Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

Σλοῦρπ, σὲ λέω!

ντάξει, χω δε κάμποσα·λλα καλά, λλα χι κα τόσο,λλα γδάρεια, λλα παλούλια, λλα κάθιδρα, λλα ξηρασίας. λλ ῥὲ γαμτο, τὸ τσιμπούκι (χειροτσίμπουκο δηλαδὴ) τς Τζούλιετ Λιούις στν όμπερτ ΝτέΝίρο (κε στν πόγα, στὸ θεατράκι) ταν απίστευτα πότομα καλπάζον καυλωτικό.

Τ
ν προσεγγίζει  λακόστειος, καλοχτενισμένος (διαθέτων τὸ λίαν τρέντυ κατ τς ρχς τν 90s, καρεδάκι στλ κόμης) μ πινελις σοφιστικεϊσμοῦ (καθηγητς θεάτρου γάρ) καὶ ὀλίγον μπτνικ (νεκα τ ρτι καπνισθν γιομιστ γάρο) Μάξ, κα μ λίαν προσεκτικά, διόλου βιαστικά βήματα, φο χει ντοστογιεφσκίσει σον φορᾷ τν αώνιον φαγούρα μεταξὺ ἐφήβων τέκνων κα τν γονέων ατν, βουτ κα τς θωπεύει τν παρειάν. Κι π κε, κάθοδος.

Τό δάκτυλο σκαλώνει στό «φρυδάκι» το
 χειλιο μὲ άποτέλεσμα να τέλος στν κάτωζε πορεία. Παραμένει κε, γυροφέρνει τ χείλη κα έλέγχει τς προθέσεις τς διοκτητρίας ατν. Τ χείλη τς φήβου νις συμμετέχουσιν εἰς ναν μορφασμν παραδόσεως. λα λοιπόν, γίνονται πι εκολα,λλά  ρως μας δν εναι ρασιτέχνης. Χρόνια στὸ κουρμπέτι γνωρίσας δι τς σοδομίας τν θηλυκή του πλευρά, ξέρει τ ρια τς γεμάτης λιβιδίους χυμούς, κόρης. Σταματ. Βλέπει να χνος πογοητεύσεως –παιδικς τοιαύτης μάλιστα -καὶ βεβαιοται περ τς εδοκιμήσεως τς βραδις. Συνεχίζει.  δείκτης του μἐ ἀνυπόμονη ζάλη διαβαίνει τὸν ουβίκωνα καὶ εσέρχεται στν στοματική της κοιλότητα· οχὶ ἄνευ βοηθείας.  θώα κόρη, φανερώνουσα περγαμηνς μπειριν γνωστοτάτου λίκνου, ρουφ τ δάκτυλον το ρωος φωνάζοντας δι τν φθαλμν της, πιστοποιοσα τς δυνατοτήτας της, ζητοσα μιν λλαγ όλου στν τίνι τρόπῳ φαλλόν. 

 φαλλοχος μας μως παραμένει μ ατοσυγκράτηση βουδιστο μοναχο . Σταματᾷ κα πάλι. Χαμογελ πάντως, τς χαμογελ δεικνύοντάς της τι δν εναι ντίρρησις, εναι παίγνιον.  φηβος κόρη συγκατανεύει. Κι ποφασίζει νὰ λάβ πρωτοβουλίας. Ή δακτυλολειχία συνεχίζεται, νελίσσεται. Τν φορ ατήν προκύπτουν κατὰ τὸ χειλοπαίγνιόν της μ τὸ ἀντρικότατο τ δίχως λλο, δάκτυλον το ρωός της, χοι.χοι λιγωτικοί.

Ε
χα χρόνια ν νοιώσω ν μοῦ σκληραίν τόσο γοργά (στρωτ μάλιστα, γοργά) τό μόριόν μου. Μιλμε ουφοσα (οπς!) κάθε κατοστό τοῦ δευτερολέπτου τν καρ στὰ ὁποα πετυπώθη τὸ γλψ_ροφ_κρύψ.

Φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ!

4 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Homo Cretensis είπε...

Από τον Πω στον Μοπασάν υπάρχει ένα μονοπάτι
κι από τον κ.. στο μ... δυό δάκτυλα και κάτι...

(παραφράζοντας Σουρή :)

11/12/08, 9:40 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

ποιός είναι αυτός ο....τροπασάν;

11/12/08, 10:57 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger Homo Cretensis είπε...

Αγνοείς τον Γκυ Ντε Μωπασάν (συγγνώμη που δεν βρήκα τίποτε στα ελληνικά), τον περίφημο συγγραφέα του "Φιλαράκου", όστις μου στοίχισε αρκετές ξυλιές, όταν συνελήφθην πολύ πιτσιρικάς να τον διαβάζω; Εντροπή!

11/12/08, 1:01 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger vangelakas είπε...

αισχύνομαι κάργα!

11/12/08, 7:20 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα

blog stats