καθως η εμπνευση ξεθυμαινει

Αὐτή, ἡ δέουσα μορφὴ τοῦ ἀδριάντος:  

 

καρτουλα;

 

Γιὰ τὴν πορτογαλία εἶχα βεβαιωθεῖ ὅτι εἶναι (σοβαρὸ) κράτος ὅταν ἀγοράσας εἰσιτήριο γιὰ τὸν ὑπόγειο, ἤπρεπε νὰ πλερώσω καὶ 50 λεπτὰ γιὰ τὸ ὑλικό, γιὰ τὸ χαρτάκι, ὅπερ δὲν ἦταν ἁπλῶς χαρτάκι ἀλλὰ χαρτάκι ἐπαναφορτιζόμενο.

 

(τυχὸν συγκρίσεις μὲ χώρα ἡ ὁποία ἐπ’ ἴσης διέθετε εἰσιτήρια μὲ ἀνάλογη τεχνολογία (ἐπαναφορτιζόμενα) τὰ ὁποῖα ὅμως ἐδίδοντο δωρεὰν μὲ ἀποτέλεσμα ἐλάχιστοι νὰ μὴν ἀγοράζουν καινούργιο κάθε φορά, δὲν εἶναι τῆς παρούσης).

 

Τώρα διαβάζω ὅτι χρεώνει τὰ εἰσιτήρια στοὺς ταξιδεύσαντες στὴν Παλαιστίνη. Χὶ χί.

 

Αὐτὸ εἶναι κράτος!

 

(ἂν καὶ ἐδῶ ποὺ τὰ γράφουμε, πλὴν εἰσιτηρίων, προσωπικῶς θὰ χρέωνα καὶ τὴν ὑπεραξία λόγῳ δυνατότητος εὐρεῖν ἀμέσως ἀεροσκάφους, λόγῳ παρεμβάσεως γιὰ ἀσφαλῆ ἐπιστροφὴ κλπ κλπ κλπ).

 

Καὶ δὲν ξέρω ἂν κἄποιος πορτογάλος ἀχτιβιστὴς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπέστρεψαν εἶχε πεῖ ξερωγὼ πὼς ἡ πορτογαλία διεξάγει καθημερινὰ ἕναν κανονικὸ πόλεμο ἀπέναντι στοὺς κατατρεγμένους. Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, τὸ δίχως ἄλλο, θὰ ἔπεφτε πούτσα καὶ ξύλο, συνοδείᾳ φάγκο, φάτο, φάντο, κἄπως ἔτσι τέλος πάντων.