Τετάρτη, Ιανουαρίου 28, 2009

Σὰν σήμερα.

1881

Πεθαίνει ὁ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκι.



 

Καθένας μας χει ναμνήσεις πο θ τς μοιραζόταν μόνο μ τος φίλους του. Κα ναμνήσεις πο δν θ τς μοιραζόταν οτε μ τος φίλους του, λλὰ μόνο μ τν αυτό του, στ κρυφά. πάρχουν μως κι λλες, πο νθρωπος φοβται κόμη κα ν τς ψιθυρίσ στν αυτό του.

*********************************************************************

... ξέσπασαν
πιδοκιμαστικά γέλια. Εδικ Φερφίτσκιν γάβγιζε σν σκυλί.

Μ
γνόησαν λοι, κι μεινα κε τσακισμένος κι κμηδενισμένος.

«
ψιστε, εναι συντροφι ατή γι μένα;» Σκέφτηκα. «Τί βλάκας πο φάνηκα μπροστά τους! Κι μως, πέτρεψα στν Φερφίτσκιν ν πάρ πολ θάρρος. Ατο ο λίθιοι φαντάζονται, πς μο κάνουν τιμ πιτρέποντάς μου ν καθίσω στ τραπέζι τους, κα δν καταλαβαίνουν τι γώ τούς κάνω τήν τιμή! – «δυνάτισα! Τό κοστούμι μου!» - ! Καταραμένο παντελόνι! Πρίν πό λίγο μάλιστα, Ζβερκώφ εχε παρατηρήσει τόν κίτρινο λεκέ στό γόνατο... Πρός τί νά μένω δ; Πρέπει μέσως, τήν δια στιγμή, νά σηκωθ π’τό τραπέζι, νά πάρω τό καπέλο μου καί νά φύγω χωρίς νά π τίποτα... πό περιφρόνηση! Καί αριο νά μονομαχήσω ν τό θέλουν. Τά κτήνη! Δέν θά λυπηθ τά πτά μου ούβλια. Φεύγω μέσως!»

ννοεται τι μεινα.

π’τόν θυμό μου πινα τό κρασί μέ τό ποτήρι γεμάτο ς πάνω. Μή ντας συνηθισμένος, ζαλίστηκα σέ λίγο, κι θυμός μου μεγάλωνε μαζύ μέ τό μεθύσι. Μ’πιασε ξαφνα ρεξη νά τούς βρίσω μέ τόν πιό αθάδη τρόπο καί κατόπιν νά φύγω. Ν’δράξω τήν στιγμή, νά τούς δείξω ποιός εμαι, κι ς λέγανε: «Μπορε νά εναι γελοος, μά δέν εναι καθόλου κουτός» καί... καί... μέ δύο λόγια, διάολος νά τούς πάρ!

Τούς προκαλο
σα μέ τό ποβλακωμένο βλέμμα μου. Μο δειχναν πώς μ’εχαν ντελς ξεχάσει. Μεταξύ τους καναν θόρυβο, φώναζαν, διασκέδαζαν. Ζβερκώφ φλυαροσε διάκοπα. ρχισα ν’κούω. Ζβερκώφ διηγετο πς κατόρθωσε νά κάν μιά κυρία τς ριστοκρατίας νά το π κείνη τι τόν γαπ (βέβαια, λεγε ψέμματα, ναιδέστατα) κι τι στήν πόθεση ατή τόν βοήθησε κάποιος δελφικός του φίλος, κάποιος νεαρός πρίγκηπας, οσάρος Κόλυα, πού κρατοσε στήν φούχτα του τρες χιλιάδες ψυχές.

«
στόσο, ατός οσάρος Κόλυα, πού εχε στήν φούχτα του τρες χιλιάδες ψυχές, δέν ρθε δ νά σάς ποχαιρετήσ» το λέω, παίρνοντας μέρος στήν συζήτηση. Μεμις σώπασαν λοι.

