Τα φαινομενα απαιτουν

ἀλληλεγγύη

2012-02-06T21:22:00.000+02:00

Χμμμμ...

Χμ...

Καὶ ξανὰ χμ...

Ὄχι.

Ὄχι στὸ σπίτι.

Γιὰ νὰ μοῦ φούντωναν πάλι τὰ τόσα πάθια;

Ἄλλαξα διαταγὴ κινήσεως καὶ φορτωθεὶς μπόλικα παραπάνω χιλιόμετρα, πετάχθην ὀλίγον ἔξωθεν τοῦ ἄστεος.

Σὲ ἕνα ξοχικό.

Ἦταν ἤδη βράδυ γιὰ ἐπισκέψεις μὰ δὲν ὑπάρχουν ντροπὲς μὲ τὸν Λαέρτη, τυπικότητες καὶ τὰ ῥέστα ἤτοι πάλι μὲ ἄδεια χέρια ἦρθες ῥὲ γιοῦφτο;

Ἡ πόρτα φυσικὰ μὲ ἀνοικτὰ τὰ πόδια σὲ κάθε περαστικοῦ τὴν βούληση μὰ τί νὰ τσακώσῃς παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος;

Δὲν σκούπισα τὰ πόδια μου, βοηθοῦσε καὶ ἡ ἀνυπαρξία χαλακίου φυσικά, οὔτε χτύπησα κάποιο (οὐ πόσοι ἀλλὰ ποῦ) κουδούνι. Μπῆκα.

Καθόταν στὸ ἂς ποῦμε σαλόνι, ἐπὶ τοῦ τζακιοῦ.

Χωρὶς φῶτα, μόνον μιὰ δυνατὴ φωτιὰ ξεσκοτείνιαζε τὸν χῶρο.

Πλησίασα. Μπορεῖ καὶ νὰ ἔβηξα τροχιοδεικτικῶς.

Οὔτε μοίρα δὲν κίνησε τὸ κεφάλι του.

Μὲ τὸ ἕνα χέρι γέμιζε τὸ ποτήρι μὲ ἀψέντι βιολογικῆς καλλιεργείας, στὸ ἄλλο εἶχε τὴν μασιὰ καὶ χαμούρευε τὰ πύρκαυλα κούτσουρα.

Τὸν χαιρέτησα.

Κι ἀντιχαιρέτησε μὲ ἕνα ἔχει ποτήρι στὸν νεροχύτη.

Μὲ κέρασε.

Μὰ πράμμα δὲν μοῦ εἶπε, τὸ βλέμμα σταθερὰ στὴν φλόγα κεῖ.

- Τί ἔχεις Λαερτάκο μου κι εἶναι βαρὺ τὸ δείλι;
Κι οὔτε ματιὰ δὲν μοῦ ’ριξες, θλιμμένο σου τὸ χείλι!
Σὲ ἀπόσταση μὲ διατηρεῖς, κοντὰ στὸ ἕνα μίλι!
Ὁμίλει μου, τί σὲ βαρυγκομᾷ, γιὰ θὲς κἄνα σταφύλι;

- Δὲν εἶναι ὁ καιρὸς τοῦ σταφυλιοῦ, ἀνίδεε φιλάρα
Μὰ τοῦ τεμπέλη τὰ φυτὰ στοῦ κήπου τὴν αὐλάρα
Μαρούλι, λάχανο, πρασὶ καὶ φυσικὰ καρότο
Νὰ σοῦ τὰ φτιάξ’ σαλατικὸ οὐάου γαμάτο πρῶτο!

- Ἐντάξει βάλε μου βαθμὸ ῥεζίλικο μικρούλι
δὲν μοῦ ἀξίζει ἔπαινος μὰ μόνο καραούλι
ἀπολογίας ξέσπασμα σοῦ στέλνω στὰ σταράτα
Τὸν πόνο σ’ τώρα νὰ μοῦ πῇς καὶ ἄσε μου τὰ σάπια!

Φάνηκε νὰ πείθεται ἀπὸ τὶς ἐκλάμψεις τῆς ῥίμας καὶ στράφηκε πάνω μου. Τράβηξε τὴν ἐσχάτη τοῦ ποτοῦ τζούρα καὶ σηκώθηκε. Τὸν ἠκολούθησα.

Βγήκαμε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ προχωρήσαμε στὴν αὐλή.

Κατευθυνθήκαμε σὲ κάτι ποὺ ἔμοιαζε μὲ θερμοκήπιο. Ἐν τάξει ὅ,τι μπορεῖ ὁ καθείς.

Μέσα ἐκεῖ λοιπόν, οὔυυυυυυ, μπόλικα φυτὰ πάρα πολλὰ λέμε, τί νὰ σᾶς περιγράφω τώρα, δὲν τὰ ἤξερα.

Μόνο κάτι λαχανικὰ γνώριζα σὲ μιὰν ἄκρη, μαρούλια ἦταν θαρρῶ καὶ ἐκεῖ στάθηκε ὁ Λαέρτης.

Ἐκεῖ στάθηκε καὶ ἔβγαλε ἕναν ἀναστεναγμὸ ποὺ ἔσβησε τὴν Μεγάλη Ἄρκτο.

- Τί ἔχεις Λαερτάκο μου κι εἶναι βαρὺ τὸ δείλι;
Μήπως ὁ κάματος βαρὺς τῆς πρ
- Ὦ σταμάτα τὶς πίπες τώρα μὲ τὰ ποιήματα! Ὄρεξη ποὺ τὴν ἔχεις! Κύττα!

Καὶ μοῦ ἔδειξε!

Βασικὰ ἤθελα νὰ τοῦ κάνω τσαμπουκά, νὰ τοῦ τραβήξω λίγο τὰ πέτα ποὺ μοῦ ὡμίλησε τοιουτοτρόπως ἀλλὰ ἄνευ ὑπερβολῆς ἦταν στὰ ὄρια μιᾶς κατατονικῆς κατάθλιψης καὶ δὲν ἔλεγε μαγκιά.

Καὶ κύτταξα.

Ἐκεῖ κάτω, μερικὰ μαρουλάκια, σὲ καλὴ ἀνάπτυξη ἤντουσταν, φαινοντουστάνε ἐπίσης δυνατά, ἔχοντα μπόλικη ἰσχὺ μέσα τους μὰ τὰ ἀπόξω φύλλα τους κάτι λεκέδες μαύρους διέθετον. Λὲς καὶ μόλις εἶχαν φάει κρουασὰν σοκολάτα (ἢ μήπως καμιὰ βάφλα;) καὶ ἀδηφάγος λαιμαργία ἔστελνε στὸ παλτὸ ὀλίγον ἀπὸ γέμιση, τί νὰ πῶ;

Καθομαστάνε πάνω ἀπὸ τὰ μαρουλάκια λοιπὸν καὶ ψέλναμε μανιάτικα μοιρολόγια, ὄχι ἐγώ, ἐγὼ ἔχω ἀλλεργία στὴν Μάνη καὶ σὲ πληθυσμοὺς μπασταρδεμένους ἀπὸ αἷμα ῥομά, ἀλλὰ ὁ Λαέρτης.

Καλὰ τὶς πήγαινε τὶς ὁμοιοκαταληξίες ὁ κιαρατάς!

Κάποια βλογημένη στιγμή, στέρεψαν τὰ δάκρυα – τὰ ὁποῖα σημειωτέον ἔπιπταν στὰ μαρούλια (νὰ θυμηθῶ νὰ μὴν φάω ἀπὸ αὐτὰ ὅταν καὶ ἐφ’ ὅσον μὲ καλέσει – πωπὼ μαρούλια μπολιαζμένα ἀπὸ δάκρυα ὁροθετικοῦ πάσχοντος ἀπὸ τρίτου βαθμοῦ βλεννόροια, μπλιὰχ) καὶ ἐπιστρέψαμε στὴν βάση μας.

Τὰ κούτσουρα εἶχαν χάσει κάθε ὑγρὸ καὶ κάπνιζαν χαυνωμένα. Κυττοῦσαν τὸ ταβάνι καὶ ψέλλιζαν αἰώνιους ὅρκους πίστης.

Σταθήκαμε ὄρθιοι.

Ὀλίγον τελετουργικά.

Ἔφερε τὸ τσίπουρο καὶ πολὺ ἐπίσημα μοῦ σέρβιρε.

Πρῶτα σὲ ἐμένα.

Μετὰ σὲ αὐτόν.

- Ὑγίαινε Λαερτάκο!
- Ὑγίαινε Βαγγέλακα!
- Καὶ ταχεία ἀνάρρωση στὰ μαρουλάκια σου!
- Εἴθε!

Καὶ γκλούπ!

Μετὰ ἀπὸ δεκατέσσερα γκλοὺπ (μὲ κάτι ἄκυρες τσιγαροσυζητήσεις ἀνάμεσα) ἦταν ὥρα νὰ πάρω τὸν ποῦλο.

Σηκώθηκα μὲ κόπο ἀπὸ κάτου. Ὁ Λαέρτης εἶχε ἤδη κοιμηθεῖ· χάμω πεσμένος, στὴν γιομάτη στάχτες τοῦ τζακιοῦ κουρελού, ῥοχάλιζε καὶ τοῦ τρέχαν τὰ σάλια. Ποιός νὰ ἤξερε τί ὄνειρο ἔβλεπε ὁ καημένος!

Μοῦ ἐγεννήθη μιὰ θερμοτάτη συμπάθεια ἔτσι ποὺ τὸν ἔβλεπα, βρώμικο ἄρρωστο ταλαιπωρημένο.

Καὶ καθὼς ἔφευγα, ξεχάσας κάθε βάσανο ποὺ μοῦ εἶχε γαμήσει τὴν ἡμέρα, ἀπεφάσισα νὰ τὸν βοηθήσω.

Γιὰ τὴν ἵαση τῶν μαρουλακίων ντέ!

Ἀνέβασα μάλιστα σὲ βίδεο τὰ ἀρρωστούλια του.

Καὶ ἔκτοτε, εἰδήμονες ψάχνω νὰ μὲ ποῦν διάγνωση.

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2012-02-06T21:19:00.002+02:00

ΑΕΚ Πανιώνιος 1-0 (ΟΑΚΑ) 5/2/2012

Πρωτάθλημα – 21^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 19 Λαγός (50' 13 Ρίκκα), 4 Μανωλᾶς, 5 Δέλλας, 1 Καφές, 21 Βάργκας, 8 Μπέλεκ, 9 Λεονάρντο (81' 11 Σιαλμᾶς), 10 Κάρλος (46' 15 Καράμπελας), 33 Λυμπερόπουλος

Σκόρερ: 27΄ Καφὲς

Κίτριναι: Καφὲς Λεονάρντο

Διαιτητής: Θάνος

18 Ἰανουαρίου 2012

2012-01-25T23:12:00.000+02:00

Τὸ μοιρογνωμόνιο καὶ δύο χάρακες, πάνω σὲ μιὰν μὲ προγνωστικὰ ἀγώνων ποδοσφαίρου στὴν ὀπίσθια πλευρὰ Α4 κόλλα καὶ ἕνα σκληρότητος μολύβι 2Η, ὢ ναί, μόλις εἶχα τελειώσει τὴν πορεία στὸν χάρτη γιὰ τὸ ἐπίλοιπο τῆς ἡμέρας. Ἐν τάξει, καλὸ φαινόταν τώρα ποὺ τὸ κυττοῦσα ἐξεταστικῶς καίτοι εἶχε ἀρκετὲς συνθῆκες καὶ πολλὰ ἐφ’ ὅσον καὶ ἐάν. Ἂς ἦταν… Ἡσύχασα λίγο, ἔγειρα πίσω στὴν βελουτὲ καρέκλα καὶ ἔπιασα νὰ γεμίζω ἕνα καπνοσυρίγγι, ὁλόφτυστος ἤμουν ὁ μαντζουριανὸς κεφαλλονίτης! Ἔπιασα μάλιστα νὰ μαζεύω ὅλη τὴν πραγμάτεια ποὺ ἁπλώνω κάθε ἐννέα καὶ ἑπτὰ πρῶτα λεπτὰ καθημερινῶς ἐκτὸς Σαββάτου καὶ Κυριακῆς, πάνω στὸ γραφεῖο.

Σκολοῦσα ἐντὸς ἐλαχίστου.

Ἴσως νὰ ἔπρεπε νὰ εἶχα ψυλλιαστῇ ὅτι δὲν προδιαγράφοντο λίαν εὐοίωνα τὰ σχέδια γιὰ τὸ ἀπόγευμα καὶ τὸ βράδυ, ὅταν ἐλάχιστα λεπτὰ πρὸ τοῦ καλὸ ἀπόγευμα, μιά πιεστική πελάτις μέ πρόλαβε καὶ ἄρχισε ἕναν ὑστερικὸ σὰν κάτι ἀπὸ μονόλογο γιά ἕνα πρόβλημα παραλαβῆς κάπου μακρυά. Ἀιντααά, αὐτὸ μοῦ ἔλειπε τώρα, σκέφτηκα, μὰ κάθε λεπτό εἶναι πολύτιμο γιὰ τὴν εὐόδωση τοῦ ἀποψινοῦ μου σχεδίου ποὺ λίγο ἤθελα γιὰ νὰ ἀρχινίσω νὰ τὸ γράφω μὲ κεφαλαῖο τὸ σού! Ἐν τέλει καὶ πάντως, καλά, δὲν ἐξελίχθηκε σὲ κάτι χρονοβόρο τὸ θεματάκι μὲ τὴν πελάτιδα ποὺ καθησυχάστηκε - ἔστω μόνον δι’ὀλίγας ὥρας.

Κι ἔφυγα στὶς 17:00 καλὸ ἀπόγευμα ἀγαποῦλες, νἆστε πάντα καλά!

Γιὰ τὴν Βούλα.

Βγῆκα στὸν δρόμο, ἔσπευσα στὸ αὐτοκίνητο. Μπῆκα. Καὶ τί κάνετε πρῶτα πρῶτα ὅταν μπαίνετε στὸ τουτού; Ὄχι, δὲν σκύβετε γιὰ πίπα στὸν ὁδηγό, ἐγὼ ἤμουν ὁ ὁδηγὸς καὶ ἤμουν μόνος! Ἔβαλα τὸ κλειδάκι στὴν μίζα, τὸ γύρισα, ἄ! Ὅμορφα! Τὸ πρῶτο τσὲκ ἦταν ἐν τάξει, κανένα πορτοκαλὶ σημάδι στὸ ταμπλὼ τοῦ ἁμαξιοῦ. Καὶ ἔφυγα.

Τσούλησα διὰ τῆς παραλιακῆς πρὸς ἀνατολικὰ γρήγορα γρήγορα κι ἔφθασα στὸ ἰατρεῖο.

Ὁ ἰατρὸς ἐπίσης ἐν τάξει, μοῦ συνέστησε ἕναν ὠριλά, εἴπαμε γιὰ τὸ take the money and run – θὰ ἤσαστε ἀγέννητος φυσικὰ, ὅταν προβλήθηκε ~~~~ τότες τί τὸν θέλεις τὸν πληθυντικό, μοῦ λές; - καὶ σκέφτηκα (στὴν ἑπομένη συνεδρία) νὰ τοῦ σιάξω μιὰν κόπιαν τῆς ταινίας – κάτι τέτοια, καλὸ θὰ μοῦ κάνουν μπὰς καὶ τροχοπεδίσει τὴν αὔξηση τῆς ἀμοιβῆς του, τώρα μάλιστα ποὺ ἄλλαξε κι ὁ ἔτος. Τελειώσαμε λίαν συντόμως, ἐντὸς δεκαπέντε λεπτῶν, τί κρίμα ποὺ αὐτὴ ἡ ἐπίδοσις ὄχι σὲ ὅλες μου τὶς δραστηριότητες, δηλαδὴ τί ὅλες; Μόνον σ’ ἐκείνη τὴν ἄχ, ἂς εἶχα κάτι παραπάνω ποὺ τελειώνω σὲ 15 δευτερόλεπτα, ἂχ πολλὰ τὰ κρίμα!

Γειά σας κύριε γιατρέ, εὐχαριστῶ πολύ!

Νὰ πᾶτε στὸ καλὸ κύριε ἀσθενῆ, ἐγὼ εὐχαριστῶ!

Ξανὰ στὸν δρόμο, σὰν νὰ ἦταν κι ὁ Κέρουακ ἐκεῖ, κάπου ἐκεῖ σὲ ἕνα γειτονικὸ προποτζίδικο, κατηφόρισα κι ὁ ἥλιος πέρα κάτω σὲ ἕναν σομὸν ἐπιθανάτιο ῥόγχο, σπουδαῖα κι ὅμορφα ποὺ ἤντουσταν ναοῦμε, λίαν ῥομαντικά, σὲ τέτοιες φάσεις πόσο ταιριαστὰ κολλᾷ ἕνα ἀγκαζὲ μὲ μεναγκό, μωρὲ νὰ ἀνάψω τσιγάρο; Ἄσε, στὸ τουτού, ἔφθασα κιόλας.

Ξεκλείδωσα, μπῆκα, κάθισα, ζωνίστηκα, ἔτριψα παλάμες καὶ διακόρευσα τὴν μίζα. Ἡ ὁποία τὴν εἶδε λίγο πονοκεφάλου καὶ μοῦ γύρισε πλευρό.

Ἡ πορτοκαλιὰ ἔνδειξη, ἀμετάπειστη, ἐπίμονος καὶ φωτεινότατη.

Car security μεγάλε!

Εὐχαριστῶ πολύ, ὑποχρεώθην τί νὰ σὲ λέω!

Ὠιμὲ δὲν ἔπαιρνε μπρὸς τὸ αὐτοκίνητο, μὰ δὲν ἤθελα μπρός, ὄπισθεν ἤθελα κατ’ἀρχὰς γιὰ νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ πάρκιν, δὲν τὄνοιαζε τούτη ἡ λεπτομέρεια, δὲν ἔπαιρνε μπρὸς τὸ αὐτοκίνητο ὠιμέ.

