Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2008

Πουλιτεχνείο.

Ο κύριος Μιγιάκι τό είχε περιγράψει πολύ γλαφυρά:

Καράτε ίζ χήαρ! Καράτε ίζ νότ χήαρ!

Καί μέ ένα αερομπικό στυλάκι προσέθετε: 

Γουώκς όν... Γουώκς όφφ...

Έλεγε καί κάτι άλλο τό οποίον δέν θυμάμαι καί πολύ καλά. Επεστράτευε μιά μεταφορομοίωση γιά τό ότι δέν πρέπει νά κινούμεθα στό μέσον τής λεωφόρου παρά μόνον στά πεζοδρόμια, στίς άκρες· διότι στό μέσον, σκούιφκ! Λιώσιμο τό σταφύλι! Ίσως τελικά νά μήν τό μεταφέρω πιστά, πάντα γάρ ανατρίχιαζα ακούγοντας, βλέποντας καί φανταζούμενός το. Τό λιώσιμο. Αυτό τό δισδιάστατο δηλαδή πού προκύπτει. 

Κάτι ανάλογο συνέβαινε μέ τήν περίπτωση τού φεστιβάλ τού Πολυτεχνείου. Τόσα καί τόσα χρόνια οι σπουδαίοι παιδαγωγοί aka εκπαιδευτικοί δημοσιοϋπαλληλίσκοι μάς μετέφεραν/μετέδιδαν στά δημοτικού σχολείου παιδιά, έξ απαλών ονύχων, εκείνες τίς αρχιδιές γιά τό ότι τό τάνκς προχώρησε καί έκανε καί έδειξε καί έριξε τήν πύλη στήν οποία πάνω ήσαν οι φοιτητές οι οποίοι αφού έπεσε η πύλη έπεσαν κι αυτοί καί τό τάνκς δέν σκάλωσε ούτε καί ντράπηκε αλλά συνέχισε τήν πορεία του καί τά κάγκελα δέν είχαν πουτάνες αλλά ριγμένους φοιτητές οι οποίοι αφού πεσμένο ήταν τό κλαρί τους, πεσμένοι ήσαν κι αυτοί καί τό τάνκς χωρίς νά σκαλώνη προχώρησε μουστοποιώντας τήν φοιτητούχα πύλη η οποία ούχα ήταν είπαμε, ούχα μέ φοιτητές οι οποίοι δέν πρόλαβαν ούτε άχ νά βγάλουν· δέν τό λέγαν οι δασκάλαροι έτσι στεγνά, τό σκεφτόμαστε εμείς, δημοτικού παιδιά, σκεφτόμαστε τίς ερπύστριες νά κρύβουν κατ’αρχάς ανθρώπους, τά σώματα έν συνεχεία, νά τραντάζωνται ολίγον τί τά άρματα μάχης σπάζοντας κόκκαλα_κρανία_θώρακες, πατικώνοντας, ζουμπώνοντας, πολτοποιώντας ανθρώπους-φοιτητές οι οποίοι προηγουμένως δέν έκαναν τίποτε άλλο παρά νά μάχωνται γιά τό αποεξαπανέκαθεν υπέρτατο ιδανικό τής ανθρωπότητας, τήν Δημοκρατία, πιό συγκεκριμένα δέ, τήν δημοκρατιούλα μας (τήν τών Καραμανλή Α΄ - Γ. Παπανδρέου Α΄ – ΕΔΑ – παρά πόδα ελληνοφώνων μπολσεβίκων).

Σπουδαία τά επιτεύγματα τών δασκάλων μας, υπαλλήλων τής αστικής δημοκρατιούλας μας, σπουδαία τά νάματα πρός παιδιά μιάς τρίτης δημοτικού. Σπληνάντερα, χολές, πνευμόνια δίπλα σέ ερπύστριες οι οποίες προσπαθούν νά σιδεροτυπώσουν ήρωες φοιτητές στά άσφαλτα Πολύ Τεχνείου. 





8 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger The Motorcycle boy είπε...

Άλφα (σε κύκλο), μην περιμένεις να μάθεις καμιά ΑΛΗΘΙΝΗ ιστορία από τους δασκάλους. Κι αν, μικρό παιδάκι, αναστατωνόσουν από τα άντερα των φοιτητών κάτω από τις ερπύστριες, σκέψου τα σημερινά μικρά παιδάκια που αναγκάζονται να διαβάσουν τα "Ματωμένα Χώματα", με ξεκοιλιάσματα, βιασμούς και παλουκώματα. Τι λες γι΄αυτό;

Βήτα, όταν εγώ ήμουνα μικρό παιδάκι (δημοτικό) δεν μας λέγανε για το Πολυτεχνείο, αλλά ακούγαμε στα ραδιόφωνα και είχα χεστεί πάνω μου επειδή νόμιζα οτι "τα ταραχοποιά στοιχεία" είναι Ούννοι που κοντοζυγώνουν την πόρτα μας και θα μας ξεσκίσουν οσονούπω. Μετά ήρθε η Μεταπολίτευση και τρώγαμε αποβολή ομαδικώς (γυμνασίο) επειδή απαιτούσαμε να πάμε στην πορεία.