«Ε
στε μεθυσμένος τώρα» επε Τρουντολιούμπωφ, καί καταδέχτηκε πιτέλους νά μέ κυττάξ, ίχνοντας λοξά τό βλέμμα πάνω μου, γεμάτος περιφρόνηση. Ζβερκώφ μέ κύτταξε σιωπηλά, πως παρατηρε κανείς να μαμούνι.

*********************************************************************

Μιά Πέμπτη όμως, μήν μπορώντας νά υποφέρω τήν μοναξιά μου καί ξέροντας ότι τήν Πέμπτη η πόρτα τού Αντόν Αντώνοβιτς ήταν κλειστή, θυμήθηκα τόν Σιμόνωφ. Ανεβαίνοντας στό τρίτο πάτωμα, σκεπτόμουν ότι ο κύριος αυτός μέ είχε βαρεθεί καί δέν έπρεπε νά τόν επισκέπτωμαι. Μά συνέβαινε πάντα νά χώνωμαι σκόπιμα σέ μιάν αμφίβολη κατάσταση, όταν οι άλλοι σχημάτιζαν μιά τέτοια ιδέα γιά μένα. Μπήκα λοιπόν μέσα. Είχε περάσει ένας χρόνος πάνω κάτω καί δέν είχα δεί τόν Σιμόνωφ.

Βρήκα σπίτι του άλλους δύο μαθητικούς μου φίλους. Συζητούσαν καθώς φαίνεται γιά κάποια σπουδαία υπόθεση. Κανένας δέν έδωσε προσοχή στήν επίσκεψή μου, πράγμα παράξενο, διότι είχα χρόνια νά τούς δώ. Χωρίς άλλο θά μ’είχαν περάσει γιά καμιά μυίγα.

*********************************************************************

χι μόνο δν μπόρεσα ν γίνω κακός, μ δν μπόρεσα ν γίνω τίποτε· οτε κακός, οτε τιποτένιος, οτε τίμιος, οτε ρωας να τόσο δ ζωύφιο.

*********************************************************************

 


Ἀπὸ τὸ Ὑπόγειο

8 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger ange-ta είπε...

σπουδαίος συγγραφέας, απο τους μεγαλύτερους

29/1/09, 2:43 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

Τὶς προάλλες μιλοῦσα μέ μιά ἐξαδέλφη, δέν θυμᾶμαι πῶς πῆγε ἡ κουβέντα σέ συγγραφεῖς, τόν Ντοστογιέφσκι καί τούς άδελφούς Καραμάζωφ. Συνοφρυώθηκα λίγο καί τήν ῥώτησα:

Ῥέ Ἑλένη...; Τελικά ποιός σκότωσε τόν πατέρα; Ὁ Μίτια ἤ ὁ λακές;

Δέν μοῦ εἶχε μείνει, δέν θυμόμουν κάτι τόοοοσο βασικό!

29/1/09, 12:12 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger son of a lion είπε...

Ο λακές βέβαια! Εκείνος ο μπάσταρδος μισάνθρωπος!

30/1/09, 12:26 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

Θά ἦταν πολύ ὡραῖα νά μπορούσαμε νά ξαναδιαβάσωμε τά ντοστογιέφσκεια - ὁσα ἐχουμε διαβάσει τέλος πάντων... Ἀλλά ποιός προλαβαίνει...

30/1/09, 11:50 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

και ποιός αντέχει τώρα να λές.
δ

30/1/09, 4:31 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

Γιατί τό λέτε αὐτό, Δήμητρα; Εἶναι χειμών, προφέρεται ὁ καιρός γιά χουχουλοειδήν ἀνάγνωσιν.

30/1/09, 10:36 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

εννοώ τα σώψυχά μας βρε Βαγγέλη μου.
Αυτά αν αντέχουν.Γιατί οπως έχει αποδειχτεί , το πετσί μας αντέχει πολλά.δ

31/1/09, 12:25 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

Tί ἔχουσιν τὰ ἐσώψυχά μας;Μιὰ χαρὰ εἶναι! Μωρὲ ὑγίεια νὰ ὑπάρχη κι ὁλα τὰ ἄλλα δὲν γαμιοῦυυυνται...

3/2/09, 12:17 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα

blog stats