Πέμπτη, Μαρτίου 21, 2019

Ὦ λαλά, τί ἄρθρον!

Η κυβέρνηση των τελευταίων ετών είχε κάποια χρησιμότητα. Έδειξε, σε όσους μπορούσαν να δουν, τι σημαίνει αριστερά· τι σημαίνει αριστερά στην κυβέρνηση: ανικανότητα, συστηματικά ψέματα, προπαγανδιστικό σφυροκόπημα, μίσος για τους αντιπάλους («ταξικούς» και ιδεολογικούς), αμορφωσιά, θράσος, ασέβεια στους θεσμούς, πελατοκρατία – όλα τα χαρακτηριστικά του αριστερού αυταρχισμού. Το φαινόμενο είχε αναλύσει ο Γιούργκεν Χάμπερμας στη δεκαετία του 1960, και πριν απ’ αυτόν, ένας από τους ήρωες του ΣΥΡΙΖΑ, ο Λένιν, το 1920 – ο όρος που χρησιμοποιούσε ήταν «αριστερισμός». Τότε, ο Λένιν είχε στο μυαλό του διάφορες αριστερές ομάδες που είχαν διαγραφεί από τους μπολσεβίκους πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, καθώς και άλλες που δρούσαν στη Βρετανία και τη Γερμανία (με αποκορύφωμα την αποτυχημένη εξέγερση του 1919) κηρύσσοντας τη «δικτατορία των μαζών». Πολλά έχουν αλλάξει μέσα σ’ έναν αιώνα· μερικά δεν έχουν αλλάξει. 
Ο Χάμπερμας προσπάθησε να διαχωρίσει τη νεομαρξιστική Σχολή της Φρανκφούρτης από την αριστερή τρομοκρατία της δεκαετίας του 1960. Πολλοί κοινωνιολόγοι εκείνης της εποχής παρατηρούσαν, στο παρόν, ότι οι δομές και οι μέθοδοι των σοσιαλιστικών συνδικαλιστικών οργανώσεων –και στη συνέχεια των ανταρτών πόλεων– ήταν εξίσου αυταρχικές και βίαιες με εκείνες των ακροδεξιών φασιστικών οργανώσεων. Αν και ο Χάμπερμας βρισκόταν στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς (ένας θεός ξέρει τι θα πει σήμερα αυτό το πράγμα) δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση με τον ανορθολογισμό, τον αντιευρωπαϊσμό και τη βία. Την ίδια εποχή, ο Σίμορ Μάρτιν Λίπσετ χαρακτήριζε αριστερό φασισμό μερικά εθνικιστικά και αυταρχικά καθεστώτα στις υπανάπτυκτες χώρες (Βραζιλία, Αργεντινή) –σαν αυτά που στον 21ο αιώνα ονομάζουμε «λαϊκιστικά»– τα οποία έστρεφαν τα κατώτερα στρώματα εναντίον της «αστικής τάξης» και των πλούσιων κρατών αποδίδοντας τη φτώχεια στην εξάρτηση από ξένες δυνάμεις και απαλλάσσοντας τον λαό-θύμα από κάθε ευθύνη. Ύστερα, ο Έρβινγκ Χόροβιτς (που επινόησε, μεταξύ άλλων, τον όρο «Τρίτος Κόσμος») ανέλυσε το βιβλίο του Λένιν «Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» στο οποίο ο Ρώσος επαναστάτης εξηγούσε γιατί οι αναρχικοί ήταν οπορτουνιστές «εχθροί του λαού»: αν και σ’ αυτό ο Χόροβιτς συμφωνούσε με τον Λένιν, περιέγραφε τον αριστερό φασισμό σαν μια άρνηση να αποδεσμευτεί ο ριζοσπαστικός πολιτικός λόγος από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα· από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και τις σοσιαλ-δικτατορίες του Τρίτου Κόσμου. Οι περισσότεροι αριστεροί διανοούμενοι –όχι μόνο στην Ελλάδα– είχαν υιοθετήσει θεωρίες σοβιετικού, κινεζικού και αλβανικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό· όσο πιο αυταρχικό ήταν το πλαίσιο, τόσο πιο trendy θεωρούνταν. Η αριστερά επιβεβαίωνε τις κατηγορίες της φιλελεύθερης δεξιάς: η συνωμοτικότητα, η προσωπολατρία, ο ανορθολογισμός και η εχθρότητα προς τη δημοκρατία αποδείκνυαν τις ομοιότητές της με τον φασισμό τον οποίον πολεμούσε.
Η αριστερή τρομοκρατία και ο εκφασισμός εκτυλίσσονται στην Ελλάδα σε χαμηλή ένταση με την ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως έχει γραφτεί πολλές φορές, στο παρελθόν οι Έλληνες έδειξαν συμπάθεια στους τρομοκράτες, επέτρεψαν την άλωση συνοικιών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ με επίγνωση και, σε μεγάλο βαθμό, δικαιολογούν τα πεπραγμένα του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γεννήθηκε χθες, αν και πράγματι όταν ήταν «Συνασπισμός της αριστεράς» φαινόταν χρήσιμος σαν ένα μικρό αντιπολιτευτικό κόμμα στο πρόγραμμα του οποίου περιελάμβανε τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και τη θέσπιση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης. Αλλά ποτέ δεν έκρυψε την αποστροφή του για τον νόμο και την τάξη, ούτε τη ροπή του προς τις τζάμπα μαγκιές και τους «αγώνες» χωρίς αντικείμενο. 
