φωκνερ

Δηλαδὴς τί περίμενει, ὁ πᾶσα εἷς παραλιάτος ἀναγνώστης νὰ νουβέλλᾳ συμβῇ γιὰ νὰ κάνῃ κέφι; Νὰ τοὺς βγάλῃ ὅλους νὸκ ἄουτ ὁ Τσὰκ Νόρρις ἢ νὰ ἔλθῃ ὁ Καρναίησον νὰ σώσῃ τὴν Λόλα; Ἐντυπωσιάζομαι μὲ ὅ,τι ἀξιοῦται, λυποῦμαι δῆλα δη, αἶσχος παναπεῖ. Ἴσως νὰ χρειαστῇ νὰ γίνῃ ἀνανέωσις στὴν καταλογάρα τῶν καρακαταντεμὲκ κυριῶν αἵτινες μὲ λέγουσιν: Διάβασον τὸν Ἀβεσσαλώμη, γαμάει καὶ δέρνει διάβασον τὸν Ἀβεσσαλώμη, γαμάει καὶ δέρνει διάβασον τὸν Ἀβεσσαλώμη, γαμάει καὶ δέρνει. Καὶ ὅταν ἄρχισα, στιγμήν τινα νὰ διάβασον, τὴν ἠρώτησα ἂν ὑπάρχῃ αἱμομιξία εἰς τὴν φτιάξιν κι αὐτὴ μὲ εἶπε δὲν θυμᾶμαι. Τί δὲν θυμᾶσαι, μωρὴ ἀχλάδω, τόσο σύνηθες εἶναι νὰ παρατηρῇται ἐνδογαμία; ’σταδιάλα, λέγω. Ὁριακῶς εἰμὶ νὰ τὸ γυρίσω στὶς ῥακέτες.