Κι ἐκεῖ λοιπὸν καταράσθην τὰ σχέδια χάρτου ποὺ εἶχα κάνει στὴν δουλειά, γιὰ ἀπόψε τ’ἀπόγευμα καὶ τὸ βράδυ. Μὲ κυρίευσε μάλιστα μιὰ μυσταγωγικὴ διάθεσις θρησκευτικῆς χροιᾶς ἀνακαλώντας ἕνα ἰησουΐτικο ῥητὸ πὼς ὅταν ὁ ἄθρωπας κάνει σχέδια, ὁ Θεὸς γελᾷ.

Κι ἀφοῦ ἠρέμησε ἀπὸ τὰ γέλια, μὲ ῥώτησε ὁ Παντοδύναμος:

Δὲν μὲ λὲς ῥὲ χάλια, γιατί τόσος νταλγκὰς καὶ σχέδια ἐπὶ χάρτου γιὰ ἕνα τόσο δὰ ἀπόγευμα;

Λοιπόν. Εἶχα, ἀπὸ μιὰ νοέμβρια ἀγορά, δύο ἐπιταγοῦλες ἐκπτώσεως τὶς ὁποῖες θὰ μποροῦσα νὰ ἐξαργύρωνα σὲ μελλοντικὰ ψώνια. Τὸ ποσὸν αὐτῆς, ἔξι χιλιάδες ὀκτακόσιες δεκαπέντε δραχμές. Καλούλι, γιὰ ἕναν μάλιστα τόσο τσιφούταρο ὅπως ὁ γράφων ὅστις μπορεῖ νὰ δολοφονήσῃ τὸ ἡλιοβασίλεμα γιὰ δυὸ εὐρώ. Προϋπόθεσις τῆς προσφορᾶς, ἡ ἀγορὰ μόνον Τετάρτες, ἴσχυε δὲ μέχρι 18 Ἰανουαρίου. Κι ἀπὸ τὸν Νοέμβριο, ἤμουν στὸ τροπάριο ὅλο τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα θὰ πάω, τὴν ἄλλη Τετάρτη σίγουρα, ἔχω ἀκόμα μωρὲ καιρὸ σιγά, νὲξτ γουὴκ μὴ μὲ πρήζεις, ἑαυτέ. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἔφθασα πιτσιφυτιλάτα, τὴν τελευταία, 18 Ἰανουαρίου!

Ἐπειδὴ μάλιστα ψιλοβαριόμουν νὰ ἔβγω στὰ μαγαζιά, συνδυασθέντος τοῦ γεγονότος τοῦ ἐρχομοῦ τῶν γονέων ἀπὸ τὸ χωριὸ (γιὰ ἕνα θέμα κληρονομίας τὸ ὁποῖον ἐὰν ἐνεῖχε κτήματα καὶ γῆ, σίγουρα θὰ κατέληγε σὲ καπνισμένες κάνες, εὐτυχῶς ποὺ μόνον κάτι χαρτιὰ - ὁμολογίες ἦταν οἱ πρωταγωνιστὲς τῶν κληροδοτήσεων) εἶπον τῇ μητρὶ νὰ ὑπάγῃ αὐτή. Καὶ εἶχα ἀφήσει τὶς ἐπιταγὲς στὴν οἰκία.

Τὴν προηγουμένη, ὡστόσο, μιὰ ἔρις σχετικὴ μὲ τὴν δέουσα ἕνεκα τῆς κακοκαιρίας, θέση τῶν βασιλικῶν καὶ τῶν γαρδενιῶν, μᾶς ἔκανε νὰ διακόψωμε τὰς διπλωματικὰς ἡμῶν σχέσεις. Κι ὅταν τὸ πρωί, ἀπὸ τὴν δουλειά, τῆς ὑπενθύμισα τὸ θέμα τῆς ἀγορᾶς μὲ τὰ κουπόνια, μόνο ποὺ δὲν μοῦ εἶπε νὰ τὰ βάλω στὸν κῷλο (sic) μου.

Συνεπῶς, ἕνα μποῦλλετ στὰ σχέδια τ’ ἀποψινὰ ἦταν ἡ ἀγορὰ μὲ τὰ κουπόνια.

Πόθεν; Ἀπὸ Ἀθήναις κατάστημα, κέντρῳ.

Ξανὰ συνεπῶς, θὰ ἔπρεπε ἀπὸ τὴν Βούλα, νὰ σπεύσω οὐχὶ στὸν πλησιέστερο στὰ νότια προάστεια, σταθμὸ τοῦ μετροῦ κι ἀπὸ ἐκεῖ στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν, μὰ στὴν Νίκαια, ὥστε νὰ πάρω τὰ κουπόνια. Ὑπῆρχε κι ἕνα χρονικὸ ὅριο· τὸ κατάστημα ἔκλεινε ὥρα τίτλου ταινίας τοῦ Φελίνι, ἄντε ἐννέα.

Τὸ ἁμάξι πάπαλα ὅπως προεῖπα, τόν ἀκούνητο εἶχε. Προσπάθησα λίγο ἀλλὰ ἡ πορτοκαλὶ ἔνδειξις στὸ ταμπλὼ καὶ ἕνα ἀλὲρτ κὰρ σεκιούριτυ νοιαζόταν τόσο γιὰ τὸ καλό μου ποὺ εἶχε στυλώσει τὰ πόδια καὶ δὲν ξεκινοῦσε!

Ἡ ὥρα ἦταν ὁ μεγάλος δείκτης λίγο δεξιὰ τοῦ πάνω πάνω ἀριθμοῦ καὶ ὁ μικρὸς ἐντελῶς κάτω, σχημάτιζαν μιὰ σχεδὸν εὐθεία γωνία - ἔξι καὶ πέντε μετὰ μεσημβρίας θὰ τὸ μετέφραζε κάποιος ἀγεωμέτρητος. Δυόμιση – τρεῖς ὧρες στὴν διάθεσή μου, γιὰ δρομολόγιο μὲ λεωφορεῖο Βούλα Πειραιᾶς καὶ Πειραιᾶς Νίκαια καὶ Κορυδαλλὸς Αἰγάλεω (μὲ ἐνδιάμεση στάση οἴκοι νὰ τσιμπήσω τὰ γαμημένα τὰ κουπόνια) καὶ μὲ μετρὸ Αἰγάλεω Σύνταγμα κι ἀπὸ ἐκεῖ στὸ Κολωνάκι γιὰ τὸ μαγαζί, δὲν ἦταν κάτι τὸ ἀδύνατο, ἀλλὰ εἶχα ἕνα ἄλλο μποῦλετ στὰ ἀποψινά:

Σινεμὰς στὴν Ἅγιο Δημήτριο καὶ ὥρα δέκα ἀκριβῶς.

Ὁ ὁποῖος σινεμὰς θὰ ἔδειχνε ἔργο διαρκείας ἄνω τῶν δύο ὡρῶν τὸ ὁποῖο μᾶς κάνει Πέμπτη, δηλαδὴ θὰ ἔγραφε δὴ ἒντ πέραν τῆς δωδεκάτης νυκτερινῆς δηλαδὴ λεωφορεῖα καὶ μετρὰ σχολασμένα, δηλαδὴ ταξί, δηλαδὴ μὲ τὴν καμμία, δὲν μπαίνω σὲ ταξὶ ποὺ νὰ μοῦ ἔχουν σπάσει τὰ νερά, ποὺ νὰ γεννάω λέμε.

Ἔτσι, οὐὰνς ἀγκαίν, στὰ μπουλετάκια, εἶχα σχεδιάσει ἀπὸ Βούλα Νίκαια μὲ τὸ ἁμάξι, νὰ πάρω τὰ κουπόνια (πωπώωωω) κατόπιν πάλι μὲ τὸ τουτοὺ πρὸς Ἅγιο Δημήτριο, κάπου ἐκεῖ νὰ ἄφηνα τὸ αὐτοκίνητο, μὲ τὸ μετρὸ στὸ Σύνταγμα – Κολωνάκι γιὰ κἄνα ῥουχαλάκι, ἐπιστροφὴ καὶ ἄφιξη στὸν σινεμὰ στὶς λίγο μετὰ τὶς ἐννέα. Ἔπρεπε νὰ χωρέσω στὸ πρόγραμμα καὶ τὰ σινεφιλικά μου καθήκοντα.

Σινεφιλικά;

Παπάρια!

Οὔτε πῶς τὸ ἔλεγαν τὸ ἔργο δὲν ἤξερα ὁ κατές, ποῖοι οἱ πρωταγωνισταί, τίς ὁ σκηνοθέτης καὶ τί θέλει νὰ μᾶς πῇ διὰ τοῦ πονήματός του σὲ μιὰ χολερικὴ στρατευμένη τέχνη! Ἁπλά, ἁπλούστατα μετὰ ἀπὸ ἑβδομηνταοκτὼ ἑβδομάδες στενοῦ μαρκαρίσματος μιᾶς δεσποινίδος, κατάφερα καὶ ἀπέσπασα τὸ ναί της γιὰ μιὰν ἔξοδο. Δὲν μὲ ἔνοιαξε διόλου κάτι ποὺ μοῦ εἶχε πεῖ πὼς θἄπρεπε στὶς δωδεκάμισυ νὰ εἶναι σπίτι καταπὼς ἐπιτάσσει ἕνας ἄγριος καὶ παλαιῶν ἀρχῶν μπαμπᾶς. Ὄχι ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι ὁ μπαμπᾶς της εἶναι σὲ κάποιο χωριὸ τῆς Θράκης μέγας στραγαλοπαραγωγός, ἀλλὰ διότι πόσο νὰ νοιαστῇ μὲ τέτοιες δικαιολογίες ἕνας δῶ καὶ ἑβδομηνταοκτὼ ἑβδομάδες κάτοχος τοῦ πιὸ γλοιώδους παρουσιαστικοῦ ἀθηνῶν πειραιῶς καὶ περιχώρων;

Γιατρὸς Ψώνια Σινεμάς.

Τὸ ὁποῖον:

Ἔξι καὶ δέκα – (μέχρι) ὀκτώμισυ ἐννέα – Δέκα.

Θεέ μας, ὅλο αὐτὸ τὸ δαιδαλῶδες σχέδιο ποὺ εἶχα ἐκπονήσει στὴν δουλειά, τώρα μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἀποχῆς τοῦ ἁμαξιοῦ, εἶχε γίνει τόσο πολυπλόκαμο! Τόσο πολυπλόκαμο ποὺ θύμιζε τὸ σύμπλεγμα ποὺ πρότεινε ὁ πατέρας τῆς Ζυστὶν διὰ στόματος Ντολμανσέ:

Ζητῶ συγγνώμη, ὡραία Εὐγενία: ἂν πράγματι τὸ ἐπιθυμεῖτε, δὲ θά’μαι ἐγὼ ποὺ θὰ σβήσω τὶς φωτιὲς ποὺ ἄναψα. Ἀγαπητό μου παιδί, παρουσιάζετε γιὰ μένα τὸ μεγάλο μειονέκτημα ὅτι εἶστε γυναίκα. Εἶχα τὴν μεγάλη καλοσύνη νὰ ξεχάσω πολλὰ προκειμένου νὰ δρέψω τὴν παρθενιά σας· νὰ τὸ θεωρήσετε τίμιο ἐκ μέρους μου ποὺ δὲν προχωρῶ πιὸ πέρα: ὁ ἱππότης θ’ἀναλάβει τὸ καθῆκον. Ἡ ἀδελφή του, ἐφοδιασμένη μ’αὐτὸν τὸν τεχνητὸ ποῦτσο, θὰ δώσει τὰ πιὸ φοβερὰ πλήγματα στὸν κῶλο τοῦ ἀδελφοῦ της καὶ ταυτόχρονα θὰ προσφέρει τὰ εὐγενικὰ πισινά της στὸν Αὐγουστῖνο ποὺ θὰ τῆς τὸν χώσει, ἐνῷ θὰ τὸν γαμῶ ἐγώ· γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κρύψω, ὁ κῶλος αὐτοῦ τοῦ ὡραίου ἀγοριοῦ μοῦ γνέφει ἐδῶ καὶ μιὰν ὥρα καὶ θέλω νὰ τοῦ ἀνταποδώσω ὅσα μοῦ ἔκανε.

Τὸ τουτοὺ λοιπόν, εἶχε μείνει σχεδὸν ἐπὶ τῆς παραλιακῆς. Κι ἀφοῦ διέκοψα τὰ χάδια στὸ τιμόνι μπὰς καὶ κατέφερνα τίποτε, ἐξῆλθον. Περπάτησα (ἐλάχιστα) μέχρι τό γειτονικὸ νοσοκομεῖο καὶ περίμενα λεωφορεῖο.

Κοντὰ σὲ ὅλα, εἶχα κι ἕνα σκαθάρι στὴν τσέπη μου νὰ σφαδάζῃ κάθε λίγο καὶ λιγάκι. Δηλαδὴ ὄχι σκαθάρι μὲ σάρκα καὶ ὀστὰ (ἔχουν ὀστὰ τὰ ἔντομα;) ἀλλὰ τὸ κινητό μου ψόφαγε, ἡ μπαταρία ξερνοῦσε τὰ λυσσακά της. Ὁπότε τυχὸν συνεννοήσεις πῶς θὰ γίνονταν;

Συνεννοήσεις; Γιατί; Μὲ ποῖον;

Σκέφθηκα τὸν πατέρα μου. Ὁ ὁποῖος ἀνέκαθεν καὶ ἐσαεί, ἐπιτήδειος οὐδέτερος σὲ ξεκατινιάσματα ἐνδοοικογενειακὰ καὶ μή, δὲν μοῦ κρατοῦσε μοῦτρα. Τὸν κάλεσα καὶ μὲ τὸ φόβον τῆς θνησκούσης μπαταρίας κινητοῦ, σχεδὸν μορσικῶς, τηλεγραφικῶς (διετηροῦσα ἀκόμα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἐκ Μαντζουρίας Κεφαλλονίτου) τοῦ ζήτησα νὰ ἐρχόταν μὲ τὸ δικό του ἁμάξι, νὰ ἔλθῃ νὰ μὲ μαζώξῃ ἀπὸ τὸν Ἁλιμο, ἔνθα ἡ πιτσαρία, ἡ δουλειά μου δηλαδή.

Πάτερ ἐμοῦ ἐλθὲ Ἁλίμῳ νὰ μὲ μαζώξῃς.

Δὲν εἶπε ὄχι. Διέκρινα ὡστόσο μιὰ δυσανασχέτηση ποὺ τὸν ξεσήκωνα ἀλλὰ ἡ ντροπὴ εἶναι ἕνα χαρακτηριστικὸ ποὺ χάθηκε μαζὺ μὲ τὰ πρῶτα μου δόντια, στὰ χρόνια τοῦ νηπιαγωγείου.

Ἒ μά!

Λεωφορειάτα Βούλα Πειραιᾶς καί μετὰ Πειραιᾶς Νίκαια;

Ἔχω μποῦλετς λέμε! Δὲν θὰ προλάβαινα!

Πωπώωωωω!

Σκέφθηκα πρὸς στιγμὴν νὰ τοῦ ἔλεγα νὰ ἔφερνε μαζύ του τὰ κουπόνια, νὰ μὲ πήγαινε στὸν Ἅγιο Δημήτριο, ἐκεῖ νὰ ἀφήναμε τὸ αὐτοκίνητο καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ γύριζε αὐτὸς λεωφορειάτα στὸ σπίτι (κι ἐγὼ νὰ συνέχιζα τὸ πρόγραμμα) ἀλλὰ κάποια ψήγματα αἰδοῦς ἔχουν μικροαστικῶς ἀπομείνει ἐντός μου καὶ δὲν τοῦ τὸ προέτεινα. Μαγκώθηκα λίγο μὲ τὴν σκέψη ἐκείνη, ἔψαξα τσιγάρα, ἔβαλα ἕνα στὰ χείλη νὰ σταματήσουν νὰ κινοῦνται σὲ ἕναν ἀγχωμένο μονόλογο, μὰ δὲν εἶχα φωτιά. Μικρὸ ἦταν τὸ κακό, εἶχε ἀφιχθῇ τὸ λεωφορεῖο.

Τὸ ὁποῖον εἶχε πορεία μόνον παραλιακῶς. Θὰ ἔπρεπε νὰ περπατήσω, νὰ ἀνηφορίσω κεντρική τινα λεωφόρο, περίπου μέτρα ὀκτακόσια, ὥστε νὰ πάω στὴν δουλειά μου. Ἐκεῖ ἦταν ἕνα ἀσφαλὲς μέρος γιὰ νὰ ἔλθῃ ὁ πατὴρ καθ’ὅσον δὲν τὸ ἔχει μὲ τὰ κινητὰ καὶ δὲν θὰ ἦταν δύσκολο ἂν τοῦ προέτεινα μέρος ἐπὶ τῆς παραλιακῆς, νὰ χανόμασταν καὶ νὰ τζίφιαζαν καὶ ψώνια ἀλλὰ καὶ ὁ σινεμάς – δηλαδὴ ποιός σινεμάς, τὸ γκομενάκι! Τὸ μετὰ ἀπὸ ἑβδομῆντα ὀκτὼ ἑβδομάδες ἀνερρυθρίαστο κολλητιλίκι! Βασικὰ ὑπῆρχε κι ἄλλος λόγος γιὰ νὰ πάω στὴν δουλειά· ἐκεῖ ὑπῆρχε κι ἕνας φορτιστής. Θὰ ἔπρεπε νὰ φορτίσω τὸ τηλέφωνο διότι δὲν διέθετα φορτιστὴ αὐτοκινήτου (πλέον οὔτε αὐτοκίνητο δὲν διέθετα ὁ κερατάς!) καὶ γιὰ φαντάσου νὰ προλάβαινα τὰ πάντα ἀλλὰ φθάνοντας στὶς ἐννιάμισυ στὸν σινεμά, νὰ μὴν εὕρισκα κάπου στὸ φιλοθεάμον καὶ καλότεχνο πλῆθος τὴν γκομενίτσα! Ἀνατριχιαστικό!

