θελω να πω δηλαδη πως το καλλιτερο παιδι

 

οι τυραννοκτόνοι δηλαδη

Μετὰ ἀπὸ καιρό, μπόρεσα καὶ παρηκολούθησα τὸ περὶ σχετικὸ μὲ τὴν 17 Νοέμβρη, ντοκυμανταῖρ τοῦ Παπαχελᾶ.

 

Ἐντυπωσιάστηκα μὲ ἕνα δυὸ σημεῖα:

 

Στὸ πρῶτο (μᾶλλον) ἐπεισόδιο, κἄποιος τῆς CIA ἀμερικανὸς ἐτόνισε ὅτι ἔψαχναν μέχρι τοῦ βοδιοῦ τὸ κέρατο γιὰ νὰ ἐντοπίσουν τὸν δολοφόνο τοῦ Γουέλς.

 

«Μιλοῦσαν» μὲ παλαιστινίους, λιβύους, ἀφγανούς, λατινοαμερικάνους κλπ κλπ.

 

Εἶχαν ἐπισημάνει τριψήφιο ἀριθμὸ ὑπόπτων.

 

Μὲ τοὺς ὁποίους ἠσχολήθησαν ὅσο ἔπρεπε μέχρι νὰ πάψουν νὰ ἀσχολοῦνται – γιὰ εὐνόητους λόγους ἡ παύση.

 

Καὶ ἔψαχναν, ἔψαχναν, ἔψαχναν.

 

Οἱ ἀμερικανοί.

 

Καὶ ἀναρωτιέμαι ἐγώ, ὁ ἔχων ὀξυδέρκεια σκατζόχοιρου ἐν μηνὶ ναρκωμένῳ:

 

Ὅταν ἡ 17Ν, εἰδοῦσα πὼς καὶ ἡ (ἐξιχνίασις τῆς) δολοφονία(ς) τοῦ Μάλλιου (μετὰ ἀπὸ τὴν προαναφερθεῖσα τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς CIA)

 

ὄδευε στὸ χιόνι

 

ὅπου ἐπ’ἴσης εἶχε γραφῇ ἡ τοῦ Γουέλς (ἐπειδὴ ὁ ἑλλαδικὸς τύπος εἶχε θεωρήσει τὸ διάβημα ὡς προβοκάτσια ἀκροδεξιῶν ἢ ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν πρακτόρων)

 

ὅταν λοιπὸν ἡ 17Ν μετὰ Μάλλιον, εἰδοῦσα ὅτι ὅλο της τὸ ἔργο πήγαινε στράφι, ἀφ οὗ οὐδεὶς μάθαινε τί ἀκριβῶς συνέβαινε.  

 

Οὐδεὶς μάθαινε γιὰ τὴν ἔνοπλη πάλη κατὰ τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τῶν παραφυάδων του

 

προχώρησε σὲ ἕνα ἂς ποῦμε, ἔγκλημα καθοσιώσεως ὅσον ἀφορᾷ τὸν ὑπαρὶθμ ἕνα κανόνα συνωμοτικότητος:

 

Ἀπεκαλύφθη σὲ κἄποιον.

 

Γιὰ νὰ δώσῃ τὴν προκήρυξη ἰδίοις χερσὶν σὲ σημαῖνον προσώπατο τῆς γαλλικῆς διανοήσεως.

 

Καὶ ἀπὸ αὐτό, σὲ μεγαλοστέλεχος προοδευτικῆς (γαλλικῆς) ἐφημερίδος.

 

Αὐτοὶ οἱ δυὸ μετὰ ἀπὸ ἕνα δυὸ ἀκόμα περιστατικὰ καὶ μὲ δεδομένο τὸ ἀξιόπιστο τοῦ κομιστοῦ, δίδουν τὴν δέουσα σημασία, ἐπιβεβαιώνουν ὅτι πρόκειται γιὰ δράση ἐπαναστατικῆς ὀργανώσεως καὶ κἄτι τέτοιο βγάζουν πρὸς τὰ ἔξω.

 

Καὶ τέλος πάντων, fiat lux!

 

Βάσει αὐτοῦ λοιπόν, (τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη στὸ δοκυμανταῖρ) ἀλλὰ καὶ τοῦ σκυλιάσματος τῶν ἀμερικανῶν νὰ εὕρουν τὸν δολοφόνο (καὶ αὐτὸ ἀνεφέρθη) ἐμεῖς πρέπει νὰ πιστέψωμε ὅτι δὲν σκέφθηκε κανεὶς ἀμερικανὸς νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν γάλλο (ἢ γάλλους) καὶ νὰ τοῦ ζητήσῃ μὲ τὴν γνωστὴ ἀμερινδῆ ἁβρότητα νὰ τοῦ ψιθυρίσῃ ποῖος ὁ χρύσειος μεσάζων.

 

Μάλιστα.

 

Παραλλήλως κἄτι ποὺ δὲν εἰπώθηκε...

 

Στὰ 1989 κλέβεται πυρομαχικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὸ Συκούριο. Καὶ ἐκεῖ εἴχομεν τὸν ἄπιαστον.