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κανείς αριστερός; Και ναι και όχι. Αν και αριστερά δεν είναι ομοιογενής πολιτική παράταξη –άκρα αριστερά, ελευθεριακή, σοσιαλιστική, κομμουνιστική και τα λοιπά–, οι αυθεντικές της αξίες είναι ασαφείς. Αν θέλουμε να πλησιάσουμε την ιστορική αλήθεια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι περισσότεροι κοινωνικοί αγώνες έγιναν με πρωτοβουλία ή με κύρια δύναμη τους φιλελευθέρους, όχι την εκάστοτε «αριστερά» – η οποία, όντως, πολλές φορές, συμμετείχε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Συνηθέστερα με τον «άλλον» τρόπο, υπό την έννοια ότι προσέδιδε στους αγώνες ακρότητα (μαξιμαλιστικά αιτήματα, κατασκευή μαρτύρων) και θεατρικότητα. Η θεατρικότητα ήταν χαρακτηριστικό και του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ με ακραίες προσωπικότητες, θεαματικές στρατολογήσεις και εξωφρενικές δηλώσεις.
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν αυθεντικές αριστερές αξίες: κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ παραβιάζουν άραγε αυτές τις αξίες; Μάλλον όχι: η αριστερά ήταν ανέκαθεν επικριτική έναντι του δυτικού πολιτισμού, ερμήνευε τις γεωπολιτικές σχέσεις αποκλειστικά μέσω του αντι-ιμπεριαλιστικού πρίσματος και διαστρέβλωνε την ιστορική αλήθεια – αληθινό ήταν ό,τι εξυπηρετούσε την επανάσταση. Όλες οι παραλλαγές της, ακόμα κι εκείνες που διεκδικούσαν ελευθεριακό πνεύμα, ήταν και παραμένουν αντιδημοκρατικές, φοβικές έναντι της νεωτερικότητας, συχνά αντισημιτικές, δίνοντας έμφαση στην ισότητα και παραμερίζοντας τόσο την ελευθερία όσο και την επιδίωξη της προσωπικής ευτυχίας. Η αριστερή τυραννία (σταλινισμός, μαοϊσμός) και η τρομοκρατία ανιχνεύονται στο εσωτερικό των αριστερών κομμάτων – όχι μόνο των κομμουνιστικών που αποτελούν ηθελημένα μικρογραφίες σοσιαλφασιστικών καθεστώτων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέδειξε αριστερή συμπεριφορά περιφρονώντας τον διαχωρισμό των εξουσιών και τους νόμους, επιχειρώντας character assassination των αντιφρονούντων και στηρίζοντας, άνευ όρων, καθεστώτα όπως εκείνο της Βενεζουέλας. Αυτή είναι η αριστερή συμπεριφορά. Οπωσδήποτε, η αριστερή ηγεμονία στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό είναι πολύ παλιότερη του ΣΥΡΙΖΑ και ίσως έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη παραμόρφωση στην πρόσληψη της ιστορίας, της γλώσσας και της αγωγής του πολίτη: ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε το σχολείο παιχνιδότοπο της αριστεράς, η δεξιά συνέχισε το έργο του –ό,τι θέλει ο λαός– και σήμερα η αριστερή παραμυθία έχει επισημοποιηθεί. 
Η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ ήταν «φυσική»: όχι μόνο επειδή με τη λογική της αριστεράς ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αλλά επειδή σε όλη την Ευρώπη η αριστερά ευθυγραμμίζεται με την αντιευρωπαϊκή, λαϊκή, εθνικιστική δεξιά. (Το σημείο απόκλισης είναι το Ισλάμ και οι μετανάστες: στα ζητήματα της οικονομίας και της παγκοσμιοποίησης συμφωνούν). Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να υπακούσει στις ευρωπαϊκές εντολές δεν τον καθιστά φιλοευρωπαϊκή δύναμη: η ιδεολογία του είναι αντιευρωπαϊκή και η πρακτική των ευρωβουλευτών του στις Βρυξέλλες το αποδεικνύει καθημερινά (στριφνότητα και ασχετοσύνη).
Η καταστροφική πολιτική του οφείλεται στις ιδέες του, στην ανικανότητα των στελεχών του και στην ευθυγράμμισή τους με τους πλέον αμαθείς και ανάγωγους Έλληνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει μόνο να φύγει, πρέπει να μας αφήσει στην ησυχία μας: αν θέλουμε να ισορροπήσουμε σε μια κοινωνία ασφάλειας και ευημερίας, χρειαζόμαστε πολιτική αγωγή και εργασία – κι έναν κρατικό μηχανισμό που να ευνοεί αυτά τα δύο. Αρκετοί πολίτες πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση θα κινητοποιεί όχι μόνο τους ψηφοφόρους του, αλλά και όποιον επιθυμεί το χάος – κι ότι θα δυσκολεύει συστηματικά την καθημερινότητά μας. Συμφωνώ κι εγώ. 