Σταμάτησα σέ μιά στάση, ἀλλὰ μὲ τὸ μυαλὸ ἀλλοῦ, βιάστηκα. Καὶ κατέβηκα μία στάση πρίν. Ἀνηφόρισα γιά τήν δουλειά, περίπου 800 μέτρα. Πέρασα μάλιστα κι ἀπό τό χοτέλ μέ ἐκεῖνον τόν μέγα καθρέπτη πού μᾶς ἔπαιρνε μάτι καθὼς ἔγλυφε ὁ ἕνας τὰ δάκρυα τοῦ ἄλλου, θυμᾶσαι Ἀπόστολε;

Φθάνω.

Στὴν δουλειά.

Κι ἀρχίζω νὰ περιμένω τόν πάδρε.

Ἀλλά συγχρόνως πέφτει και τό τηλέφωνο ἀπό μπαταρία. Ἔπρεπε φόρτισις.

Οἱ πρίζες ὅμως εἶναι μέσα στὰ κτήρια, τὰ αὐτοκίνητα ἔξω, στοὺς δρόμοι. Ἔπρεπε συνδυασμός.

Τέλος πάντων, πρίζισα τὸ τηλέφωνο καὶ μπαινόβγαινα πρὸς ἔλεγχον ἀφικνουμένου πατρικοῦ αὐτοκινήτου κι ἂς ἤμουν λιγουλάκι ἱδρωμένος. Ἔπρεπε προσοχή.

Κάτι κόρνες μὲ φώναξαν κάποια στιγμὴ καὶ ἐν τάξει, εἶχε ἔρθει.

Μέ μαζεύει.

Πᾶμε σπίτι.

Παίρνω τά πραγματάκια.

Φεύγω μέ τό τουτού του.

Χωρὶς πρὶν νὰ τοῦ πῶ ἕνα ἀπαραίτητο εὐχαριστῶ.

Τῇ ἀχαριστίᾳ ἕπεται ἡ ἀναισχυντία.

Ὦ, τί καλὸς οἰωνὸς ἐν ὄψει γκομενακίου!

Φεύγω μέ τό τουτού του.

Σπεύδω Ἅγιο Δημήτριο.

Ἐν τάξει, χωρὶς πολλὴ κίνηση.

Παρκάρω λίγο μακρὰν τοῦ μετρό.

Περπατῶ.

Φθάνω καί ἀκυρώνω τό εἰσιτήριο. Μιὰ τρίχα μου ἀσπρίζει.

Σύνταγμα. Ἀνέρχομαι τὴν ἀπότομη κλίμακα καὶ θωρῶ τὰ παλαιὰ ἀνάκτορα. Ἔσεται ἥμαρ.

Εὔζωνοι ἄλλαζαν φρουρά.

Ἀνέρχομαι τὴν Βασιλίσσης Σοφίας. Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ὁδὸς τοῦ μαγαζιοῦ (Κανάρη) ἐξέβαλλε στὴν ἐφαπτομένη τῶν ἀνακτόρων λεωφόρο. Συνέχιζα νὰ τὴν ἀνέρχωμαι κυττώντας τὶς κυανὲς πινακίδες τῶν καθέτων δρόμων της, ἀλλὰ πουθενὰ ὁ ἥρως τοῦ 21. Ὅταν ἔφθασα στὴν Λέσχη Ἀξιωματικῶν, χαμπάριασα ὅτι μαλακίσθην καὶ ξέφυγα τοῦ προορισμοῦ. Ῥώτησα περαστικοὺς καὶ μὲ ψιλοκατηύθυναν. Ἀνέβηκα δὲν θυμᾶμαι ποῖα ὁδόν, ἔφθασα στὴν πλατεία Κολωνακίου.

Ὁδὸς Κανάρη ἀριθμὸς κάτι. Ἀρξάμενος τῆς πλατείας, κατηφόρισα πρὸς Ἀκαδημίας τὴν Κανάρη, πουθενὰ ὁ μαγαζής. Ἔπιασα νὰ τὴν ἀνεβαίνω μὲ πιὸ ἐξεταστικὸ μάτι αὐτὴν τὴν φορά. Εἰσῆλθον μάλιστα σὲ ἕνα ἔρημο μπογατσοπωλεῖο, δὲν μὲ λὲς μωρή, εἶναι πιὸ πάνω τὸ μαγαζί (ἀνέφερα τὴν φίρμα) ἐπὶ τῆς Κανάρη; Μισὸ λεπτό, Γιάννηηηηη τὸ μαγαζὶ οὕτινος δὲν ἀναφέρουμε τὴν φίρμα εἶναι πιὸ πάνω; Κάτι ἤκουσε ποὺ ἐγὼ δὲν καὶ γυρνώντας σὲ μένα, ναὶ μοῦ εἶπε ἡ κάργια. Δηλαδὴς πιὸ πρὶν ἀπὸ τὴν πλατεία; Ναίιιι ἀπήντησε καὶ μὲ καθησύχασε ἡ ῥουφιάνα. Ἀνέβηκα πάλι τήν Κανάρη, ἔφθασα στὴν πλατεία, πουθενὰ τὸ μαγαζί. Καριόλα γυναίκα!

Τί κάνουμε τώρα;

Προσπαθοῦσα νὰ σκεφτῶ τί καὶ ποῖα ὕβρι εἶχα κάμει ὥστε νᾶ μὲ μαστιγώνουν ἔτσι οἱ θεοί, μὰ δὲν εἶχα τυφλώσει καὶ τὸν Πολύφημο ῥὲ μάγκες, κουλάρετε γαμῶτο!

Μᾶλλον κούλαραν, μπορεῖ καὶ νὰ βοήθησε μιὰ παραδίπλα τσίκνα ἀπὸ κάποιο σουβλατζίδικο, ναὶ κούλαραν στάνταρ.

Διότι τότες, θυμήθηκα ἕνα κάτι μοναδικό χρήσιμο πού εἶχα κάμει. Εἶχα σημειώσει τό τηλέφωνο τοῦ μαγαζιοῦ, γειά σας, ναίιιι μέ ἀκοῦτεεεε; Εἶστε Κανάρη τόσο; Ὄχι, Τσακάλωφ χῖ. Γαμῶτοοοοοοοοοοο!

Πάλι καλὰ πάντως.

Κι ἀνηφόρισα.

Σκεπτόμην συνεχῶς τὴν βρωμιάρα ποὺ μοῦ εἶχε πεῖ ψέμματα.

Ἐκεῖνο τὸ ναί της, σὰν τῆς Μόλλυ τὸ ναὶ εἶπα ναί· ψεύτρα γυναίκα – πλεονασμὸς φυσικά!

Ἀνηφόριζα.

Εἶχε κρύο μὰ μοῦ φαινόταν σὰν Ἰούνιος, σὰν δεκάξι τοῦ Ἰουνίου, τοῦ 04, ὄχι στὸ μιλλένιουμ.

Ἀνηφόριζα.

Κολωνάκι.

Ἀθήνα.

Κακοφτιαγμένη γριὰ σκύλα.

Τοὺς βρῆκα.

Ἦταν ἐκεῖ! Καὶ ἦταν ἀνοικτά! Μπορεῖ καὶ ὀλίγον ἀπὸ δάκρυ νὰ νότιζε τὸ μαγουλάκι μου, ἂ ὑπέροχα, σίγουρα ἔτσι θὰ ἔνοιωσε, ὅταν ἀντίκρυσε τὸν καπνὸ τοῦ σπιτιοῦ του τὸ πρότυπο τοῦ συζύγου τῆς Μόλλυ.

Καλὲ εἶχα φθάσει.

Καὶ εὐτυχῶς ὥρα καλή.

Μπῆκα, χωρὶς καθόλου μὰ καθόλου σκέψη, ἀπόδιωξα μὲ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ τὶς, ἀπὸ τοὺς ὑπαλλῆλοι ποὺ μὲ εἶδαν τέτοια ὥρα νὰ εἰσέρχωμαι, κατάρες γιὰ ἄμεσο κι ἐπώδυνο θάνατο καὶ στάθηκα σὲ ῥάφια, στὰ ἐν αὐτοῖς ῥουχαλάκια δηλαδή.

Πολλά!

Καὶ διάφορα!

Καὶ τσιγκλίζοντα!

Φυσικά, δέν μποροῦσα νά διαλέξω, γαμῶ τὴν ἐλευθέρα σας ἀγορά, ῥησπὲκτ στὴν γκρὶ φόρμα τοῦ ἀνωνύμου ἐργάτου σὲ κάποια φάμπρικα στὴν Πυόνγιανγκ!

Ἐν τάξει ὅμως, κάτι βρῆκα.

Δὲν σᾶς λέω τί.

Πλέρωσα σὲ ἕναν ὑπάλληλο ποὺ οὔτε μισὸ βλέμμα δὲν μοῦ ἔριξε, μὲ τί καρδιὰ νὰ ἀντικρύσῃς μελλοθάνατο;

Κι ἔφυγα.

Βιαζόμην γιά νά μὴν πλερώσω ἄλλο εἰσιτήριο στὸ μετρό! Ἄμ πῶς!

Θὰ προλάβαινα, δὲν πλέρωσα. Καὶ ἡ ἄρτι λευκανθεῖσα τρίχα, τὸ ξαναγύρισε στὸ μαῦρο.

Μετρό καί Ἅγ. Δημήτριος.

Κρύο. Καὶ κουμπώθηκα.

Μπῆκα στὸ μῶλλ.

Ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀνθρωπογεωγραφία του.

Ἀνέβηκα δύο πατώματα.

Ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀνθρωπογεωγραφία τους.

Ἔσπευσα στήν κοχλιώδη οὐρά.

Ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀνθρωπογεωγραφία της.

Καί εἶδα, σὲ κάτι ὀθόνες πάνω ἀπὸ τὰ γκισέ, κόκκινο τόν τίτλο τῆς ταινίας.

Ὅπου κόκκινο, ἐξηντληθεῖσαι αἱ θέσεις.

Λογικό, κόκκινο τὸ χρῶμα τοῦ κακοῦ, τοῦ παρὰ φύσει, τῆς ἀνωμαλίας, ἐρεβικό, ἀποτρόπαιο, ἀπωθητικό.

Ἐξαντληθεῖσαι θέσεις.

Φάκ!

Ὡραία ἡ χλαπάτσα, χὰ χὰ χά, γελοῦσε ὁ ἐπουράνιος Πατήρ.

Προηγουμένως, πηγαίνοντας γιὰ νὰ κατουρήσω κι ἐνῷ μοῦ εἶχα πεῖ (ἦταν κι αὐτὸ στὰ μποῦλλετς) πὼς δὲν θὰ ῥωτοῦσα τίποτε, δὲν θὰ ἐπεδίωκα νὰ μάθω τὸ παραμικρὸ περὶ τὸ μὰτς τοῦ κυπέλλου μὲ τὸν ζμπάοκ παρὰ μόνον ὅταν θὰ γύριζα σπίτι, θὰ ἔβλεπα εἰδήσεις γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα, ἀσυναίσθητα ἐστράφην σὲ μιὰν μεγάλη ὀθόνη. Οὔτε ποὺ θυμόμην ὅτι παίζαμε.

Καὶ εἶδα, ἔτσι ἀπότομα, πράσινη ὀθόνη, γήπεδο μπάλας, εἶδα ὅτι χάναμε.

Δύο μηδέν.

Ὡραῖααααααααααααααα!

Στάθηκα καὶ χύθηκα σὲ ἕναν καναπέ. Πολλὲς οἱ ἀγωνίες σήμερις.

Μὰ ὁ δεκαψήφιος ἀριθμὸς ποὺ σχηματίζετο στὴν ὀθόνη τοῦ κινητοῦ μου, ὑπέσχετο σφουγγαρισμένη τῶν ὅλων πρίν, ἀνταμοιβή, μιὰ τὰ πάντα διορθώζουσα ῥέφα!

Ναί;

Ἔλα.

Ἐγώ; Ἐσύ!

Δὲν τῆς περιέγραψα τοὺς Λαιστρυγόνες, τοὺς Κύκλωπες, τὴν Κίρκη, τὴν χῶρα τῶν Κιμμερίων, τὶς Σειρῆνες, τὴν Σκύλλα καὶ τὴν Χάρυβδι. Παρὰ μόνον τὴν περίμενα, γλυκιὰ Ναυσικά, νὰ μὲ συλλάβῃ γυμνὸ καὶ ἔτοιμο γιὰ γούτσου γούτσου.

Τί; Πῶς; Δὲν ἔχει εἰσιτήρια; Ἂ εὐτυχῶς ποὺ σὲ πρόλαβα καὶ δὲν ἔχω ξεκινήσει ἀκόμα. Ἂς τὸ ἀκυρώσωμε, τὰ λέμε αὔριο στὴν δουλειά!

Μάλιστα.

Καὶ σηκώθηκα μὲ ἕναν βαρύτατο ἀναστεναγμό, μαζεύοντας δυνάμεις.

Καθ’ὅσον μὲ περίμεναν τόσοι μνηστῆρες στὸ σπίτι.

Καὶ δὲν εἶχα καὶ ἁμάξι.

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2012-01-25T21:18:00.000+02:00

Ἀτρόμητος ΑΕΚ 1-0 (Γήπεδον Περιστερίου) 18/12/2011

Πρωτάθλημα – 14^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 14 Μάκος (68΄ 7 Γκερέιρο), 31 Γεωργέας, 8 Μπέλεκ, 77 Κλωναρίδης (46΄ 24 Μπερνς), 10 Κάρλος, 33 Λυμπερόπουλος (31΄ 11 Σιαλμᾶς)

Σκόρερ: –

Κίτριναι: Λυμπερόπουλος Καράμπελας Μανωλάς Κοντοές Γκερέιρο

Διαιτητής: Σπάθας

Καλαμάτα ΑΕΚ 0-1 (Δημοτικὸν Καλαμῶν) 22/12/2011

Κύπελλον – 4η Φάσις

99 Ἀραμπατζῆς, 16 Ἀργυρίου, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς (70΄ Γεωργέας), 47 Μπουγαΐδης, 6 Κάλα, 13 Ρίκκα, 8 Μπέλεκ, 24 Μπὲρνς (85΄ 12 Τσίτας), 7 Γκερέιρο, 11 Σιαλμᾶς (76΄ 10 Κάρλος)

Σκόρερ: 47΄ Μπέλεκ

Κίτριναι: Ἀργυρίου Μανωλᾶς

Διαιτητής: Δασκαλόπουλος

ΑΕΚ Δόξα Δράμας 0-0 (ΟΑΚΑ) 3/1/2012

Πρωτάθλημα – 15^η Ἀγωνιστικὴ

23 Κωνσταντόπουλος, Ἀργυρίου, 2 Κοντοές, 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 13 Ῥίκκα, 14 Μάκος (55΄ 7 Γκερέιρο), 77 Κλωναρίδης (46΄ 9 Λεονάρντο), 8 Μπέλεκ, 10 Κάρλος, 11 Σιαλμᾶς

Σκόρερ: –

Κίτριναι: Λεονάρντο

Διαιτητής: Σελίμος

Λεβαδειακὸς ΑΕΚ 0-2 (Δημοτικὸν Λεβαδείας) 7/1/2012

Πρωτάθλημα – 16^η Ἀγωνιστικὴ

23 Κωνσταντόπουλος, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 13 Ῥίκκα (57΄ 14 Μάκος), 8 Μπέλεκ, 9 Λεονάρντο (50΄ 19 Λαγὸς), 10 Κάρλος (79΄ 7 Γκερέιρο), 11 Σιαλμᾶς

Σκόρερ: 34΄ 71΄ Σιαλμᾶς

Κίτριναι: Καράμπελας Μπέλεκ

Κόκκιναι: Σιαλμᾶς (δύο κίτρ.)

Διαιτητής: Παππᾶς

ΑΕΚ Ξάνθη 1-1 (ΟΑΚΑ) 14/1/2012

Πρωτάθλημα – 17^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας (72΄ 16 Ἀργυρίου), 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 1 Καφές, 8 Μπέλεκ (79΄ 24 Μπὲρνς), 9 Λεονάρντο, 10 Κάρλος, 77 Κλωναρίδης (46΄ 33 Λυμπερόπουλος)

Σκόρερ: 45΄ Λεονάρντο (πέν.)

Κίτρινες : Κάρλος Λεονάρντο Κάλα Λυμπερόπουλος Γεωργέας

Διαιτητής: Ζαχαριάδης

ΠΑΟΚ ΑΕΚ 2-0 (Τούμπα) 18/1/2012

Κύπελλον – 5^η Φάσις

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 14 Μάκος (30΄ 1 Καφὲς), 8 Μπέλεκ, 9 Λεονάρντο (46΄ 33 Λυμπερόπουλος), 7 Γκερέιρο (60΄ 10 Κάρλος), 11 Σιαλμᾶς

Σκόρερ: –

Κίτρινες: Κάρλος Κάλα

Διαιτητής: Γιάχος

Ἐργοτέλης ΑΕΚ 1-1 (Παγκρήτιον) 21/1/2012

Πρωτάθλημα – 18η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 16 Ἀργυρίου, 19 Λαγός, 47 Μπουγαΐδης (43' 2 Κοντοές), 5 Δέλλας, 13 Ῥίκκα, 21 Βάργκας, 77 Κλωναρίδης (70' 1 Καφές), 33 Λυμπερόπουλος, 10 Κάρλος (46' 7 Γκερέιρο), 11 Σιαλμᾶς

Σκόρερ: 49' Λυμπερόπουλος

Κίτρινες: Λαγὸς Ῥίκκα Κοντοὲς Βάργκας

Διαιτητής: Ἀρετόπουλος

Περιμένω λέμε!

