ογκι, δεν χρειαζεται

Τῷ 1880, ἡ Ἑλλὰς (τὸ βασίλειον αὐτῆς) διέθετε οἷες διαστάσεις ὥστε σύνορο ἀνατολικὸ ἡ (νῆσος) Ἀμοργὸς καὶ βόρειο τοιοῦτο ὁ Μαλιακὸς ὁ κόλπο. Στὰ γλίσχρα δεδομένα αὐτά, τὰ χρόνια εκεῖνα, παραχωρήθηκε ἔκταση στὴν ὀθωμανία ἵνα πρὸς ταφὴ τῶν νεκρῶν της, θρησκεύματος ἰσλάμ, στὰ βόρεια τοῦ δήμου Πειραιῶς. Ἐτῶν προϊόντων, τὸ νεκροταφεῖο μετετράπη σὲ στρατιωτικὸ ὅπου ἐτάφησαν ὁπλῖται τῶν βαλκανικῶν πολέμων, τοῦ πρώτου παγκοσμίου καὶ τοῦ 1919-1922 (ὁ τῆς ἀνεξαρτησίας λεγόμενος). Ἔτι ἄλλων ἐτῶν προϊόντων, προέκυψε ἄλλη μία εἰρωνεία· ἡ ἀκριβὴς τοποθεσία τοῦ νεκροταφείου ὁρίζεται στὴν Παλαιὰ Κοκκινιᾶ, κεῖται στὴν καρδιὰ σχεδόν, τῆς περιοχῆς ὅπου ηὕραμεν καταφύγιο οἱ ἐξ ἀνατολῶν πρόσφυγες. Τὸ δίχως ἄλλο, μπορεῖ νὰ γειτνιάζουν (ζῶντες καὶ τεθνεῶτες), ἀντίπαλοι σὲ μάχες πολέμου, πολέμου ποὺ κρατᾷ ἀπὸ τὸ 1071. Τὸ νεκροταφεῖο ὅπως εἶναι λογικὸ ἐπισκέπτονται λίαν συχνάκις σημαίνοντα ἀνωτέρου τε καὶ ἀνωτάτου ἐπιπέδου, πολιτικὰ καὶ πολιτειακὰ πρόσωπα τῆς φίλης γείτονος. Ἡ πρόσβασις ἐκεῖ δι’ἡμᾶς τοὺς γιουνὰν εἶναι πιὸ δύσκολος κι ἀπὸ τὸ νὰ πά’ νὰ ἀράξουμε στὴν Κάαμπα, νὰ ἀκοῦμε τὸν χότζα ἄδοντα σ’ἀγαπάω μ’ἀκοῦς τοῦ Γιώργου τοῦ Σαλαμπάση. Οὔτε κἄν· ἐκ τῆς πρεσβείας πιὸ εὔκολα σοῦ δίδουν κάρτα προσβάσεως γιὰ τὸ Ἰντσιρλὶκ παρὰ γιὰ ’δῶ. Προσεπάθησα νὰ μπουκάρω ἀπὸ τὸ πίσω μέρος (ὁδὸς Λέρου) ἔνθα μάλιστα εἶς ἐγκάρσιος δρομίσκος στοχεύων τὸ μέρος ἀλλὰ ἡ κοιλιά μου ἠρνήθη συμπράττειν μὲ μένανε τὸν γκιαούρη τὸν μαγαρίζοντα ἔδαφος Dar al-Islam.

 

Χρειάζεται νὰ γραφῇ ὅτι ἀντίστοιχο μέρος στὴν ἐπικράτεια τῆς Τουρκίας, δὲν ὑπάρχει;