https://www.athensvoice.gr/politics/525300_fygete-kai-afiste-mas-isyhoys?fbclid=IwAR0IRkJWGZt9IjG1OaeesF6y1R3jRvVnw8JNXDmM3R8m3e0Aufo0xE2QImo 

Κυριακή, Μαρτίου 17, 2019

πλερέζες

Λόλ! Βόρειος Μακεδονία λοιπόν, παγιούμενος ὁ ὅρος. Τί θὰ ἀπογίνουν οἱ κωλοτρυπίδες ποὺ τὴν ἀποκαλοῦσαν σκετοΜακεδονία;

Πέμπτη, Μαρτίου 14, 2019

καπιταλισμοῦ σωσιθέντος







Πρᾶγμα τι, ἡ Κόνιτσα ὀφείλει ὄχι πολλὰ ἀλλὰ ἴσως καὶ τὴν ἴδια της τὴν ὕπαρξη, τὸ ὄνομά της (ἐνδεχομένως ὁ Μάρκος Βαφειάδης νὰ τὴν μετονώμαζε σὲ τίποτε σλαβικότερον) στὴν ἀείμνηστη βασίλισσα. Ἡ μάχη ἦταν πολὺ ἰδιαίτερηἂν κέρδιζαν αἱ εὐγενεῖς τῶν κομμουνιστῶν φυσιογνωμίες ποὺ ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὸν καπιταλισμό, ἡ Κόνιτσα θὰ ὡρίζετο ὡς πρωτεύουσα τῆς χῶρας τους καὶ εἶναι εὔκολο νὰ συμπεράνῃς πρὸς ποῖον ἀποτέλεσμα θὰ τσουλοῦσε ἀδελφοκτόνος (λὸλ ναί, ἕνας μαχητὴς τοῦ ΔΣΕ ἔνοιωθε πολὺ ἀδελφό του τὸν μαχητὴ τοῦ ΕΣὁμοίως καὶ τανάπαλιν) πόλεμος. 