2012-01-25T20:12:00.000+02:00

Mὰ κύττα μὰ σερί, κόψε σὲ περικαλῶ τὸ φεγγαράκι, κεῖ ψηλὰ βρέ! Κύττα τὴν χλωμάδα του καὶ σύγκρινέ την μὲ τὴν δική μου ὅταν σὲ εἶδα πρώτη φορὰ καὶ κατάπια τὴν γλῶττα μὴ ἔχων κάτι νὰ σὲ πῶ. Παρέμενα σιωπηλός, ἀκουσίως ὅμως μιλιὰ δὲν ἔβγαζα, μὲ εἶχες τόσο κομπλάρει, ἡ ὁμορφάδα σου δηλαδὴς καὶ ὅ,τι ἔκρυβες μέσα στὸ ὑποκάμισόν σου. Ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ὅμως διεπίστωσες (Ἔ; Πές μου! Μαρτύρα το!) πόσο εὐαίσθητος εἶμαι, πόσο τρυφερός, πόσο γουτσουγούτσης καὶ ὅποια ἄλλη ἱδιότης κάνει τὰ κορίτσια (ἄβγαλτα καὶ μὴ) νὰ συμφωνοῦν μὲ τὸν ἑαυτό τους ὅτι αὐτὸς εἶναι (νῦν κι ἐσαεὶ) ἄντρα (sic)! Mὰ κύττα γλυκιά μου, ὄρτσα τὰ μάτια κεῖ ψηλά! Ἄφησον τὰ ἡδεῖα πάρεργα πέριξ τῆς περισκελίδος μου καὶ ἀφιερώσου σὲ μὴ ἁπτά, σὲ ἐκεῖνα ποὺ στέργουν μαζὺ τὶς παλάμες καὶ κάνουν τὰ βλέφαρα νὰ πάλλωνται σὲ ὑψηλὲς ταχύτητες! Ὦ, αὐτὴ ἡ ῥομαντικάδα μου μὲ κάνει σχεδὸν φιλομόφυλο! Αὐτὸ τὸ τραγούδι, πρὸς ἐπίρρωσιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω! Ψηλά, κύττα μὰ σερί, κόψον σὲ περικαλῶ τὸ φεγγάρι...

dial M

2012-01-06T19:45:00.000+02:00

Σαράντα πέντε μάστοροι κι ἐξῆντα μαθητάδες δὲν μπόρεσαν τελικῶς νὰ εὕρουν τὸ γιατί δὲν ἐδυνάμην νὰ τονίσω τὶς λέξεις, καθὼς ἔγραφα, στὸ βετεράνικο πισάκι μου. Κομβίωνα τὸ δίπλα στὸ λάμδα ψηφίο πρὶν ἀπὸ τὸ ποθητὸ φωνῆεν ἀλλὰ τζίφος καὶ πάπαλα - ἀτονία ἀτονια ατονια. Ἔκανα τὶς προβλεπόμενες ἑβδομῆντα καὶ ὀκτὼ ἐπανεκκινήσεις, νάδα. Λιβάνισα τὸ σπίτι καὶ ἔψαλλα ὅ,τι πιὸ εὐλαβὲς βρῆκα στὴν Σύνοψη, νιέντε. Μέχρι καὶ ἀναβάθμιση τοῦ ὑποσχέθηκα, νίλτς!

Κατόπιν, ἀποτάθηκα στοὺς γύρω μου. Ὅλες μὰ ὅλες, οἱ - διὰ τοῦ φίλτρου τοῦ τζάμπα φυσικά - προσφυγές μου σὲ εἰδήμονες φίλους, γνωστούς, γειτόνους μπὰς καὶ μοῦ τὸ γιάτρευαν, ἐπέστρεψαν ἄνεργες καὶ ἀτελέσφορες πενθίζοντάς με στὸ ἀναφανδόν.

Κάποιος συνάδελφος, εἰδὼν κι ἀποειδὼν ἀπὸ τὴν ψυχολογικὴ πίεση ποὺ ἤσκει αὐτῷ ἡ κακοδιάθετος μεγαλοπαρασκευιάτικη μουτσουνάρα μου κάθε μὰ κάθε ἡμέρα, μοῦ συνέστησε κάποιον τίνι τρόπῳ πρακτικό. Μοῦ ἔδωσε τὴν διεύθυνσή του, ζήτησε νὰ μεταφέρω κάποια χαιρετίσματα καὶ μὲ ἕναν χαζὸ μορφασμὸ μοῦ ἔδωσε νὰ καταλάβω ὅτι γκαραντί!

Γράπωσα καὶ τράβηξα τὰ μαλλιά μου, ἀνέκραξα ἕνα ἄου καὶ τὸ αὐτὸ κιόλας ἀπόγευμα, ἀφοῦ σχόλασα, μὲ τὸ λαπτοπάκι μου στὸ ἀναρτήσατε κίνησα γιὰ τὴν ἐσχάτη μου ἐλπίδα. Ἡ καρδιά μου κτυποῦσε δυνατά, ἡ ἀγωνία μοῦ εἶχε ἐξαντλήσει τὶς τῆς κύστης ἀντοχὲς καὶ ὁ στόμας στέγνωνε ἀφύσικα γρηγορότερα τοῦ συνήθους· ἕνα σκηνικὸ ἐξαντλητικὰ ὅμοιο μὲ ἐκεῖνα τῶν πρώτων σ’ἀγαπῶ σ’ἀγαπῶ, ποῦ μὲ βάζεις. Παρὰ ταῦτα, καλῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων, τὴν φορὰ αὐτὴ θὰ ἔτρωγα κοκό – μᾶλλον, ἴσως κι εἴθε. Εἶχε σκοτεινιάσει ὅταν ἔφθασα, τὸ σπίτι του μάστορος ἦταν σὲ κάποια κάθετο τῆς Χαριλάου Τρικούπη, ἀρκετὰ ψηλά, μεγάλη ἡ χάρη Σου λαπτοπάκι μου νὰ ἀναγκαστῶ νὰ ἁπλωθῶ σ’αὐτὸ τῆς πόλης τὸ μέρος.

Φθάνοντας, τὸν κάλεσα σὲ ἕνα νούμερο ποὺ μοῦ’χε δώσει ὁ συστήσας συνάδελφος - δὲν ὑπῆρχε βλέπεις, ἐξήγηση στὸ κουδούνι τῆς πολυκατοικίας· παρὰ μόνον ἕνα πυκνωτάκι ἀντὶ γιὰ ὄνομα, ἄντε νὰ μάντευα ὅτι τοῦτο ἦτο τοῦ μάστορος ἐξυπνάς. Κι ἀφοῦ συνεννοηθήκαμε καὶ μοῦ ξήγησε, χτύπησα ἐκεῖ, ηὗρα ἀνταπόκριση καὶ εἰσῆλθον. Μπῆκα στὴν εἴσοδο, ὅλο πάνω, ὅσο πάνω πάει μεγάλε, τὸν ἄκουσα νὰ μὲ κατευθύνῃ σκοτεινῷ ἀντιλάλῳ ὁ περὶ οὗ, ἡ μου τελευταία ἐλπὶς καὶ προσφυγή, ἕνας ὡραῖος κι ἀόρατος φυσικά, Θεός.

Τελειώσας τὸ ἀσανσέρ, μὲ τὸ ὅλο πάνω κατὰ νοῦ, ἐξηκολούθησα. Ἔπιασα μερικὰ σκαλιὰ καὶ ἔψαχνα νὰ βρῶ ποῦ καὶ πῶς θὰ τὸν εὕρισκα - ἡ φωνὴ εἶχε παύσει, ἐγὼ συνέχιζα νὰ ἀνεβαίνω. Μέχρι τὴν ταράτσα ἐξῆλθα ὁ δυστυχής, πουθενὰ ὁ μέχρι πρίν. Γύρισα λίγο τὰ μέρη ἐκεῖ, μήπως καὶ ὑπῆρχε καμιὰ ντροπαλὴ εἴσοδος δὲν βρῆκα ὅμως κάτι. Ἄαα, διόλου καλὸς οἰωνός, δὲν εἶχα καὶ τὸ τζιπιὲς μαζύ μου! Ἔκανα σλάλομ σὲ κάτι ἀνεμίζουσες μπουγαγολευκόρουχα, ἀπέφυγα κι ἕναν πάντως δεμένον κόπρο, ζαχάρωσα δυὸ μπουκάλες μὲ στὸν ἥλιο ἀφημένο λικὲρ βύσσινο καὶ εἶδα στὴν πόρτα τοῦ κλιμακοστασίου ἕνα χέρι νὰ μοῦ προτείνεται. Ἐδῶ εἴμαστε! Ἐφάνη καὶ τὸ ὑπόλοιπο σὲτ τοῦ σώματος, κατάλαβα ὅτι ἦταν ὁ περὶ οὗ. Χάρηκε πολύ, μὲ ῥώτησε γιὰ τὴν ὑγίεια τοῦ μεσολαβήσαντος ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν δική μου καὶ μὲ τράβηξε πρὸς τὸ διαμέρισμά του. Εὐτυχῶς δὲν πολυλόγισε.

Περίμενα νὰ συνεχίσῃ τὸ τράβηγμα καὶ νὰ μπαίναμε σὲ κάποιο στοιχειωδῶν προδιαγραφῶν σπίτι, ἀλλὰ σταμάτησε ξαφνικὰ καὶ μοῦ πρότεινε νὰ καθίσω. Γυρίστηκα μοῖρες διακόσιες ἐξῆντα καὶ τέσσερις πέριξ τοῦ ἄξονός μου καὶ πεντέξι ὀθόνες, δύο πληκτρολόγια, μπόλικοι πύργοι, τρία τερματικὰ, ἕνα γραφεῖο, μερικὲς καρέκλες, ἕνα κρεβάτι δήλωναν ὅτι εἶχα φθάσει στὸ διαμέρισμά του, μὰ ἐδῶ; Ἐδῶ ἦταν τὸ δωμάτιο τοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ἀνελκυστῆρος! Τέλος πάντων, πολὺ γκόμενα τὸ ἔπαιζα, δὲν θὰ μοῦ προέτεινε καὶ συγκατοίκηση, μιὰν ἀβαρία ἤθελα, ὑποχρεωμένος θὰ ἔφευγα ἀπὸ ἐκεῖ! Καὶ σὲ τί ἄτομο ὑποχρέωση! Ἀμέτρητοι οἱ παράσιτοι μικροοργανισμοὶ στὸν μεγαλοργανισμὸ ποὺ μόλις μοῦ εἶχε προτείνει τὸ κάτσε. Ἀμέτρητοι καὶ βάλε, στὸ ἀξύριστο πρόσωπό του, στὸ ἀχτένιστο κεφάλι, στὴν ἀναδυομένη ἐκ μάλης κρεμμυδίλα, στὸν ἀπὸ λαδιὲς τοῦ Αἰγαίου χάρτη ὡς σιδερότυπο ἐπὶ τοῦ κάποτε λευκοῦ φανελλακίου.

Κυττοῦσα τὸ Καρντὰκ ὅταν μὲ ῥώτησε γιὰ τὸ πρόβλημα. Τοῦ ἐξήγησα ὅτι ὅλα λειτουργοῦσαν τζάμι στὸ πισί, ἀλλὰ ὅταν ἤθελα νὰ τονίσω μιὰ λέξη, αὐτή παρέμενε ἀσκεπής. Ἐκείνην πάντως τὴν στιγμή, τόνιζα μὲ μεγαλόπρεπη ἐπιτυχία τὶς λέξεις διότι συχνάκις καὶ περιοδικῶς κάποιος χρησιμοποιοῦσε τὸν ἀνελκυστήρα καὶ ὁ θόρυβος μᾶς μούτρωνε τὴν συνεννόηση. Ἔ, μὴν τὰ μακρυγορῶ, ὁ τυπὰς ἀφοσιώθηκε στὸ ἐργαλεῖο κι ἐγὼ κύκλιζα τὸ βλέμμα στὸ διαμέρισμά του διαπιστώνοντας σὲ κάθε ματιᾶς στάση ὅτι ὑπάρχουν καὶ χειρώτερα. Ἄ, ναί! Κρεμόμουν καὶ σὲ κάθε ἐπιφώνημά του.

Ἑπτάμισυ οἰκτιρμούς του μετά, γύρισε πρὸς τὰ μένα καὶ ἀνέτειλλε ἕναν χαμογελαστὸν οἰημένον μορφασμόν. «Ἔτοιμη ἡ νύφη» εἶπε «κουμπάρε, σὲ ἔφτιαξα, ἔτοιμος εἶσαι». Ἀλήθεια ἔλεγε, πρὸς ἐπίρρωσιν τῶν λεγομένων, τοῦ ἔβλεπα δυὸ κλὶκ στὸ πληκτρολόγιο, συνεχῶς δύο κλὶκ καὶ φωτιζόταν ἕνα τονισμένο ἄλφα στὴν ὀθόνη, πώπω θρίαμβος, μὰ ὁ Χουντίνης εἶσαι, ἀδελφέ; Πῶς τὸν εἶχα συμπαθήσει! Κι ὅταν στὰ τί χρωστῶ μου, ἀπεκρίθῃ κάτι ἀκατάληπτα μὲ τὴν εὐλογημένη κατάληξη τίποτε, τότε...

Ἐν τούτοις, ἀναγκάστηκα νὰ ξεπαραδιαστῶ· τὴν ἑπομένη κέρασα τὸν συνάδελφο γιὰ τὴν χαλύβδινη μεσιτεία του, ὁ ὁποῖος τὴν κι ἄλλο ἑπομένη, στὸ διάλειμμα τῆς βάρδιας, μὲ τράταρε ἕνα σιντί. Εἶναι ἀπὸ τὸν ἔτσι, ποῖος ὁ ἔτσης; ὁ μάστορας ντέ! Ἄ, ὁ μάστορας! Καλὸ παιδί!

Διαλείμματος περατωθέντος, ἐπέστρεψα στὸ γραφεῖο. Πῆρα τὸ σιντὶ καὶ τὄβαλα νὰ δῶ τί εἶχε στείλει ὁ βλάμης. Ἡ αὐτόματη ἐκτέλεση ἐντελῶς ντετὲ μοῦ ἔστειλε κοπέλες (παντοίας ἡλικίας, ἰδιότητος καὶ σκυροδέματος) ἀδαμιαίᾳ (σίκ) περιβολῇ σὲ ἀναίσχυντες πόζες νὰ ἐπιδεικνύουν μέρη τοῦ σώματός των καθὼς κάναν ἔρωτα μὲ πλαστικοὺς κασκαντέρ! Ἄναψα, κοκκίνησα ἀπὸ τὸ κακό μου ποὺ εἶχε ὁ μάστωρ σκεφτῇ ὅτι θέλγομαι ἀπὸ τέτοιου εἴδους θεάματα καὶ ἐξανέστην. Κατὰ τὴν σχόλη ἔδωσα τὸ σιντὶ στὸν συνάδελφο ἵνα τὸ ἐπιστρέψῃ, τοῦ ἐπεσήμανα μάλιστα νὰ μεταφέρῃ στὸν ἔτσι τὴν δυσαρέσκειά μου. Δὲν τοῦ ἀπεκάλυψα πάντως ὅτι εἶχα κάνει ἕνα ἀντίγραφο στὸ πισὶ τῆς δουλειᾶς γιὰ καθαρὰ μπαντγουϊθικοὺς λόγους – σιγὰ μὴν δὲν τὸ παρεξηγοῦσε!

Δυὸ μέρες μετά (μὰ δὲν ὑπάρχει σαββατοκύριακο στὴν κωλοαφήγηση πιά; ἔλεος!) ἤμουν στὴν δουλειά, κατὰ τὸ σχόλασμα αὐτῆς γιὰ τὴν ἀκρίβεια, κύλησα παρέα μὲ τὸ σούσουρο τῶν τελειωμένων στὸν τῆς ἑταιρείας χῶρο σταθμεύσεως. Τὸν εἶδα νὰ στέκεται ἔξω. Μιλοῦσε μὲ τὸν συνάδελφο (τὸν γνωστὸ ντὲ) καὶ μόλις μὲ εἶδε, ἀναβρότατα, ἄφησε τὴν παρέα του καὶ μὲ προσέγγισε. Γλοιῶδες τὸ ὕφος του γιὰ μιὰ στάλα στιγμές, αὐστηρὸ καὶ γεροντοκορίστικο το δικό μου τὸ ὁποῖον ὅμως θυμηθὲν τὴν μείζονα ξυπηρέτα του, γλύκανε κουταλιὲς τρεῖς. Ἦταν ὁ μάστωρ.

«Πῶς πάει τὸ ἐργαλεῖο; Καλὰ ἔ; Γιατρέ μου, μὲ παραξήγησες. Δὲν ἤθελα νὰ σὲ προσβάλλω μὲ ὅ,τι σοῦ ἔστειλα. Ἁπλὰ νόμιζα πώς... Τέλος πάντων...»

Τέλος πάντων σκέφτηκα κι ἐγώ, τὸν συγχώρησα καὶ τὸν κέρασα τσιγάρο. Ἄφησα τὸ ἁμάξι πίσω καὶ περπατήσαμε λίγο, μιλούσαμε γιὰ διάφορα. Καθὼς τοῦ ἔβλεπα τὴν ἀνασιαία δύναμη ποὺ ἔβαζε στὶς τζοῦρες λὲς καὶ ἦταν τὸ ἔσχατο τσιγάρο ἑνὸς θανάτῳ καταδικασθέντος καὶ θυμήθηκα τὰ πιὸ προσωπικά, τὰ δικά του, ἔτσι ποὺ τὸν εἶδα ἀπόβλητο, λιγάκι λοξό, κάπως παραστρατημένο τοῦ κοινοῦ φέρεσθαι, συνειδητοποίησα ὅτι θὰ μποροῦσε πολὺ μὰ πάρα πολὺ νὰ φαινόταν χρήσιμος τῷ καιρῷ τῷ μέλλοντι.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ὁ Στάθης εἶναι παρτάιμερ συμβασιοῦχος ὑπάλληλος σὲ μιὰν ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου γεωργίας στὴν Κυψέλη· τὰ ἀπογεύματα συμπληρώνει τὸ εἰσόδημά του φτιάχνοντας κόπιες ταινιῶν.