Γάμα (τα), πέρα από τους μπολσεβίκους των ΚΚΕ, η "δημοκρατιούλα" έβαλε στη βουλίτσα και το ΛΑΟΣ. Αλλά ακόμα περιμένουμε να μας πουν την αλήθεια για εκείνες τις μέρες του Πολυτεχνείου. Για την Αντι-ΕΦΕΕ, για τους εξωπανεπιστημιακούς που κλείστηκαν πρώτοι μέσα, για αυτούς που μπουντρούμιασε στα υπόγεια το ΚΚΕ όταν αποφάσισε να συμμετάσχει στην κατάληψη και τους βρήκαν μετά οι Εσατζήδες και τους λιανίσανε, για τη συνέντευξη του Μαστοράκη...

Όχι στα παιδιά, σε μας πότε θα τα πουν όλα αυτά, αναρωτιέμαι.

18/11/08, 10:14 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14011&m=I14&aa=1
δ

18/11/08, 10:26 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger The Motorcycle boy είπε...

Αυτός ο Νηστικάκης του άρθρου τι σχέση έχει με τον άλλο το Νηστικάκη που εξάρθρωνε τρομοκρατικές οργανώσεις;

Δεν ήταν μόνο αυτός ο, ας πούμε πιστοποιημένος νεκρός Δήμητρα. Η έκεθση Τσεβά δίνει 16 νομίζω που δηλώθηκαν από τις επίσημες αρχές και καμιά εικοσαριά πιστοποιήθηκαν από τους συγγενείς. Δίνει εκεί μέσα και γύρω στους 50-60 για τους οποίους υπάρχουν καταθέσεις μαρτύρων. Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι καθόλου εκεί. Ένας νεκρός είναι το ίδιο με 1.000.000 νεκρούς -οι ανθρώπινες ζωές δεν κοστολογούνται σωρευτικά.

Το θέμα είναι αυτοί που πέθαναν και βασανίστηκαν χωρίς κανένας ποτέ να τους δικαιώσει.

18/11/08, 11:18 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

Το ξέρω πως δεν είναι ένας ο νεκρός.
Ενα παράδειγμα άγνωστου ,έστειλα στο φυσιοδίφη μας.Που παρόλες τους μάρτυρες παρέμεινε άγνωστος.
Έτσι κιαλλιώς, πόσοι τόλμησαν να γράψουν στην ταφόπλακα: εφονεύθη;
δεν τους αδικώ.Είχαν κιάλλα παιδιά.
δ

18/11/08, 11:32 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

μπορεί κανά πρωτοξάδερφο.Ο παλιός ήταν Νίκος.Ετούτος με φαίνεται Μιχάλης.

δ

18/11/08, 11:36 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger The Motorcycle boy είπε...

Ναι, ο ένας Νίκος ο άλλος Μιχάλης. Γιατί, το πρόβλημα του Βαγγέλη είναι ο αριθμός των νεκρών; Δηλαδή αν δεν σκοτωνόταν κανένας κι απλά έπσαγε την πόρτα το τανκς όλα θα ήταν εντάξει;

18/11/08, 11:50 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

αυτο μόνο αυτός θα μας το πει.

18/11/08, 12:21 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger ange-ta είπε...

Αχ μωρέ Βαγγέλακα, σε πιασε ο πόνος για τα παιδιά που ακούνε ιστορίες με αίματα;;;;;;;

Καταρχην να σου πώ κατι, τα παιδιά έχουν πιο μεγάλη αντοχή να ακούνε για αίματα, απο ότι οι μεγάλοι. Αν δε ανάμεσα τους υπάρχει και μια μαμά ή γιαγιά ή πατέρας ή παπούς, ή εραστης ή ερωμένη, η σύζυγος, που έχασε κάποιο εγγόνι ή παιδί, ή σύντροφο.......

δεν αντέχει με τίποτα να τα ακούει.

Αλλά πιο πολύ δεν αντέχει να μη μολογάει κανείς, τη θυσία του ανθρωπου της!!!!!!!

Αυτο, δηλαδή η λησμονιά, πονάει πιο πολύ απο όλα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

18/11/08, 10:57 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα

blog stats