Αἱ ἀπώλειαι τῶν δύο παρατάξεων φανερώνουν τὴν σφοδρότητα τῆς σύγκρουσης: Δημοκρατικὸς (λὸλ) Στρατὸς Ἑλλάδος εἶχε 458 νεκροὺς ( σωβινισμὸς ἀπεχθής, κάνει καὶ στὴν βικιπαιδεία τὴν παρουσία του αἰσθητὴγιατί ἆρα γε δὲν ἀναφέρονται καὶ τυχὸν βούλγαροι, σλαβομακεδόνες καὶ τὰ ῥέστα, εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν νεκρῶν τοῦ ΔΣΕ;) και 217 τραυματίες, ενώ ο ἑλληνικὸς στρατὸς εἶχε 149 νεκρούς, 458 τραυματίες καὶ 69 αγνοούμενους
Σὲ αὐτὸ τὸ περιβάλλον, ἐκίνησεν γιὰ ἐκεῖ ἀείμνηστη, χαλκέντερη βασίλισσα, ἔνθα δὲν εἶχαν σιγήσει ἀκόμα τὰ ὅπλα. Οἱ Κονιτσαῖοι εἶχαν ἀνεγείρει προτομή της, ὁποία ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν...δικτατορία τὸ 1971 (,τι πιὸ σιχαμένο: νὰ εἶσαι δεξιὸς ἀντιβασιλικὸς). Στὰ 2012, συνεζητεῖτο νὰ ἐπανέλθῃ ἀλλὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀπολαυσάντων τὴν φρειδερίκιον πούτσα, ἐξανέστησαν καὶ φάσις ξεχάστηκε
Ἀπὸ τὸ royal chronicles, ἀντιγράφουμε:

«Από την Πρέβεζα παραλαμβάνει τη Φρειδερίκη και τη συνοδεία της ο στρατηγός διοικητής της Ηπείρου και μεταβαίνουν οδικώς στα Ιωάννινα.
-Θέλω να πάω στην Κόνιτσα, του δηλώνει Φρειδερίκη.
-Αποκλείεται, της ξεκόβει ο στρατηγός. Υπάρχει ακόμη μεγάλος κίνδυνος. Οι δρόμοι είναι κλειστοί και μέχρι τώρα δεν έχει περάσει κανένα αυτοκίνητο.
-Μπορούμε να πάμε με τα μουλάρια, επιμένει η Φρειδερίκη. Ο στρατηγός παραμένει ανένδοτος και αποχωρεί από τα Ιωάννινα επειδή του έχει ανατεθεί άλλη αποστολή. Η Φρειδερίκη τότε πείθει τον υποστράτηγο αρχηγό του Επιτελείου να πραγματοποιήσει τον σκοπό της. Ο δρόμος για την Κόνιτσα είναι δύσβατος. Οι γέφυρες του ποταμού Αώου έχουν ανατιναχθεί. Χρειάζεται να ακολουθήσουν την όχθη του ποταμού μέχρι να βρουν ρηχοτοπιά για να περάσουν απέναντι, όπου έχουν ειδοποιηθεί να τους περιμένουν δύο στρατιωτικά αυτοκίνητα που τους μεταφέρουν στην Κόνιτσα. Η Φρειδερίκη μεταβαίνει στην έδρα του Επιτελείου. Σε ένα ράντσο είναι ξαπλωμένος ο Κωνσταντίνος Δόβας με τραύματα σε όλο του το σώμα. Νοσοκομεία δεν υπάρχουν για τους τραυματίες. Οι κάτοικοι τους περιποιούνται όπως – όπως στα σπίτια τους με γιατροσόφια της ανάγκης. […] Αυτή η θαρραλέα επίσκεψη στην Κόνιτσα θα μείνει αξέχαστη όχι μόνο στη Φρειδερίκη. Αποτελεί σταθμό στη ζωή της ίδιας αλλά και στη ζωή όσων γνώρισαν από κοντά αυτή την εμπειρία και είδαν μια βασίλισσα να αψηφά τον κίνδυνο για να εμψυχώσει με την παρουσία της τους αγωνιστές που υπερασπίζονται τον τόπο. […]
» 
Αἱ διεθνεῖς Γυναικεῖαι Ὀργανώσεις ἐκήρυξαν τὴν Βασίλισσα Φρειδερίκη τὸ 1949 ὡς ΠΡΩΤΗ ΜΗΤΕΡΑ τῆς χρονιᾶς.

Μόνον γιὰ τὸ διάβημα τῆς Κονίτσης, συγχωροῦνται τὰ πάντα, στὴν Φρειδερίκη, τὰ κἄποια ποὺ ἀναφέρονται καὶ σὲ αὐτὸ τὸ μονοστηλάκι τῆς ΕΣΤΙΑΣ, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶναι μεγεθυμένα ἀπὸ τὴν καθεστωτικὴ ἱστοριογραφία.

 
 

Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2019

ἐνσωμάτωσις 12νήσων!