Εἶναι δυσλεκτικός, πάσχει ἀπὸ ἀνηδονία καὶ ἡ ὁμάδα τοῦ αἵματός του εἶναι ἡ μηδὲν θετικό. Φοβᾶται τὶς βελόνες καὶ πάσχει ἀπὸ στίγμα μεσογειακῆς ἀναιμίας. Κρίσεις πανικοῦ τὸν ταλαιπωροῦν τὴν κάθε Κυριακὴ μετὰ ἀπὸ τὴν πρώτη πανσέληνο τοῦ θερινοῦ ἠλιοστασίου καὶ ἔχει δώδεκα χιλιάδες εὐρὼ στὸ ταμιευτήριο. Στρογγυλά.

Σπούδασε ἰχθυοκαλλιέργεια στὸ Καζακστὰν καὶ ἀπέκτησε διδακτορικὸ τέτοιας στὴν Οὑγγαρία. Μιλάει μόνον ὅταν οἱ συνομιλητές του καταπίνουν τὸ φαγητὸ καὶ ἀγγλικὰ ἐπιπέδου πάλσο. Διαβάζει ἀθλητικὲς ἐφημερίδες καὶ αὐτὲς τῶν δημοπρασιῶν καὶ εἶναι ἀπολιτίκ.

Ἔχει σχέση μὲ τὴν Γιάννα ἀλλὰ δὲν περνᾷ καὶ πολὺ καλά. (Ἡ Γιάννα).

Βάφτισε τὴν κόρη ἑνὸς ξαδέλφου του, τοῦ Τόλη, τὸ καλοκαίρι ποὺ πέρασε, ὁ ὁποῖος κάθε Σάββατο τοῦ παραπονιέται πὼς δὲν πῆγε τρὶς κατὰ τὰ εἰωθότα, τὴν βαφτιστήρα του στὴν ἐκκλησία γιὰ τὰ δέοντα. Τὸν ἀποφεύγει μὲ κάτι γελοῖες δικαιολογίες. Ἔχει σὲ μεγάλο σέβας ἕναν γείτονα ὀνόματι Ἰγνάτιο ὁ ὁποῖος εἶναι δημοτικὸς σύμβουλος, μέγας παρλαπίπας καὶ ὀφθαλμοπόρνος.

Χόμπυ του τὸ κυνήγι καρδερινῶν· τοὐλάχιστον δεκαπέντε Κυριακὲς στὸ «ἐπιτρεπόμενο» ἐξάμηνο πηγαίνει μὲ τὸν Ἰγνάτιο σὲ ἕνα ἰδανικὸ πρὸς θήρα μέρος πλησίον τῶν Κεχριῶν Κορινθίας. Κερνᾷ κατόπιν καρδερίνες, φλώρους καὶ σπίνους τὸν Τόλη ὡς ἔμπρακτο ἄλλοθι γιὰ τὴν ἀδυναμία του νὰ πάῃ στὴν ἐκκλησία τὴν βαφτησιμιά του. Ἡ τελευταία δὲν φαίνεται νὰ συγκινῇται μὲ τὰ δῶρα αὐτά.

Ἡ Γιάννα ἐργάζεται στὰ ΕλΤὰ τῆς πλατείας Βικτωρίας.

Δικά της χόμπυ ὁ χορός, αἱ ἔξοδοι, ἡ παρακολούθηση τάλεντ ῥηάλιτυ καὶ ὁ ποῦτσος ἢ κάλλιον οἱ ποῦτσοι. Οἱουδήποτε μεγέθους, χρώματος, κλίσεως καὶ ἰδιοκτητῶν - τί ἄλλο, ἄραγε, κατηγοροποιεῖ τὶς ποῦτσες;

Ἔχει μιὰν ἀδελφὴ ἡ ὁποία εἶναι λογίστρια σὲ μιὰν μεγάλη ἑταιρεία καὶ περιμένει ξερνώντας στὸν κόρφο της τὰ χρόνια, τὸν ἱππότη μὲ τὴν slk ποὺ θὰ ἔρθῃ γιὰ νὰ τὴν πάρῃ νὰ πᾶνε στὸ φεγγάρι. Ἐκεῖ, βάσει τοῦ αἰσθαντικοτάτου σχεδίου της, θὰ τῆς τραγουδᾷ μὲ καστιγιάνικη προφορὰ μπαλάντες, ἐκθειάζουσες τὴν σοδομία καὶ τὴν κατὰ τὰ δέοντα, χαμηλὴ θερμοκρασία πλύσεως τῶν ἐσωρούχων.

Ὁ ἱππότης αὐτὸς τῷ ὄντι ὑπάρχει. Κατάγεται ἀπὸ τοὺς ἁγίους τόπους, παίζει μελόντικα, εἶναι φυγόστρατος, πρώην ὀνεδίτης νῦν κουκουές, ἐθελοντὴς στὸ Κέντρο Περίθαλψης Ἀγρίων Ζώων στὸ Νυμφαῖον Φλωρίνης καὶ καλὸς γαμίκος ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸ ξεροστάλιασμα τῆς ἀδελφῆς τῆς Γιάννας· Ἑλεωνόρα τὴν λένε, δὲν τ’ἀναφέραμε πρίν. Ἡ ὁποία Λεωνόρα, καίτοι γνωρίζει πὼς ὁ slkάτος ἱππότης – ποὺ γυρίζει τὸ ἀρρενωπὸ προσωπάκι του ὅταν ἀκούει Ἀναξίμανδρος – εἶναι ἀρραβωνιασμένος, αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ περιμένῃ κάτι τζούφιες, οὔτε κὰν ὑποσχέσεις, πομφόλυγές του γιὰ τὸ ὅτι τῷ μέλλοντι θὰ φτιάξουνε γκεζὶ τὰ δυό τους.

Μιὰ Τετάρτη ἑνὸς Ἰουλίου ὁ ὑπολογιστής τοῦ Στάθη κρασάρει ἀπὸ ἕνα σουφλὲ τρόγιαν προερχόμενο ὄχι ἀπὸ δαναοὺς ἀλλὰ ἀπὸ ἕνα ῥὸζ σάιτ μὲ εἰδίκευση σὲ εὐρύστερνες κυρίες μὲ ἀποτέλεσμα - ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων - νὰ μὴν μπορῇ νὰ ἀντιγράφῃ ταινίες. Ὁποία συμφορά!

Ἀπευθύνεται σὲ ἕναν ἀπὸ τὸν στρατὸ φίλο, τὸν Περικλῆ, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ πρῶτα τοῦ πεῖ ὅτι δὲν ἔχει μυρωδιὰ ἀπὸ ὑπολογιστές, ἐν τέλει τοῦ ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ οἰονεὶ μπατζανάκης του ἔχει κάποιους γνωστοὺς στὸ κέντρο περίθαλψης οἱ ὁποῖοι ἴσως καὶ νὰ τὸν βοηθήσουν.

Καλεῖ τὸν Ἀναξίμανδρο τὸν ὁποῖον δὲν βρίσκει, ξεγεννᾷ μιὰ προβατοκάμηλο, τοῦ λένε ἀπὸ τὸ τηλεφωνικὸ κέντρο τοῦ κέντρου. Θέλετε νὰ ἀφήσετε μήνυμα; Μπορεῖ καὶ νὰ ἤθελε μὰ τοὺς κλείνει ἀπότομα διότι ἀκούει τὸν χαρακτηριστικὸ θόρυβο κι ἄλλης εἰσερχομένης κλήσεως καὶ ἀπαντᾷ ἄρον ἄρον. Εἶναι ὁ Τόλης ὁ ὁποῖος τὸν ῥωτᾷ ἂν τὴν προσεχῆ Κυριακὴ περάσῃ νὰ πάρῃ τὴν Ὀλγίτσα γιὰ τὴν θεία λειτουργία. Ὁ Στάθης, αἰφνιδιασθεὶς κατ’ἀρχάς, ἐν συνεχείᾳ συνέρχεται καὶ ἀναφέρει στὸν κουμπάρο του ὅτι ὁ τῆς οἰκογενείας ἰατρὸς τοῦ διέγνωσε βουβωνικὴ πανώλη καὶ τὴν Κυριακὴ περιμένει μιὰν ὁμοιοπαθητικὸ νὰ τοῦ περάσῃ βεντοῦζες. Μὲ μιὰν ἐμφανὴ ἀπογοήτευση ὁ Τόλης κλείνει χωρὶς νὰ εὐχηθῇ περαστικὰ κάτι τὸ ὁποῖον πειράζει τὸν Στάθη.

Ὁ Ἀναξίμανδρος ἢ δὲν ἔλαβε τὸ μήνυμα ἀπὸ τὴν τηλεφωνήτρια τοῦ κέντρου τοῦ κέντρου, μιὰ ἀφηρημένη σλαβομακεδόνισσα κολλημένη στὰ σουντόκου, ἢ ἀγνοεῖ τὸν Στάθη – τὸ πιὸ πιθανὸ ἐνδεχόμενο.

Ὁ ὁποῖος Στάθης, διάγει ἐναγώνια φάση, περιφέρεται στὸ σπίτι τρώγοντας τὰ νύχια του καὶ κάθε βλέμμα στὸν πονεμένο ὑπολογιστὴ τὸν μαστιγώνει σὲ μέρος εὐαίσθητο. Πάνω στὸν πανικό του, τηλεφωνεῖ στὸν Ἰγνάτιο.

Ὁ Ἰγνάτιος δὲν καταλαβαίνει πρᾶμμα διότι ὁ Στάθης λυγμωδῶς τοῦ περιγράφει τὴν κατάσταση κι ὁ καημὸς δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἐκφέρῃ τὰ φωνήεντα. Ἀνησυχεῖ ὁ Ἰγνάτιος ἢ ἔστω βρίσκει εὐκαιρία καὶ ζητᾷ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ δημαρχεῖο γιὰ κάτι πολὺ σημαντικὸ ὅπως λέει στὸν ἀπουσιολόγο.

Φθάνει στὸ σπίτι τοῦ Στάθη καὶ τοῦ ζητᾷ νὰ γράψῃ τὰ φωνήεντα ποὺ λείπουν ἀπὸ τὸν θούρειο ἐπικήδειο ποὺ τηλεφωνικῶς τοῦ ἔψαλλε πρίν.

Κάθεται καὶ ἀντιπαραβάλλει τὰ πρὶν μουγκὰ ὠιμὲ μὲ κάτι νῦν φωναχτερὰ ἐπιφωνήματα ἐνόσω ὁ Στάθης εἶναι στὴν κουζίνα καὶ τοῦ φτιάχνει καφέ. Ὁ ὁποῖος καφὲς δὲν φθάνει γιὰ δύο καὶ ἀναγκάζεται νὰ σπεύσῃ στὸ γειτονικὸ ψιλικατζίδικο. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἰγνάτιος ἔχει βγάλει κάποια ἄκρη μὲ τὴν αἰτία τοῦ θρήνου τοῦ φίλου του καὶ στέκεται ἐξεταστικῶς πάνω ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή. Δὲν ἀργεῖ νὰ καταλάβῃ (ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Στάθης μπαίνει καὶ εὔχεται σπέρα καλὴ στὴν κυρία Δέσποινα τῶν ψιλικῶν) ὅτι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι πρόβλημα τοῦ πισιοῦ μὰ πρόβλημα τοῦ ἰδιοκτήτη του. Μιὰ κολλώδης οὐσία ποὺ ἔχει μπαστουκωθῇ σὲ ἕνα κουμπί, δὲν ἐπιτρέπει στὸν ὑπολογιστὴ νὰ λειτουργήσῃ κανονικῶς τὸ λογισμικό του κατὰ τὴν ἔναρξη. Παίρνει μιὰ χαρτοπετσέτα, παίρνει καὶ τὸ οἰνόπνευμα καὶ τὸ ἀπομακρύνει, ἐνῷ κι ὁ Στάθης ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ ψιλικατζίδικο βαρυνθεὶς μὲ ἑκατὸ γραμμάρια καφέ.

Ὁ ὑπολογιστὴς ἀρχίζει πιὰ κανονικὰ καὶ πολὺ γρήγορα, πρὶν ὁ Στάθης γυρίσει, ἡ ἐπιφάνεια ἐργασίας του φωτεινὴ καὶ σχεδὸν θριαμβικὴ κυττᾷ τὸν Ἰγνάτιο ποὺ σκέπτεται ἒ ῥὲ χαρὲς ποὺ θὰ κάνῃ ὁ μπαγλαμᾶς! Καθὼς περνᾷ λιγουλάκι ἡ ὥρα μὰ μυρωδιὰ καφὲ ψητοῦ δὲν ἀναδύεται κουζίνοθεν, σέρνει τὴν καρέκλα, τὴν εὐθυγραμμίζει στὸ γραφεῖο καὶ κάθεται.

Ἀναπαυτικά.

Κυττᾷ πίσω, πρὸς τὸ μέρος ὅπου θὰ ἀκουστῇ ὅταν φθάσῃ ὁ ὁσονούπω χαρούμενος μπαγλαμᾶς καὶ σὲ μιὰ ἀπόλυτη ἡσυχία ἀκούγονται νὰ στενάζουν τὰ κουμπιὰ ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ πληκτρολογηθῇ ἐντολὴ ἀναζήτησης ὅλων τῶν φωτογραφιῶν ποὺ ὑπάρχουν στὸν χαίροντα ἄκρας ὑγίειας πιά, ὑπολογιστή.

Ἀστερίσκος
τελεία
j
p
g
Καὶ ἔντερ.

Τὰ βλέφαρά του τανύζονται καθὼς βλέπει ἕναν χείμαρρο ἀπὸ εἰκονιδιάκια νὰ γεμίζουν τὴν ὀθόνη. Κλικάρει σὲ μερικὰ
καὶ ἔντερ.

Πρωταγωνίστρια στὶς φωτογραφίες μιὰ μελαχροινή.

Σχεδὸν πρωταγωνίστρια διότι ὑπάρχουν οὐκ ὀλίγες πόζες στὶς ὁποῖες φαίνεται μόνον ἕνα ζεῦγος στήθους.

Ὁρφανό.

Ποὺ κάτι κακὸ ἔχει κάνει ὡς φαίνεται, διότι δεῖκτες καὶ μέσοι δακτύλων ἀπὸ δύο παλάμες, τοῦ τιμωροῦν τὶς θηλὲς μὲ τσιμπιές.

Καταπίνει ἀργά. Ὁ Ἰγνάτιος.

Σὲ κάποιες ἄλλες, κι αὐτὲς κάμποσες, πουθενὰ ἡ μελαχροινή. Μὰ κάποια ὀπίσθια, ἀγενῶς, καταλαμβάνουν τὰ τρία περίπου πέμπτα τοῦ κάδρου. Σ’ αὐτά, ἐξίσου κοσμίας διαγωγῆς, διακρίνονται κοκκινίλες προφανῶς ἀπὸ δήμια χέρια.

Ὁ Ἰγνάτιος γουστάρει.

Μὰ κυττᾷ καὶ πίσω.

Αὐτιά, ἀνοικτά.

Ἡσυχία.

Ἐπανέρχεται στὴν ὀθόνη, κλικάρει κι ἀλλοῦ.

Μιὰ ξυρισμένη σχισμὴ ποὺ λαμπυρίζει ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ φλὰς γκρὸ πλὰν σὲ πολλὲς φωτογραφίες. Κατακόκκινη, μᾶλλον ἀσθενής, ἴσως γι’αὐτὸ δύο δάκτυλα χωρίζουν τὰ χείλη της λὲς καὶ πρέπει νὰ ἱαθῇ μιὰ ἂς ποῦμε ἀναφυλλαξία, μιὰ συγκαΐλα.

Ὁ Ἰγνάτιος ἱδρώνει.

Δὲν χάνει περισσότερο χρόνο. Βγάζει ἀπὸ μιὰ τσέπη τὸ μπρελόκ του. Ἐκεῖ, δίπλα ἀπὸ τὸ κλειδὶ τοῦ σκοῦτερ, μιὰ φορητὴ μνήμη.

Τὴν τοποθετεῖ σὲ μιὰ πρόθυμη ὀπὴ καὶ πράττει τὰ δέοντα.

Ἐπαναδιατάσσει μάλιστα, τὴν θέση τοῦ ἐρεθισμένου του ὀργάνου στὸ στενὸ δίμιτο πανταλόνι.

Ὁ ῥυθμὸς παραγωγῆς τοῦ ἱδρῶτα αὐξάνεται ῥαγδαίως, καθὼς παρατηρεῖ τὴν πορεία τῆς ἀντιγραφῆς τῶν φωτογραφιῶν· ὁ ῥυθμὸς γίνεται καλπάζων ὅταν ἀκούῃ κλειδιὰ στὴν πόρτα.

Ἄιντε παιδί μουυυυυ!

Μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ λεπτὰ τραβᾷν ἀμφότεροι τὴν πρώτη τζούρα καϊμακλίδικου καφέ. Ὁ Στάθης εἶναι εὐτυχισμένος – σκέπτεται μάλιστα νὰ τηρήσῃ τὴν προσεχῆ Κυριακὴ τὸ ἂς ποῦμε τάμα στὴν βαφτισημιά του – κι ὁ Ἰγνάτιος ἐπίσης χαρούμενος εἶναι, μὰ βιάζεται νὰ φύγῃ.

Ὄρθιοι ἐπὶ τῆς ἐξώπορτας, ὁ ἐπισκέπτης κτυπᾷ τὰ κλειδιά του μπεγλεριστὶ καθὼς ἀκούει τὸν Στάθη νὰ ἀναλώνεται σὲ ἀτέρμονες εὐχαριστίες.