 

Ἐγκαταστάσεις στρατιωτικὲς μὲ ὄχι εὐκαταφρόνητο ὑλικό.

 

Δὲν φυλάσσοντο;

 

Δὲν ὑπῆρχαν σκοποί;

 

Περίπολα;

 

Τί εἶδαν;

 

Ἢ δὲν εἶδαν;

 

Ἀφοῦ γιὰ νὰ δῇς κἄτι πρέπει νὰ εἶσαι κοντά του.

 

Ἀλλὰ περίπολο δὲν βγῆκε ἐκεῖνο τὸ βράδυ.

 

Καὶ ἁρμόδιος γιὰ ἀκύρωση ὑπηρεσίας εἶναι ὁ ἑπόπτης.

 

Ἀξιωματικὸς ἐκ κληρωτῶν.

 

Ἐκλήθη ὁ φέρων εὐθύνας αὐτὸς ὁ ΔΕΑ;

 

Ὄχι, λέει τὸ ῥεπορτάζ.

 

Τὴν ἔβγαλε κοτσάνι.

 

Αὐτὴ δὲ ἡ πληροφορία δὲν κρίθηκε ἀξία ἀναφορᾶς σὲ ἕνα ἑξάωρο δοκυμανταῖρ.

 

 

 

 

διήρχετο διήρχετο

 

Λάουρα

Τελικῶς μόνον ὅταν ἐπεμβαίνουν οἱ ξένοι, μπορεῖ καὶ νὰ προκύψῃ μιὰ ἐπανάκαμψη ἀπὸ τὸν βοῦρκο τῆς κοπριᾶς στὸν ὁποῖον εἶναι βουτηγμενοχωμέν η ἡ ἑλληνικὴ δημοκρατία. Νομίζω (ἀνεξαρτήτως καταλήξεως καὶ ἀποτελέσματος) πρέπει ὀνοματοδοσία τῆς εὐρωπαίας εἰσαγγελέως σὲ κἄποιο σημεῖον τῆς πρωτευούσης (καὶ ὄχι μόνον) πόλεώς μας.

H oδηγια ηταν ξεκαθαρη: μονον οταν οι αδενες αποφλεγμαινθουν

 

Μαζὺ μὲ τὰ ῥεψίδια τῆς σκορδαλιᾶς, ἔρχεται ὁ πᾶσα εἶς πικραμένος λιμπεραλίστας ἀντικληρικαλιστὴς νὰ ἐμέσῃ τὴν μαλακία του περὶ τοῦ (μεταξὺ ἄλλων) ἀφορισμοῦ τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Μάρτη, ἀπὸ τὸν Πατριάρχη.

 

ἡ ἀνυπαρξία πηγῆς γιὰ κἄποιον σύγχρονο τοῦ Γρηγορίου, σύγχρονο καὶ σελέμπριτυ ἐπὶ τῇ παλιγενεσίᾳ, ὁ ὁποῖος νὰ στηλίτευσε τὸν πατριάρχη καὶ ὅ,τι ἔπραξε, δὲν τὸν πτοεῖ.

 

(καλά, γιὰ περαιτέρω σκέψη περὶ σκοπιμοτήτων ὡς πρὸς τυχὸν προστασία τῶν τόσων, χιλιάδων Ἑλλήνων στὴν Κπόλη aka στόμα τοῦ λύκου, δὲν τὸ ἀναλύουμε)

 

Καὶ μὲ μιὰ προχειροτάτη ἔρευνα, (δὲν) βρίσκεται οὐδεὶς «ἀφορισθεὶς» νὰ κατηγορῇ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο γιὰ τὴν κίνησή του ἐκείνη.

 

Λὲς νὰ μᾶς τὸ κρατᾶνε μυστικό; Οἱ νῦν ἀνακαλύψαντες τὸν δόλιο ῥόλο τοῦ κλήρου κατὰ τὰ τότε. Δὲν θὰ τὸ ἀνακαλοῦσαν, δὲν θὰ τὸ ἐπεστράτευαν στὰ λογύδρια - ἄρθρα των, οἱ ἐγχώριοι ἀντικληρικαλισταί; Νὰ ποῦν ξερωγὼ πὼς ὁ Κανέλλος Δηλιγιάννης σχολιάσας τὰ νέα ἀπὸ τὴν Ἰστάμπουλ, ζήτησε πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀκούσῃ καὶ νὰ στείλῃ καρκίνο στὸ ῥασοφόρο τοῦ Φαναρίου (πλὴν τοῦ ἀποστάτου καὶ τοῦ χουφτάλου τῆς Ἐκάλης) ;

 

Τίποτε.

 

Ὡς τόσο, διακόσια χρόνια μετά, στὰ μ.κ.δ., ὁ κλασικός, ὁ μαλάκας, ὁ ἕλληνας ἐπισημαίνει τὰ ἐγκλήματα τῆς ἐκκλησίας κατὰ τοῦ γένους! (ναί, ὁ κλασικὸς ἀντικληρικαλιστὴς εἶναι καὶ σωβίνι!) Κάλλιο ἀργά, θὰ σᾶς πῶ ἐγὼ καὶ σίγουρα συμφωνᾶμε.