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2019

κωλοπιλὰς γιὰ νὰ συμφωνία



Εἷς ὡραῖος καθαρεουσιάνικος πρωτοσέλιδος πηχιαῖος τίτλος ἀπὸ τὴν ΕΣΤΙΑ καίτοι μᾶς ξενερώνει ἐλαφρῶς μὲ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς βαρείας.

Καὶ παρακάτω, παραθέτει ἕναν ὁδηγὸ (συνταχθεὶς ὑπὸ τῶν δυτικοβουλγάρων aka βορειομακεδόνων) περὶ βορείου μακεδονίας καὶ μακεδονίας, μακεδονισμοῦ, μακεδονικότητος καὶ ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ νὰ προκύψῃ, ὥστε νὰ μὴν μπλέκωνται τὰ ΜΜΕ:

Ποια είναι η σωστή ονομασία της χώρας σας;
«Επίσημα είμαστε τώρα η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, αν και το απλό Βόρεια Μακεδονία (North Macedonia) αρκεί. Αλλά προσοχή, δεν είμαστε “Northern Macedonia”».
Είναι οι πολίτες σας Βορειομακεδόνες τώρα;
«Όχι. Είναι φυσικά Μακεδόνες πολίτες και πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά είναι απόλυτα σωστό να περιγράφονται οι εθνοτικά Μακεδόνες απλά ως Μακεδόνες, χωρίς το “βορειο-”. Βασικά μη χρησιμοποιείτε τον όρο Βορειομακεδόνας καθόλου».
Είναι η γλώσσα σας βορειομακεδονική τώρα;
«Όχι, είναι απλά μακεδονική, ακριβώς όπως ήταν πριν τη συμφωνία με την Ελλάδα».
Ποιοι είναι οι κωδικοί της χώρας σας; Έχουν αλλάξει;
«Όχι, παραμένουν οι ίδιοι όπως πριν: MK και MKD».
Θα γράψουμε ένα θέμα για το φαγητό στη χώρα σας. Θα έπρεπε να μιλάμε για βορειομακεδονική κουζίνα;
«Όχι. Όταν περιγράφετε οτιδήποτε σε σχέση με την εθνική ή πολιτιστική μας ταυτότητα, το επίθετο “μακεδονικό” από μόνο του είναι σωστό, ενώ το “βόρειο” ή “βορειομακεδονικό” θα ήταν λάθος. Κάποια σωστά παραδείγματα περιλαμβάνουν: Μακεδονική κουλτούρα, μακεδονική ιστορία, μακεδονική λογοτεχνία, μακεδονικό κυριλλικό αλφάβητο, μακεδονικές εκκλησίες, μακεδονική εθνική ταυτότητα και ούτω καθεξής. Να θυμάστε πάντως πως “Μακεδονία” και “Μακεδόνες” σημαίνουν κάτι διαφορετικό στην Ελλάδα».
Οπότε αν φάω με τον πρόεδρό σας τι θα έπρεπε να πω;
«Θα ήταν σωστό να πείτε ότι ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας σας έκανε ένα γεύμα με υπέροχες μακεδονικές σπεσιαλιτέ. Δεν θα ήταν σωστό να πείτε ότι είχατε γεύμα με τον Βορειομακεδόνα πρόεδρο».
Αυτό είναι μπερδεμένο. Γιατί είναι πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας μα όχι Βορειομακεδόνας πρόεδρος, ενώ το φαγητό σας είναι απλά μακεδονικό;
«Στο πλαίσιο της συμφωνίας με την Ελλάδα συμφωνήσαμε να μην περιγράφουμε οποιονδήποτε κρατικό φορέα ως βορειομακεδονικό. Οτιδήποτε σχετίζεται με την κυβέρνηση, το κράτος, την προεδρία, ιδιωτικούς φορείς που σχετίζονται με το κράτος ή δραστηριότητες που χρηματοδοτούνται από το κράτος στο εξωτερικό θα έχει το επίθετο “βόρεια” μα δεν είναι απαραίτητο να το χρησιμοποιείτε αλλιώς, για παράδειγμα για το φαγητό. Οπότε η χώρα μας κυβερνάται από την κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας, επικεφαλής του κράτους μας είναι ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, τα εξωτερικά θέματα διαχειρίζεται το υπουργείο Εξωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας και ούτω καθεξής. Το “Βόρεια Μακεδονία” θα έπρεπε επίσης να χρησιμοποιείται για άλλους επίσημους φορείς επίσης, για παράδειγμα δήμους και το Πανεπιστήμιο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Για παράδειγμα, “το Τέτοβο είναι ένας δήμος στη Βόρεια Μακεδονία όπου είναι κοινό να ακούς ανθρώπους να μιλάνε μακεδονικά ή αλβανικά”. Εναλλακτικά: “Το Πανεπιστήμιο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Βόρειας Μακεδονίας. Πήγα εκεί για μια συνέντευξη για τη μακεδονική οικονομία. Και πάλι, προσοχή- όχι βορειομακεδονική. Ναι, είναι πολύπλοκο, αλλά χρειάστηκαν 27 χρόνια για να επιτύχουμε αυτή τη συμφωνία».