Τὸν διακόπτει μιὰ κλήση. Ζητᾷ συγγνώμη ἀπὸ τὸν Ἰγνάτιο ὁ ὁποῖος ὡστόσο τὸν χαιρετᾷ καὶ φεύγει ἐνῷ ὁ Στάθης μιλᾷ στὸ τηλέφωνο. Εἶναι ὁ Τόλης, ῥωτᾷ γιὰ τὴν ὑγίεια του καὶ προτείνει νὰ στείλῃ τὴν μητέρα του νὰ τὸν τρίψῃ, θαύματα κάνουν οἱ ἐντριβὲς τῆς κυρα Μαρίας, περδίκι θὰ γενῇς ἄμεσα καὶ θὰ μπορέσῃς νὰ πᾷς τὴν Ὀλγίτσα στὴν λειτουργία τὴν θεία.

Ὁ Στάθης ἐτοιμάζει ἕνα ξερὸ ὄχι μὰ ξαφνικὰ θυμᾶται τὸν Ἀναξίμανδρο. Ζητᾷ συγγνώμη ἀπὸ τὸν συνομιλητή του καὶ τοῦ τὸ κλείνει πρὶν ὁ τελευταῖος προλάβει νὰ τοῦ ἀποσπάσῃ συμφωνία.

Ἀνησυχεῖ γιὰ τὸν Ἀναξίμανδρο. Μπορεῖ νὰ ἔχῃ λυθῇ τὸ πρόβλημά του καὶ νὰ μὴν εἶναι πολλὲς οἱ ὧρες ποὺ δὲν ἔχει μάθει νέα του, ἀλλὰ ἀκατανοήτως γιατί, ἕνα κάποιο ἄσχημο προαίσθημα τὸν τριβελίζει.

Καλεῖ ξανὰ στὸ κέντρο περίθαλψης ἀγρίων ζώων.

Ἡ τηλεφωνήτρια τὸν θυμᾶται καὶ τοῦ μιλᾷ σὲ οἰκεῖο τόνο.

Ἀφήνει μήνυμα.

Κι αὐτὴ ἐγκάρδια τοῦ ζητᾷ νὰ μὴν ἀνησυχῇ καὶ τερματίζει τὴν συνδιάλεξη.

Ὁ Στάθης δὲν ἀκούει καλὰ καὶ νομίζει ὅτι τοῦ εἶπε νὰ ἀνησυχῇ.

Κι ἀνησυχεῖ.

Καλεῖ τὴν Ἑλεωνόρα.

Προσπαθεῖ νὰ ἀποδιώξῃ χροιὰ ἀγωνιώδους φωνῆς.

Τὰ καταφέρνει.

Μὰ δὲν καταφέρνει νὰ ῥωτήσῃ ἂν ἔχῃ νέα ἀπὸ τὸν Ἀναξίμανδρο.

Κλείνει τὸ τηλέφωνο.

Ξύνεται, ψάχνοντας κάποια ἰδέα.

Ἐν τέλει θυμᾶται τὸν Θανάση.

Ὁ Θανάσης εἶναι ψυκτικὸς καὶ παιδικὸς φίλος τοῦ Ἀναξιμάνδρου.

Τὸν καλεῖ.

Δὲν τὸν βρίσκει.

Ἔχει πάει στὴν ἐφορία, τὸν πληροφορεῖ ἕνας λακές.

Ἡ βαθμηδὸν ἀνελισσομένη ἀγωνία τὸν κουρελιάζει κι αὐτὴ ἡ παθογένεια τοῦ δημοσίου διόλου δὲν βοηθᾷ!

Ἀγωνιᾷ.

Πολύ.

Ματωμένα τὰ δάκτυλά του στὴν ὁριογραμμὴ τῆς δύσεως τῶν νυχιῶν, δὲν ἔχει ἄλλα νὰ φάῃ ἀγχωλυτικῶς.

Κι ἐνῷ σκέπτεται μήπως καὶ νὰ μασήσῃ τὰ τῶν ποδιῶν, ἀκούγεται τὸ τηλέφωνο.

Ἡ ταχύτης ἀπαντήσεως συναγωνίζεται τὴν ἀντίστοιχη τῆς κόρνας στὸ μόλις πράσινο φανάρι.

Ἀπαντᾷ καὶ αὐθυποβολίζει, πρέπει νὰ εἶσαι ἐσύ, Ἀναξίμανδρε!

Φεῦ! Εἶναι ὁ Περικλῆς ὁ ὁποῖος παραπονιέται ἐπειδὴ δὲν ἔχει μεγάλο μερίδιο στὴν πλοκή.

Ὁρίστε;

Ὁ Στάθης δὲν πολυκαταλαβαίνει, εἰδικῶς αὐτὸ τὸ ἀπονεννοημένο ἐρώτημα τοῦ Περικλέους δὲν καταλαβαίνει, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἐπιτρέπει περισσότερα γιατί ἡ κατάστασή του. Τοῦ κλείνει τὸ τηλέφωνο χωρὶς τὴν παραμικρὰ τύψη.

Μὰ γιατί τόση ταραχὴ πιά;

Τὸ χαλαρωμένο παχιὸ ἔντερό του τοῦ ζητᾷ λίγη σημασία.

Καὶ πάει στὴν τουαλέττα.

Πάνω στὸν μπιντὲ ἀκούγεται τὸ κουδούνι.

Ὄχι τὸ τηλέφωνο.

Τὸ κουδούνι.

Εἶναι ἡ Γιάννα.

Μπαίνει καὶ πετᾷ τὴν τσάντα της στὸν καναπέ. Ἕνα βιαστικὸ φιλὶ μεσολαβεῖ σὲ ζόρικο ἀναστεναγμὸ καὶ καριολίκια γιὰ τὴν δουλειά.

Τὰ τελευταῖα ἐκφέρονται ἀπνευστί.

Μὲ ταχύτητα ὑπερηχητικοῦ ἀεροσκάφους.

Ἡ ὁποία ταχύτης οὐδόλως ἐπηρεάζει τὴν ποιότητα τῶν ἐκφερομένων μπινελικίων.

Γκρίνια.

Πολλή.

Καὶ τοῦτο, δὲν εἶναι ὅ,τι καλλίτερο γιὰ τὸν ἀπεγνωσμένο Στάθη – εἰδικῶς τώρα.

Ὁ ὁποῖος κουνᾷ συγκαταβατικὰ τὸ κεφάλι του στὶς παντοῦ κατάρες τῆς Γιάννας.

Ἡ ὁποία ξαπλώνει στὸν καναπέ.

Ὁ Στάθης τὴν προσεγγίζει.

Τὰ χέρια του γυροφέρνουν τὶς καμπύλες της, ἔχει στὸν νοῦ του μιὰ ἀγχωμένη διεισδυσούλα, μὰ ἡ συμβία του, ἐξαντληθεῖσα ἀπὸ μερικές πρὸ ὀλίγων ὡρῶν ἐν ἐργασίᾳ, προτιμᾷ ὕπνο.

Ἐγείρεται ὁ Στάθης. Ἀναστενάζει καὶ ἀνάβει τσιγάρο. Πῶς δὲν τὸ εἶχε σκεφτεῖ καὶ πρίν!

Μιὰ στιγμιαία διέγερση τὸν κυριεύει· ὅμοια μὲ τὴν πρὶν μὴ κατὰ τ’ἄλλα ἐπιτευχθεῖσα, καθὼς ὁ καπνὸς διεισδύει στὸ αἷμα καὶ τοὺς νευρῶνες τοῦ νευρικοῦ του συστήματος.

Κατόπιν ἠρεμεῖ.

Πολύ.

Τόσο ποὺ τὸ κουδουνιζόμενο τηλέφωνο δὲν τὸν ἠλεκτρίζει.

Περπατᾷ ἀργὰ πρὸς τὰ ἐκεῖ.

Εἶναι ὁ Θανάσης.

Εἶχε ἀφήσει μήνυμα στὸν λακέ; Δὲν θυμᾶται. Μὰ δὲν πειράζει.

Ὁ Θανάσης.

Πολὺ ἀλέγκρο.

Πολὺ μπλὰ μπλά.

Πολὺ πιάρ.

Σὲ παραιτημένη πλέον κατάσταση ὁ Στάθης, ἐξέλιπεν κι ἐκείνη ἡ μέχρι πρότινος ζέση πέριξ τοῦ τίνι τρόπῳ μπατζανακίου του.

Ὁ Ἀναξίμανδρος; Χαχαχά, δὲν μοῦ λὲς ῥὲ Στάθη, τί τρέχει μὲ τὴν Ἑλεωνόρα; Εἶναι μαζύ; Σίγουρα; Καλά, ἄσε τί λέει αὐτή, ἄσε τί κάνει, τὸ ξέρω, δὲν νομίζω νὰ σταματήσῃ νὰ καθημερινῶς φροντίζῃ τὰ καναρίνια του ἀκόμα κι ἂν πληρωθῇ ὁ χρόνος καὶ ψοφήσουν! Ἀλλὰ γιὰ πές, ξέρει κάτι, τὴν βλέπεις καθόλου ὑποψιασμένη; Ὁ Ἀναξίμανδρος; Χαχαχά! Ἄκου... Ποὺ λές, τοῦ ἀνέφεραν ἀπὸ τὸ κέντρο ἐκεῖ μὲ τὰ ἄγρια τὰ ζὰ ὅτι δὲν ὑπάρχουν πολλοὶ πόροι καὶ κονδύλια κι ὅτι καλὰ θὰ ἔκανε νὰ ἔψαχνε νὰ βρῇ κάτι ἄλλο – καιρὸ αὐτό, ναί, πόσο ἀκριβῶς δὲν ξέρω, στάκα μωρέ, δὲν εἶναι ἐκεῖ ἡ οὐσία. Ἔστειλε λοιπὸν βιογραφικὰ μπόλικα παντοῦ. Καὶ γιὰ κάθε θέση, ὅ,τι μπορεῖς νά φανταστῇς, μέχρι καὶ γιὰ θέση καρδιολόγου ἔστειλε ὁ τζερεμές! Ἒ μὴν στὰ πολυλογῶ, εὑρέθη μιὰ θέσις σὲ νησί, μακρυνὸ νησὶ καὶ πολλὰ χιλιόμετρα μακρυά. Πολλά. Πῆγε, ὢ ναί! Καιρό εἶναι, ὢ ναὶ ξανά. Καὶ ποὺ λές, πρὶν φύγῃ, νυμφεύτηκε, ὄχι βρέ, δὲν θὰ τὸ μάθαινες; Μὲ μιὰ ῥωσίδα χορεύτρια ἔνωσε τὶς τύχες του καὶ ἔσπευσε στὴν νῆσον τὴν μακρυνήν μὲ σχέδια μεγαλεπήβολα! Ἐγώ, ναί, τὸ γνώριζα, ἄλλωστε εἶχα ἰδιότητα σημαντικὴ στὴν ὁμήγυρι κι ἄσε νὰ λένε οἱ σουρουκλεμέδες! Ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἑλεωνόρα... Χὸ χὸ χό! Τί ἄλλο πρέπει δηλαδή; Χὸ χὸ χό! Ἀπίστευτο ντουγάνι, ἐπίπεδο ἀξιοπρέπειας, ἐγωισμοῦ στὰ τάρταρα! Βέβαια ντάξ, κάποιος πρέπει νὰ καθαρίζῃ τὶς κουτσουλιὲς ἀπὸ τὰ λούγαρα, τὰ σκαρθιὰ καὶ τὶς παπαδίτσες, ἀλλὰ χὸ χὸ χό, δὲν εἶναι πολὺ ἀστεῖο;

Ὁ Στάθης ἔχει κλείσει, ἐκτὸς ἀπὸ χαιρετισμό, συνεφώνησε ὅτι ναὶ εἶναι πολὺ ἀστεῖο ἀλλὰ τὸν πειράζει λίγο ὅλο αὐτὸ τὸ νέο, τὸν πειράζει καθὼς βλέπει τὴν Γιάννα κοιμωμένη.

Ἡ ὁποία βλέπει στὸν ὕπνο της τὸν Ἰγνάτιο –περίεργο, δὲν εἶχε ποτὲ θέμα μὲ αὐτόν, νὰ θελήσῃ νὰ τὸν πάρῃ δηλαδή.

Τὸν βλέπῃ νὰ βολτάρῃ στὸ ἄστυ καὶ νὰ χάνῃ τὸ μπρελὸκ μὲ τὰ κλειδιά του.

Τὸ ὁποῖον εὑρίσκει στὴν ὁδὸ Γερανίου στὴν Ὁμόνοια ἕνας φέρελπις καθαριστὴς παμπρὶζ ἀπὸ τὴν Ντάκα τοῦ Μπαγκλαντές.

Ὁ ὁποῖος τὸ πηγαίνει στὸ πρῶτο μαγαζὶ μὲ ὑπολογιστὲς ποὺ βρίσκει μπροστά του.

Τὸ ὁποῖον ἀνήκει στὸν Περικλῆ, παραπονιάρα φιγούρα γιὰ τὴν μὴ μεγάλης διάρκειας παρουσία τῆς περσόνας του στὴν πλοκὴ τοῦ παρόντος. Πρόκειται γιὰ μαγαζὶ ἐμπορίας μελάνης γιὰ ἐκτυπωτές.

Τοῦ φτιάχνει μιὰ κόπια μὲ ὅλες τίς, περιεχόμενες στὴν δίπλα στὰ κλειδιὰ τοῦ Ἰγνάτιου φλὰς μνήμη, φωτογραφίες.

Οἱ ὁποῖες φωτογραφίες, ἐντὸς ψηφιακοῦ πολυμορφικοῦ δίσκου σὲ περίπου ἔξι ἐργάσιμες φθάνουν στὸ Μπαγκλαντές, ῥεγάλο στοὺς ἔφηβους ἀδελφοξαδέλφους τοῦ εὐρώσαντος. Ἀπὸ ἐκεῖ στὸ ἕτερο ἱνδικὸ ἰσλαμικὸ κράτος ἀλλὰ καὶ πρὸς ἀνατολάς, μέχρι τὴν Ἱνδοκίνα. Διὰ τῆς μεθόδου τῆς πυραμίδος, οἱ φωτογραφίες δὲν ἀργοῦν νὰ φθάσουν ἕως τὴν ἀμερικανικὴ σαμόα.

Διασκελίζουν μάλιστα τὴν νοητὴ γραμμὴ τῆς ἡμερομηνίας καὶ διὰ τῆς Χονολουλοῦ, ἀρριβάρουν καὶ στὸν Νέο Κόσμο, west coast.

Κατηφορίζουν καὶ πρὸς τὴν λατινικὴ Ἀμερική, ἀφικνοῦνται τάχιστα στὴν Γῆ τοῦ Πυρὸς, περνοῦν κι ἀπέναντι στὶς νήσους Φώκλαντς.

Ἡ Ἀνταρκτικὴ ἀπὸ ἐκεῖ δὲν εἶναι τίποτε, σχεδὸν ἕνα τσιγάρο σάλτο.

Κι ἀπὸ ἐκεῖ μὲ ἕναν πήδουλα, προσγειώνονται στὸ ἀκρωτήρι τῆς καλῆς ἐλπίδος. Ἀνέρχονται τῆς Ἀφρικῆς μὲ γοργὸ ῥυθμὸ καὶ βῆμα ταχύ, σύμπασα ἡ μαύρη ἥπειρος γονυπετήσασα ἠτένισεν αυτὴν εὐλαβῶς.

Ἡ ὑφηλίῳ βόλτα τῆς δεσποινίδος, ὁλοκληροῦται στὴν Λαπωνία, ἀφοῦ προηγουμένως διέλθῃ τὸν παλαιὸν κόσμον, ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον.

Προηγουμένως, ὁ Περικλῆς ἀντιληφθεὶς τὴν ταυτότητα τῆς ἡρωΐδος καὶ τὴν σχέση της μὲ τὸν τύπο ποὺ τὸν «ἔριξε» στὸ κάστινγκ τῆς παρούσης, διοχετεύει τὶς φωτογραφίες σὲ (στὸ ὅριον τῆς νομιμότητος) φόρουμς (sic), (πριβὲ ἢ ἀνοικτὰ) τορρεντάδικα, ἱστοσελίδες (διακηρύσσουσες τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ἐρασιτεχνικὸ τοῦ περιεχομένου των).

Κι ἔτσι, ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος, ὁ ἥλιος δὲν δύει ποτὲ στὰ μέρη ὅπου θαυμάζεται ὁ τιμωρηθεὶς ἀτίθασος τῆς Γιάννας κῶλος, τὰ ἐξίσου ἀπείθαρχα βυζιά της, τὸ σὰν φιλάσθενο συναχωθέν, ὑγρὸ μουνάκι της.

Κι αὐτὴ ἡ ἔστω σὲ ὄνειρο, συνειδητοποίηση, κάνει τὴν Γιάννα νὰ τελειώνῃ φορὲς τρεῖς.

Ὄχι τέσσερις διότι ξυπνᾷ.

Ἀπὸ ἦχο τηλεφώνου.

Ἀμὰν πιὰ αὐτὰ τὰ τηλέφωνα σήμερα.

Εἶναι ὁ Τόλης, ῥωτᾷ τὸν Στάθη ἂν αὐτὴν τὴν Κυριακὴ θὰ συνοδεύσῃ τὴν Ὀλγίτσα στὴν ἐκκλησία.

Ὄχι Τόλη μου, ὄχι, θὰ πάω τσάρκα μὲ ἕναν φίλο γείτονα στὸ κέντρο. Ἴσως τὴν ἑπομένη. Μπορεῖ καὶ ναί.

Πάρε τηλέφωνο τὴν μοναξιά σου ἢ βγὲς ξανὰ στὸν δρόμο τῆς φωτιᾶς.

