ογκι, δεν χρειαζεται

Τῷ 1880, ἡ Ἑλλὰς (τὸ βασίλειον αὐτῆς) διέθετε οἷες διαστάσεις ὥστε σύνορο ἀνατολικὸ ἡ (νῆσος) Ἀμοργὸς καὶ βόρειο τοιοῦτο ὁ Μαλιακὸς ὁ κόλπο. Στὰ γλίσχρα δεδομένα αὐτά, τὰ χρόνια εκεῖνα, παραχωρήθηκε ἔκταση στὴν ὀθωμανία ἵνα πρὸς ταφὴ τῶν νεκρῶν της, θρησκεύματος ἰσλάμ, στὰ βόρεια τοῦ δήμου Πειραιῶς. Ἐτῶν προϊόντων, τὸ νεκροταφεῖο μετετράπη σὲ στρατιωτικὸ ὅπου ἐτάφησαν ὁπλῖται τῶν βαλκανικῶν πολέμων, τοῦ πρώτου παγκοσμίου καὶ τοῦ 1919-1922 (ὁ τῆς ἀνεξαρτησίας λεγόμενος). Ἔτι ἄλλων ἐτῶν προϊόντων, προέκυψε ἄλλη μία εἰρωνεία· ἡ ἀκριβὴς τοποθεσία τοῦ νεκροταφείου ὁρίζεται στὴν Παλαιὰ Κοκκινιᾶ, κεῖται στὴν καρδιὰ σχεδόν, τῆς περιοχῆς ὅπου ηὕραμεν καταφύγιο οἱ ἐξ ἀνατολῶν πρόσφυγες. Τὸ δίχως ἄλλο, μπορεῖ νὰ γειτνιάζουν (ζῶντες καὶ τεθνεῶτες), ἀντίπαλοι σὲ μάχες πολέμου, πολέμου ποὺ κρατᾷ ἀπὸ τὸ 1071. Τὸ νεκροταφεῖο ὅπως εἶναι λογικὸ ἐπισκέπτονται λίαν συχνάκις σημαίνοντα ἀνωτέρου τε καὶ ἀνωτάτου ἐπιπέδου, πολιτικὰ καὶ πολιτειακὰ πρόσωπα τῆς φίλης γείτονος. Ἡ πρόσβασις ἐκεῖ δι’ἡμᾶς τοὺς γιουνὰν εἶναι πιὸ δύσκολος κι ἀπὸ τὸ νὰ πά’ νὰ ἀράξουμε στὴν Κάαμπα, νὰ ἀκοῦμε τὸν χότζα ἄδοντα σ’ἀγαπάω μ’ἀκοῦς τοῦ Γιώργου τοῦ Σαλαμπάση. Οὔτε κἄν· ἐκ τῆς πρεσβείας πιὸ εὔκολα σοῦ δίδουν κάρτα προσβάσεως γιὰ τὸ Ἰντσιρλὶκ παρὰ γιὰ ’δῶ. Προσεπάθησα νὰ μπουκάρω ἀπὸ τὸ πίσω μέρος (ὁδὸς Λέρου) ἔνθα μάλιστα εἶς ἐγκάρσιος δρομίσκος στοχεύων τὸ μέρος ἀλλὰ ἡ κοιλιά μου ἠρνήθη συμπράττειν μὲ μένανε τὸν γκιαούρη τὸν μαγαρίζοντα ἔδαφος Dar al-Islam.

 

Χρειάζεται νὰ γραφῇ ὅτι ἀντίστοιχο μέρος στὴν ἐπικράτεια τῆς Τουρκίας, δὲν ὑπάρχει;  

ουτε ουτε

 

Λοιπὸν ξερωγωτὶ θὰ στείλω μήνυμα στὰ παιδιὰ καὶ θὰ εἰπῶ αὐτοῖς ὅτι μένω στὸν Ἐχῖνο ὁπότε μἐ ἐξυπηρετεῖ ἡ μπουγατσόπολις καὶ θὰ ἔλθω σούμπιτος αὐτοῦ καὶ τί κρίμα ποὺ δὲν λαμβάνουν χώρα τὰ πράϊντ σὲ κάθε νομὸ καὶ σὲ κάθε πόλι καὶ οὐχὶ μόνον ἀλλὰ νὰ περιφερόμεθα ἀπὸ χωρίου εἰς χωρίον δηλώνοντες οὔτε θεοὶ qτε ἀφέντες καὶ εἴμαστε ὅλοι πούστηδες καὶ λεσβίες καὶ πότε ῥὲ παιδιά, θὰ ἔλθετε καὶ στὸν Ἐχῖνο νὰ κάνουμε πράϊντ, κερνάω σπίτι, στέγη ἐννοῶ, νὰ φκιάξουμε καὶ κἄνα δεῖπνο πέμπτου ῥαμαζάνιου στύλου μὲ χοιρινὴ ἐσὰνς ὅπως κάνετε, μὲ τεραστία ἐπιτυχία, στὰ πεδία τοῦ πεζοδρόμου τῆς μητροπόλεως, τὴν μπάνικη Παρασκευή, κερνάω ἐπ’ἴσης σπίτι καὶ γιὰ τὸ Ῥαμαζάνι, ἄχ, πότε μωρὲ θὰ ἔλθουτε καὶ ἐδῶ, σᾶς κερνῶ μάλιστα καὶ τὰ εἰσιτήρια.

τουλαχιστον

 

Στὴν συνέντευξη τοῦ (ἀειμνήστου) <3 Βασιλέως Κωνσταντίνου <3 στὴν Μαριάννα Πυργιώτη, (περιοδικὸν Club τέλεσιν 1990) εἶχε ἀναφερθῇ ὅτι καπνίζει Παλλάς. Κἀγὼ κολλημένος μοναρχικὸς ἔκπαλε (δὲν μπορῶ δὲ νὰ θυμηθῶ πῶς εἶχα μαζώξει τὶς 400 τῶν μεταλλικῶν δραχμῶν γιὰ νὰ ἀγοράσω τὸ περιοδικὸ) τὄκανα μπούκμαρκ καὶ ἐλάχιστον καιρὸν μετά, ἀρχίσας τὸ τσιγάρο, δὲν κατέφυγα εἰς πρίνς, γουΐνστον, μαλμποράκια ἢ κάμελ. Ἔπαιρνα παλλάς. Ὁ κόσμος γελοῦσε καὶ γελοῦσε περισσότερο ὅταν ἀπαντοῦσα στὸ ἐρώτημα γιατί εἶχα ἐπιλέξει οἷαν μάρκα. Τώρα, παπποῦς ὤν, ἀσθενὴς καὶ τὰ τοιαῦτα, ἔχω κόψει τὸ τσιγάρο. Ἂν ὅμως ἔβλεπα πάλι τὸ πακετάκι αὐτὸ στὰ (ἐλάχιστα πιὰ) περιπτέρια, τὸ δίχως ἄλλο, θὰ ἀνελάμβανα πάλι· θὰ τὸ ἔφερα μαζύ μου, ὡς ἀξεσουὰρ τοὐλάχιστον.

           

 

           

sed lex

 

Δὲν ἀπεφασίσθη τίποτε παρανόμως. Ὁ Γιωτόπουλος ὀρθῶς ἀπεφυλακίσθη. Πολὺ λογικὸ νὰ δυσαρεστοῦνται οἱ συγγενεῖς ἀλλὰ ὅ,τι συνέβη, νόμιμο.