Πόσο ξεκάθαρο κείμενο! Πέρα ἀπὸ τὸ βόρειο, τὸ νότιο, τὸ ἄνω, τὸ νέα κλπ κλπ, ἐμφανίζται ἀδιαπραγμάτευτος ὁ μακεδονισμός. Κἄτι γιὰ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ νοιώθουμε ὅτι πέσαμε ἀπὸ τὴν ἀκρόπολι καὶ βρήκαμε πορτοφόλι – τάδε ἔφη ἕνας Κυρίτσης. Δὲν εἶναι μαλάκας ὁ Κυρίτσης, οὔτε ἄσχετος. Τοὐναντίον, γιομάτος σέβας γιὰ τοὺς προγόνοι του τοὺς ἰδεολογικοί, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὀρντινάτσες τοῦ μακεδονισμοῦ, εἴτε προπολεμικῶς, εἴτε λίγο μετὰ αὐτόν.


Εἶναι ὅπως ὅταν στὰ πρὸ ἐλαχίστους καιροῦ, συλλαλητήρια, οἱ κομμουνιστὲς ἔψαχναν δικαιολογίες λέγοντες:
Ὦ! Μὰ εἴδομεν τὸν Μιχαλολιάκο, ἦσαν καὶ οἱ χρυσαυγίται ἐκεῖ καὶ διαδήλωσαν γιὰ τὴν Μακεδονία!
Καὶ καλὰ δηλαδής, ἀφοῦ μόλεψαν τὴν φάση αὐτή, ἐμεῖς δὲν πᾶμε!
Προσπαθῶ νὰ μπῶ στὴν θέσι αὐτῶν τῶν ἀριστερῶν τὴν Μακεδονία καὶ τὸν σωβινισμὸ τῶν βουλγάρων.
Ποιο θέμα ἴσως νὰ μὲ ταύτιζε σὲ κἄποια ἐορτή;
Τὴν Κύπρο;
Μπά… ῥουφιάνεψαν τὸν Γρίβα.
Τέλος πάντων, μὴν πλατειάσω μὲ ἀστοτσιφλικάδικες μικρὲς ἀσίες καὶ ἰμπεριαλιστικῶνε εἰσβολῶνε βόρειες ἤπειρες κλπ κλπ.
ἐθνικὴ ἀντίστασις.
Σὲ ἕναν ἑορτασμὸ τοῦ γοργοποτάμου ἢ τῆς καταστροφῆς τοῦ κτηρίου τῆς ΕΣΠΟ, ἂν ἔβλεπα μπολσεβίκους τί θὰ ἔκανα;
ΟΚ, ἕνα ἐλαφρὺ ῥίγος καὶ συμπάθεια θὰ εἶχα γιὰ τοὺς μὲ εὐκοίλια στὸ κρανίο… Ἀλλὰ θὰ μὲ ἐμπόδαγε τοῦτο νὰ τιμήσω ἕναν κἄποιον ἀγῶνα κατὰ τὴν Κατοχή;
Φυσικὰ ὄχι.
Προφάσεις ἐν ἀμαρτίαις λοιπόν, αὐτὰ τὰ περὶ μιχαλολιάκου σὲ συλλαλλητήρια.
Ἁπλᾶ, τὸ πρόβλημα τοῦ ἑλληναρᾶ κομμουνιστῆ, ἀπὸ τὴν πιὸ μέηνστριμ μέχρι τὴν πιὸ ἰδιαίτερη μορφή, παραμένει καυλωμένο.
Καὶ ἡ Μακεδονία εἶναι τὸ κεφάλι τοῦ κασίδη, μὲ μπαρμπέρη τὸν πρῶτο τυχόντα μπολσεβῖκο.




blog stats