2012-01-06T12:03:00.002+02:00

Ἄιντεεεεε! Θὰ ἀργήσῃς κι ἄλλο;

Βγὲς ξανὰ στὸν δρόμο τῆς φωτιᾶς ντέ!

χειμερινὸ λιοστάσι +1

2011-12-22T21:27:00.002+02:00

Eἶχα βυθιστῇ σὲ κάτι μαῦρες κι ἄραχλες σκέψεις –θαρρῶ πὼς μὲ ταλάνιζε ἡ μάστιγξ τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ- καὶ τὸ πῶς τὸ εἶδα ἦταν κατόρθωμα!

Κεῖ πέρα ἀριστερά, στὸ βάθος, τὸ ὁρόσημο, ἕνα ψηλὸ παλιὸ κτήριο μὲ εὐκαλύπτους ἐνώπιόν του, τὸ οὕτως εἰπεῖν checkpoint τῆς γειτονιᾶς· αὐτὸ πάντα βλέπαμε καὶ τ’ἀποφασίζαμε νὰ κομβιώσουμε τὸ ΣΤΑΣΗ. Μὰ τώρα, ἡ ὑετικὴ ὑγρασία, οἱ παντοῦ σταλίδες ποὺ διέχεαν μάλιστα τὰ ἑορταστικὰ φωτάκια τὸ εἶχαν διαθλάσει καὶ φαινόταν σὰν μανταρίνι, δυσκόλως κάργα τὸ διέκρινα. Ἄσε ποῦ εἶχα καιρὸ πολὺ νὰ κυκλοφορήσω μὲ τὸ λεωφορεῖο τῆς περιοχῆς καὶ εἶχα ξεθυμάνει ἀπὸ θύμησες.

Τσάκισα τὸ φύλλο τοῦ Ἀθήνα Λὰς Βέγκας, τὸ ἔβαλα στὴν τσάντα, στὴν τσάντα ἐπίσης ἔβαλα, ἀφοῦ τὰ τύλιξα βοηθείᾳ τῆς ἀριστερᾶς μου χειρός, τὰ ἀκουστικά· πάπαλα ὁ Σπύρος Ζαγοραῖος! Ἠγέρθην, ἔσφιξα τὴν τσάντα στὸν ὦμο κι ἀρχίνησα μιὰν φινετσάτη φιγούρα ζεϊμπέκικου προσπαθώντας νὰ ξεφύγω ἀπὸ δύο γειτονικὰ πόδια σὲ ἕνα μαῦρο κολλάν.

Τὰ ὁποῖα δύο πόδια καθόλου δὲν μαζώχτηκαν νὰ μοῦ δανείσουν λίγο χῶρο παρότι ὁ ἰδιοκτήτης των τὸ δίχως ἄλλο μὲ εἶχε δεῖ, μὲ εἶχε καταλάβει, θέλει πολὺ νιονιὸ νὰ ἀντιληφθῇς φευγάλα τοῦ ἄλλου ὅταν ἀκοῦς ἱκεσία συγγνώμης;

Κι ἐνῷ κυττοῦσα χάμω, στὸ πόδι μου δηλαδή, στὸ παπούτσι μου περισσότερο δηλαδή (τὸ ὁποῖον πολλὰ πρωτοτόκια λάσπης εἶχε μαζώξει ἀπὸ Καλλιθέα μέχρι τὰ δῶ) λοξοδρόμησα τὸ βλέμμα μου λίγο πιὸ πάνω γιὰ νὰ δῶ τά χαρακτηριστικὰ αὐτοῦ τοῦ θρασέως τυπάκου ὅστις τύρβαζε περὶ ἄλλων καὶ διόλου δὲν τὸν ἔνοιαζε πὼς τόσο εἴχαμε φθάσει πλησίον τοῦ ψηλοῦ παλιοῦ κτηρίου μὲ εὐκαλύπτους ἐνώπιόν του τὸ ὁποῖον ὅμως μέσα στὴν θολούρα τῆς βροχῆς ἔμοιαζε μανταρίνι!

Ἀντὶς ὅμως κάποιου ἀξύριστου κι ἀκούρευτου μπινὲ νεανίου μπλούζας manowar, κολλητοῦ μαύρου σχεδὸν κολλὰν τζὴν καὶ μιλιταῖρ μπουφάν, εἶδα ἕνα κατάλευκο θήλυ πρόσωπο μὲ δύο μάτια ὀρθάνοιχτα σχεδὸν ἱκετευτικῆς ἐκφράσεως μὲ μπόλικη ἀγωνία:

«Θὰ κατεβῇτε;»

Ὄχι γλυκειά μου, εἶπα νὰ σηκωθῶ καὶ νὰ σοῦ προσεγγίσω τοὺς λοβοὺς ἀπ’τὰ αὐτάκια σου γιὰ νὰ μοῦ μπολιάσῃς τὸ ὁμολογουμένως σκλαβωτικὸ ἄρωμά σου.

Κάτι τέτοιο σκέφτηκα νὰ τῆς πῶ (ἄκου ἐρώτησις, θὰ κατεβοῦτε;! σὲ κάποιον ποὺ δακτυλώνει τὸ κουμπὶ ΣΤΑΣΙΣ) μὰ παιδὶ γὼ μὲ πληθυντικοῦ ἀνατροφή καὶ μὲ μιὰ φυσικὴ συστολὴ γιὰ τὸ ἄλλο φύλο ὅπως αἱ ἀποζητοῦσαι τὴν ἀποχὴ πρὸ τοῦ γάμου ἐπιταγαὶ τῆς θρησκείας ἡμῶν ὑπερθεματίζουν, περιορίστηκα σὲ ἕνα:

«Μάλιστα»

Ἴσως τὸ μάλιστα νὰ μὴν τὸ ἐξέφερα πολὺ ὀρθά, ἴσως νὰ θεωρήθηκε ὅτι ἔκρυβε ἕναν κάποιον εὐφημισμό, διότι ἡ κόρη αὐτή, καθόλου μὰ καθόλου δὲν μετακινήθηκε! Παρέμενα σχεδὸν ἀνάμεσα στὰ πόδια της περιμένοντάς την νὰ φιλοτιμηθῇ ἐπὶ τέλους καὶ νὰ τραβηχτῇ! Κι ὅσο περίμενα ἔβλεπα τὰ μάτια της νὰ μὴν ἔχουν ἐλαφρυνθῇ ποσῶς ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχα πρὶν διαπιστώσει καὶ ἡ ὁποία πλέον ἦταν ξεκάθαρα ταραχή.

«Κι ἐγώ»

Τί κι αὐτή; Κι αὐτὴ θὰ κατέβαινε; Μὰ μόλις εἶχε ἁπλώσει μιὰ περίεργη πραγμάτεια ἐκεῖ μπροστά της, δὲν φαινόταν ἀπὸ πρὶν νὰ μαζεύεται, ξεκίνησε νὰ τὸ κάνῃ, τώρα ποὺ μὲ εἶδε νά.. Λίγη ὥρα πρίν, ὅταν στριμώχτηκα ἐπειδὴ κάποιος εἶχε ἔλθει καὶ καθήσει δίπλα μου (ἐνῷ γαμῶτο, τόσες κενὲς θέσεις ὑπῆρχον γύρω) εἶχα ἐπίσης ἀντιληφθῇ κάτι πολὺ περίεργο, πόσο λογικὸ σᾶς κάνει μυρωδιὰ σαλτσάτων κεφτέδων μέσα σὲ ἕνα λεωφορεῖο; Πλάγεψα τὶς κόρες μου πολὺ δεξιὰ μὲ τὴν ἄκρη τους εἶδα σὲ ἕνα καρὼ τραπεζομαντηλάκι δυὸ τάπερ, τάπερ ἀνοικτά, ἀνοικτὰ μὲ κεφτέδες μέσα καὶ παστίτσιο θαρρῶ. Ἐκεῖ κόλλησα τὸ βλέμμα, δὲν πρόσεξα τὸν φέροντας αὐτῶν, ἄνθρωπο παρὰ μόνον τὰ φαγιὰ μὰ κι αὐτὸς ὁ ὁδηγός; Καμία παρατήρηση πιά;

Δὲν ἔδωσα συνέχεια, ὄχι ἐπειδὴ ἤμουν χορτάτος ἀλλὰ διότι τὸ φωτορομάντζο στὸ περιοδικάκι μου ἄρχιζε καὶ γινόταν ἐνδιαφέρον· μιὰ γεωμετρίας καθηγήτρια ἔδειχνε σὲ δυὸ ἀτάκτους διετεῖς τῆς δευτέρας λυκείου, τὴν ξυρισμένη διχοτόμο τῶν σκελῶν της κι ἀποζητοῦσε διὰ τῶν μοιρογνωμίων τους νὰ μετρήσουν τὸ ποσὸν τοῦ ἀκροβατικοῦ της. Σπουδαῖον θέαμα! Ὅταν οἱ μοῦργοι, ἄφησαν τὰ μοιρογνωμία στὴν ἕδρα καὶ ἀρχίνησαν ἀμφότεροι νὰ τὴν ἀγαποῦν μὲ τρόπο ποὺ μόνον ἕνας ἀπορριφθεὶς στὴν ἄλγεβρα μπορεῖ νὰ ἀγαπήσῃ μιὰν μαθηματικό, μὲ κυρίευσε μιὰ μελαγχολία. Μιὰ μελαγχολία διότι ὅλα κατέληγαν σ’αὐτὸ ποὺ ὑπὸ συνθῆκες κανονικὲς χρειάζεται μῆνες ἐννέα γιὰ νὰ βγῆ στὸ φῶς - ἔστω αὐτὸ τὸ λευκὸν τὸ νοσοκομειακό.

Κλάμματα, νὰ σᾶς ζήσῃ, κλάμματα, τάισμα, βύζαιμα, κλάμματα, τάισμα, ἀλλαξίματα κι ὅλα τὰ σχετικά. Μὰ πόσο πιὰ μπορεῖ νὰ μᾶς τρέφῃ αὐτὸς ὁ πλανήτης;

Καὶ κυττοῦσα ἀριστερά, ἔξω ἀπὸ τὸ θολὸ καὶ ἀνάγλυφο τζάμι τοῦ λεωφορείου, ἀναλογιζόμενος τὴν παθογένεια τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ. Μαῦρες κι ἄραχλες οἱ σκέψεις μου, μὴ σᾶς πῶ ὅτι σὰν νὰ ἔνοιωθα κάτι μικρούληδες πανικοὺς νὰ μὲ πλακώνουν! Ἀλλὰ μοῦ πρόλαβε τὶς φρίκες ἕνα γκροτέσκο θέαμα στὸ βάθος κεῖ πέρα ἀριστερά, στὸ βάθος, ἕνα μανταρίνι! Μεγάλο, πολὺ μεγάλο, ἐλλειψοειδές στοὺς πόλους καὶ σπυριάρικο μὲ πόρους τέτοιους ποὺ χωράγανε πολυθέσια γρὶ γρί. Γούρλωσα τὰ μάτια, ἑστίασα καὶ ἂ ὄχι καλέ, τί μανταρίνι (πώπω θἄθελα νὰ δῶ μιὰ τέτοια μανταρινιά!) τὸ σπίτι τοῦ Γιάγκου τοῦ Νούλα εἶναι, ὥρα νὰ κατεβαίνουμε!

«Κι ἐγώ. Κι ἐγὼ ἐδῶ κατεβαίνω»

Μὲ βιαστικὲς κινήσεις ποὺ πάνω στὴν βία πέταξαν τοὺς μισοὺς κεφτέδες ἔξω καὶ ὅλο τὸ παστίτσιο στὸ κάθισμά μου, μάζεψε τὰ τάππερ της.

«Ἐδῶ κατεβαίνω»

Ἐπανέλαβε γιὰ νὰ τὸ ἐμπεδώσω. Καὶ χαμογέλασε.

Μωρὲ τί μᾶς λές!

Σκέφτηκα καὶ κύτταξα ἀπὸ τὴν ἄλλη γυρνώντας της τὴν πλάτη μου.

Τί εἶναι τοῦτο πάλι;

Σκέφτηκα ξανά.

Τὸ λεωφορεῖο σταμάτησε καὶ κάποιες ἀντλίες ἀναστέναξαν, ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ νὰ μᾶς ξανάρθετε!

Τώρα μοῦ λὲς γιατί χρησιμοποίησε δεύτερο πληθυντικοῦ, ἔ;

Μὲ μιὰ φιγούρα ποὺ θὰ τὴν ζούλευαν καὶ μικροκαμωμένοι φιλομόφυλοι ἀθληταὶ τοῦ καλλιτεχνικοῦ ταρτάν, ξεπέρασα τὸ mind the gap καὶ τσούλησα τὸν δρόμο μου, πρὸς τὰ κάτω. Ἡ βροχὴ συνέχαγε, ἀκουγόσαντε μάλιστα μὲ καλῶς τηρουμένη συχνότητα νὰ πίπτωσιν σὲ κάτι τσίγκινους ὑδροσυλλέκτες κάνοντας με νὰ νοιώσω τὴν κύστη μου πιεστικῶς. Μαζὺ ὅμως μὲ τὴν βροχὴ καὶ τὶς ψιχάλες της ἀκούγετο καὶ ἕνα τὰκ τὰκ τὰκ τὰκ τάκ. Τακ ούνια πίσω μου ποὺ ὅσο κι ἂν τάχευα τὸ βῆμα μου, δὲν ἔσβηναν βαθμηδόν – τοὐναντίον! Τράνευαν γαμῶτο!

«Στάσου!»

Ὄχι! Δὲν ἦταν γιὰ μένα αὐτὴ ἡ προστακτική, δὲν ξέρω κανέναν σ’αὐτὸν τὸν δρόμο, δὲν εἶδα κανέναν γνωστὸ νὰ ἀνέρχεται! Ὄχι γιὰ μένα!

Τὰ τακούνια μετὰ ἀπὸ τὸ ἄπραγο στάσου συνέχισαν νὰ σκάβουν τὴν ἄσφαλτο, νὰ προσπαθοῦν ἔστω. Μὰ ξαφνικά, σταμάτησαν καὶ πρωτοῦ προλάβω νὰ χαρῶ μήπως καὶ παρητήθησαν...

«Στάσου! Σὲ σένα μιλάω! Βαγγέλη!»

Κοντοστάθηκα λίγο, πολὺ λίγο, ὅση ὥρα χρειάζεται νὰ σχηματίσῃς ἕνα ἐρωτηματικὸ στὸ μυαλό σου μὰ δὲν ἤμουν ἐγὼ ἐκεῖνος ὁ Βαγγέλης, δὲν ξέρω κανέναν σ’αὐτὸν τὸν δρόμο, δὲν εἶδα κανέναν γνωστὸ νὰ ἀνέρχεται τοῦ δρόμου αὐτοῦ! Ὄχι γιὰ μένα!

Καὶ συνέχισα.

Τὰ τὰκ τὰκ πλήθυναν τόσο, τάχεψαν πολύ, θόρυβοι σχεδὸν ἐκκωφαντικοὶ οἱ ὁποῖοι ἀπότομα σίγησαν. Εἶχε φθάσει μπροστά μου καὶ σταμάτησε, μὲ σταμάτησε.

Δὲν ἤμουν τώρα γιὰ τέτοια, ἡ βροχὴ ἔπαιρνε νὰ δυναμώνῃ καὶ αὐτὸ τὸ σκηνικό, δυὸ νά στέκωνται κάτω ἀπὸ αὐτὴν ἀμίλητοι, ἔφερνε σὲ ταινίες brief encounter μὰ δὲν τὴν ἤξερα σᾶς λέω, ἀλήθεια, δὲν ἤξερα τὴν ἄνθρωπο! Συνεπῶς ναί, κάτι ἀπὸ Μπουνιουὲλ μοῦ πήγαινε...

Κι ἐντελῶς absurd ἡ κατάσταση, διότι τὴν ἄκουγα νὰ μοῦ ἀπευθύνῃ τὸν λόγο μόνον μὲ ἐρωτήσεις καὶ μάλιστα μονολεκτικές. Μὰ ἐγὼ δὲν τὴν ἤξερα, ἀλήθεια, δὲν τὴν ἤξερα τὴν ἄνθρωπο! Σὲ μένα ἔπρεπαν ἐρωτήσεις κι ἀπαντήσεις, ἐξηγήσεις ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά.

Μὰ τί ἐξηγήσεις πιά, μοῦ λές;

Πέρασε τόσος καιρὸς ποὺ στὰ δικά μας τὰ παρ’ ὀλίγον, εἶναι μέγα καὶ πολὺ καὶ ἀδιόρθωτο διάστημα καὶ δὲν τὴν ἤξερα, ἀλήθεια σᾶς λέω, δὲν τὴν ἤξερα τὴν ἄνθρωπο!

κομμουνισμὸς

2011-12-19T21:59:00.000+02:00

In girum imus nocte et consumimur igni

2011-12-17T18:27:00.000+02:00

Αὐτὸ ποὺ σκέφτηκες μὰ ποτέ σου δὲν εἶπες γιὰ τὴν βόλτα σὲ χειμερινὸ φόντο σὲ παραλία, μοῦ θύμισε τὸ ἰντέριορς τοῦ Ἄλλεν Στιούαρτ Κόνιγκσμπεργκ.

Ἐμεῖς «ἐδῶ» τὴν βόλτα στὴν θάλασσα τὴν ἔχουμε ταυτίσει μόνο μὲ καλοκαίρι· νὰ βράζη τὸ σύμπαν, οἱ κρότοι τῆς ῥακέτας νὰ ἀποτελοῦν τὴν πεμπτουσία τῆς ἠρεμίας κατὰ τὸν παραθερισμό, πλανόδιοι νὰ πουλᾶνε μασάζ, γονεῖς νὰ φωνάζουν (ποικιλόγλωσσα) στὰ βλαστάρια τους κλπ κλπ κλπ.. Ἢ τὶς νύκτες, ὅταν ἔχουμε διπλαρώσει τὸ νυμφίδιο τῆς λουτρόπολης – προφανῶς εἶναι ἡ σειρά μας νὰ τὸ ποτίσουμε – καὶ νομίζουμε πὼς μὲ κάτι φτηνοὺς καὶ κοινότοπους ῥομαντισμοὺς θὰ σιγουρέψουμε τὴν πάλη μὲ τὶς λεκάνες μας. Ὅπου φθηνοὶ καὶ κοινότοποι ῥομαντισμοί, ἡ μελιστάλαχτος (καὶ γι’αὐτὸ ἐμετικὴ) πρόταση: πᾶμε γιὰ βραδυνὸ μπάνιο; (Πάλι καλά, τὸ μὴ ὑποκοριστικὸ στὸ «μπάνιο» μᾶς γλυτώνει ἀπὸ μέχρις ἀφυδάτωσης ἐμέτους.)

Ἀλλὰ περπάτημα τὸν χειμῶνα σὲ παραλία, πολὺ σπάνια. Συνήθως τὸ κάνω σὲ παραλία τῆς διαμαντόπετρας τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ (ναί, σωστὰ κατάλαβες, Σαλαμῖνα) ἀλλὰ ἡ ἔκταση εἶναι πολὺ μικρή, δὲν προλαβαίνεις νὰ ἀλλάξῃς τὸν ῥυθμὸ τῆς ἀνάσας σου.

Ὁπότε μόνο μία φορὰ θυμᾶμαι κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ μοιάζῃ μὲ τὸ δικό σου· θὰ στὸ πῶ κι ἂς μὴ μὲ ῥώτησες.

Ἤμαστε στὸν Νέο Μαρμαρᾶ, στῆν Χαλκιδική, τρελλὴ βροχὴ μᾶς ἀκολουθοῦσε ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, Σάββατο πρωὶ ἦταν κι ὁ καιρὸς εἶχε ἀποτρέψει τὸν κόσμο νὰ ἐκδράμῃ. Ἡ ἀπόσταση μοῦ εἶχε φανεῖ πολὺ μεγάλη γιὰ μιὰν ἁπλὴ βόλτα μετὰ ἀπὸ καφὲ καὶ πρὶν ἀπὸ φαγητό, εἶχα ταλαιπωρηθῇ λίγο μὰ ἐν τέλει ἄξιζε τὸν κόπο. Ἀφήσαμε τὸ ἁμάξι στὴν ἐκεῖ πλατεία καὶ πιάσαμε νὰ περπατᾶμε. Κι ἦταν αὐτὸ ποὺ σοῦ συμβαίνει ὅταν δὲν ξέρῃς τὴν ἀρχή, τὴν μέση κι ἴσως τὸ τέλος μιᾶς βόλτας, λίγο ἀποσυντονισμένος, λίγο ἀγκλιμάτιστος, λίγο παρείσακτος. Οἱ λοιποὶ τῆς παρέας σχημάτιζαν κύκλο πιὸ συνοχῆς καὶ μιλοῦσαν μὲ χειρονομίες ποὺ μαρτυροῦσαν ὄχι χαζοκούβεντο μὰ κάτι πιὸ σοβαρό· περιεῖχε ἄλλωστε πολλοὺς μέλλοντες χρόνους, συνδυασμένους δὲ μὲ εὐκτικές κλίσεις. Ἤμουν τρία βήματα πιὸ πέρα, πρὸς τὰ γενέθλια τοῦ φλοίσβου καὶ αἰσθανόμουν πολὺ ἄβολα ἐπειδὴ ἀπέσχον τῶν παραδίπλα ὑποσχέσεων καὶ σχεδίων. Θὰ ἔπρεπε νὰ συμμετέχω κι ἐγὼ στὶς μεγαλεπηβόλων βλεμμάτων χειρονομίες μὰ οὔτε ἔτσι ἤθελα τὰ χέρια μου νὰ μαρτυριοῦνται μὰ οὔτε προτιμοῦσα νὰ πιάσουν μιὰν ἄλλη παλάμη, σαφῶς οἰκειότερη τῶν λοιπῶν.

Κι ἔτσι ἔβαλα τὰ χέρια μου στὶς τσέπες καὶ προχωροῦσα, μὲ ὄχι περιπάτου βῆμα μὰ βιοπορισμοῦ. Τέλος στὴν πορεία μας δὲν διαφαινόταν, ἂχ αὐτὲς οἱ παραλίες τῆς Χαλκιδικῆς, συνέχιζα νὰ περπατῶ καὶ νὰ δικαιολογοῦμαι σὲ κάποιον νιόφερτο, πέμπτο στὴν παρέα τὸν ὁποῖον ὡστόσο οἱ ἄλλοι δὲν ἔβλεπαν, ποὺ ἐξηγήσεις ζητοῦσε γιὰ τὴν παλιμπαιδίζουσα, τὴν ἄτολμη, τὴν φυγόπονη, τὴν ῥιψάσπιδα στάση μου. Αὐτὸς ὁ αἰαεικὸς διάλογος κρατοῦσε ἀρκετά, μὲ ἀπέσπασε ἀπὸ τὰ γύρω καὶ φάνηκε νὰ ξεμακραίνω πολύ. Τῶν ἄλλων οἱ σχεδὸν φωνὲς κουβέντες μπασταρδεύονταν ἀπὸ τὰ κρωξίματα τῶν πάνω μας θαλασσοπουλιῶν καὶ τῶν ἐπιμόνων στὸ μένος κυμάτων, δὲν καταλάβαινα τί ἔλεγαν πιά... Μὰ δὲν μὲ ἔνοιαζε, ἤμουν ἀφοσιωμένος στὸν διάλογο μὲ τὸν καινούργιο στὴν παρέα, ἐπέμενα στὶς θέσεις μου, μὲ χωρὶς κανένα τῆς προκοπῆς ἐπιχείρημα στὶς δικαιολογημένες αἰτιάσεις του. Κι ὄταν εἶχε γίνει πιά διάλογος κωφῶν, ὅταν εἶδε κι ἀπόειδε ὅτι δὲν θὰ μὲ νουθετοῦσε, ὅσο ἀπότομα ἦλθε, ἔτσι χάθηκε.

Ἔνοιωσα μιὰν ἀνακούφιση, τόσο εὔκολος ἦταν λοιπὸν ὁ παραμερισμὸς τῶν ὅποιων τύψεων; Τόσο, ναί! Σταμάτησα νὰ περπατῶ καὶ στράφηκα στοὺς λοιποὺς τρεῖς ποὺ προχωροῦσαν πρὸς τὰ μένα. Δὲν ἀκούγονταν, φαίνονταν φυσικὰ ὅτι μιλοῦσαν μὰ δὲν ἀκούγονταν, ἦταν κι αὐτὰ τὰ κρωζοπούλια ποὺ εἶχαν ἀρχίσει νὰ κατέρχωνται ἐλαφρῶς, ἦσαν σχετικῶς κοντά μου, πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου κι ἐγὼ περίμενα τοὺς ἄλλους, ἐλεύθερος πιὰ ἀγχωτικῶν σκέψεων καὶ προβληματισμῶν ποὺ μοῦ εἶχε δημιουργήσει ἐκεῖνος. Καμία τύψη πλέον… Κι ἔτσι, καθὼς περίμενα τοὺς ἄλλους, μὲ ἕνα συναίσθημα θριάμβου ποὺ τὸν εἶχα διώξει καὶ μαζὺ τὰ ὅσα μοῦ κατελόγιζε, ξάφνου ἔνοιωσα κάτι νὰ πέφτῃ πάνω μου. Κύτταξα ψηλὰ καὶ εἶδα τὰ πουλιὰ νὰ μὲ κουτσουλᾶνε.

Δὲν εἶχα ξεμπερδέψει λοιπὸν τόσο εὔκολα ἀπὸ ἐκεῖνον. Κι ἀποδέχθηκα τὴν τέτοια ἐπίπληξη, δὲν ἔκανα τίποτε νὰ διώξω τὶς βρωμιὲς ἀπὸ τὰ ῥοῦχα μου καὶ συνέχισα μόνος νὰ περπατῶ, δεχόμενος αὐτὸν τὸν τρόπο τιμωρίας.

Πραγματικὰ ἐλεύθερος τότε, ἀφέθηκα στοὺς ἀέρηδες τῆς θάλασσας καὶ ὅ,τι σοῦ δημιουργεῖ ἡ στὸ πρόσωπο βροχὴ ἢ μήπως ἦταν ὁ ἀλαφιασμένος ἀπὸ τὸν ἄνεμο θαλασσινὸς ἀφρός;

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2011-12-17T09:29:00.000+02:00

Στοὺρμ Γκρὰτς ΑΕΚ 1-3 (UPS Arena) 14/12/2011

Γιουρόπα Λῆγκ –Πλέυ ὂφφς – 6^ος ἀγὼν

23 Κωνσταντόπουλος, 2 Κοντοές, 66 Ἐγγλέζου (54΄ 15 Καράμπελας), 4 Μανωλᾶς, 47 Μπουγαΐδης, 6 Κάλα, 14 Μάκος, 24 Μπὲρνς (62΄ 8 Μπέλεκ), 77 Κλωναρίδης (85΄ 92 Τσουκαλᾶς), 7 Γκερέιρο, 11 Σιαλμᾶς

Σκόρερ: 10΄ Μανωλᾶς 43΄ Μπὲρνς 77΄ Κλωναρίδης

Κίτριναι: Κάλα

Διαιτητής: Ντεακόνου (Ῥουμάνος)

ΑΕΚ ΠΑΣ Γιάννινα 2-1 (ΟΑΚΑ) 10/12/2011

Πρωτάθλημα – 13^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 16 Ἀργυρίου, 15 Καράμπελας, 2 Κοντοές, 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 14 Μάκος, 77 Κλωναρίδης (61΄ 13 Ῥίκκα), 8 Μπέλεκ, 10 Κάρλος 11 Σιαλμᾶς (66΄ 12 Τσίτας)

Σκόρερ: 15΄ Κάρλος 52΄ αὐτογκὸλ

Κίτριναι: Kάρλος Ἀραμπατζῆς

Διαιτητής: Γιάχος

Count on me!

2011-12-17T08:14:00.000+02:00

73,3

Μόνον γιὰ καπνοσυριγγιστὰς

2011-12-13T19:24:00.000+02:00

Εἶναι μισὴ ἀρχοντιὰ λέγουσιν οἱ λαϊκοσοφισταὶ καὶ πράγματι ἄρχοντος εἰσοδήματα δέον νὰ ἔχῃς γιὰ νὰ μπορῇς νὰ ἀνταπεξέλθῃς στὴν καθαριότητα τῶν καπνοσυρίγγων σου τὴ σήμερον ἡμέρα.

Διότι κύριοι, πόσο πνεῦμα τοῦ οἴνου χρειάζεται γιὰ νὰ καθαριστοῦν τὰ πιπόνια;

Πολύ.

Καὶ πόσα ἔουρος μᾶς ζητᾷ ἡ μαντὰμ στὸ ταμεῖο ὅταν τῆς παγαίνουμε κεῖ καμιὰ φιάλη καταλύτου καθαριότητος;

Πολλά.

Διψήφιος μάλιστα ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν.

Καὶ ἐπειδὴ εἶμαι μέγας τσίπης δὲν ὑπῆρχε ποτὲς περίπτωση νὰ ἀγοράσω οἵας τιμῆς, οἰνόπνευμα. Ἀμάρτησα λοιπὸν γιὰ τὰ πιπόνια, ἤτοι τὸ ἔκλεβα (μέχρι πρότινος) ἀπὸ τὰ σοῦπερ μάρκετ. Τὸ σκηνικὸν τῆς κλοπῆς ἦταν σὰν καλοσφιγμένου σεναρίου, ἀρτίας πλοκῆς καὶ λαμπρῶν συντελεστῶν φίλμ τινος νουάρ, καθὼς ὑποκριτευόμουν ὅτι ψώνιζα σὰν ἐργένης γιάππι πιστὸς στὰ κελεύσματα τοῦ κλικισμοῦ τῶν 90’s καὶ γυρνοβολτοῦσα στοὺς διαδρόμους. Ἐκεῖ, μουλωχτὰ καὶ προσεχτικά, ἔπαιρνα στὰ χέρια μου ἕνα οἰνόπνευμα, ἔσφαζα τὴν παρθένο μύτη τοῦ στομίου καὶ ἔριχνα βιαστικὰ καὶ ἐλαφρῶς ταραγμένως σὲ κάτι μικρὰ ἄδεια φιαλίδια ποὺ εἶχα μαζύ μου (ποὺ κανεὶς δὲν θὰ ἤλεγχε) φιαλίδια κάποτε φυσικοῦ ὀροῦ, κάμποση ποσότητα πνεύματος οἴνου!

Φυσικὰ μαζὺ μὲ τὸ οἰνοπνευματάκι, στὴν ἀμαρτία κυλιόμην ἐρωτευάμενος κάτι γαριδάκια, φοφίκο, σαλάμια ἀέρος, κίτρινα τυριά, γαῦρους λιαστούς, μπισκότα γεμιστά, φέτα προστατευομένης ὀνομασίας, καραγκούνικο μανούρι, θρακιώτικο μετσοβόνε, γλυκοπατάτες Ὀλύνθου, μυτζήθρα Λαρίσσης, γραβιέρα λουγκρονησίου, γλοιώδη σαλιγκάρια Μάνης, διπλομέριδη σιεφταλιὰ Kibris, ἁλμυρὰ μπογάτσα Σερρῶνε, μυκητοβατραχοπόδαρα Βεγορίτιδος, χαλβὰ Δραπετσῶνος, παϊδάκια τρωκτικῶν ἐκ Βομβάης, λουκούμια Μούδρου, πίκλες ἀρεόπολης, τσὶζ κέηκ Ὀρλύ, λουκάνικα Φρανκφούρτης Ξηρομερίου Ἀγρινίου, ἀμαρέττι, παρμεζανίτσα ἀπ’ τὴν κυρα Νίτσα, ῥετζιάνο ῥετζιάνο, σερενάτες,μουρταδέλλα Κοκκινιᾶς, πατατάκια μπάρμπεκιου, γκοργκοτζόλα Μπιάφρας, γαλοπούλα λιπαρή.

Κι ὅταν λέγω ἐρωτευάμενος δὲν ἐννοῶ ἔρωτα πλατωνικὸ ἤγουν ἄχ πόσο ὡραῖα δείχνει ἡ ῥέγγα στὸ τενεκέ, ἒ ῥὲ καὶ νὰ σφάζαμε καμιὰν συνοδείᾳ οὔζου καὶ πέραν τούτου οὐδέν! Ὄχι! Ὁ ἔρως, παθιάρικος, ἔντονος, ἀπωθημενιάρικος ἔσχεν λυτρωτικὴν ἐπαφήν, ἀνακουφίσεως διείσδυσιν. Τσιμποῦσα δηλαδὴ τὰ προαναφερθέντα ἐδέσματα – γλυκὰ – σαλάται καὶ κυττώντας προσεκτικὰ μὰ καὶ συνομωτικὰ δεξὰ κι ἀριστερά, διερρήγνυα μιὰν ἄκρη ἀπὸ τὴν συσκευασία τους κι ἔπαιρνα μιὰ μυρωδιὰ ἀπὸ γαριδάκια, φοφίκο, σαλάμια ἀέρος, κίτρινα τυριά, γαῦρους λιαστούς, μπισκότα γεμιστά, φέτα προστατευομένης ὀνομασίας, καραγκούνικο μανούρι, θρακιώτικο μετσοβόνε, γλυκοπατάτες Ὀλύνθου, μυτζήθρα λαρίσσης, γραβιέρα λουγκρονησίου, γλοιώδη σαλιγκάρια Μάνης, διπλομέριδη σιεφταλιὰ kibris, ἁλμυρὰ μπογάτσα σερρῶνε, μυκητοβατραχοπόδαρα Βεγορίτιδος, χαλβὰ Δραπετσῶνος, παϊδάκια ἀρουραίων ἐκ Βομβάης, λουκούμια Μούδρου, πίκλες ἀρεόπολης, τσὶζ κέηκ Ὀρλύ, λουκάνικα Φρανκφούρτης Ξηρομερίου Ἀγρινίου, ἀμαρέττι, παρμεζανίτσα ἀπ’ τὴν κυρα Νίτσα, ῥετζιάνο ῥετζιάνο, σερενάτες,μουρταδέλλα Κοκκινιᾶς, πατατάκια μπάρμπεκιου, γκοργκοτζόλα Μπιάφρας, γαλοπούλα λιπαρή.

Ἄρχοντας ἔτσι; Οὕτινος τὸ ἥμισυ εἶναι ἡ καθαριότης ὡς εἴπομεν! Τοιουτοτρόπως ἔκλεβα οἰνοπνευματάκι ποὺ λέτε! Ἡ κλεψιμέικια ποσότη ἤντουνα ἀρκετὴ γιὰ δυὸ δόσεις καθαρισμοῦ. Κι ἂν ἀναλογισθῇτε ὅτι κάθε περίπου ἑνάμισυ – δύο μῆνες τὶς καθάριζα, χρείαν βούτας εἰς τὸ σοῦπερ μάρκετ ὑπῆρχε κάθε τρεῖς τέσσερις ἐνιαυτούς. Καὶ ἐπειδὴς προχθές, σὲ κάποια καπνίσματά μου ἀντελήφθην λίγο βαρειὰ τὴν τοῦ ξύλου μυρωδιά, εἶδον καὶ τὸ μερολόγι, ἔ, ἤπρεπε καθαρισμός ἐσκέφθην, ἤπρεπε σπεύσιμον στὸ ὑπερπαντοπωλεῖον μοῦ εἶπον.

Ἡ καταδρομικὴ ἐκείνη ὅμως ἐστέφθη ἀπὸ πλήρη ἀποτυχία.

Εἶχε περάσει καιρούλης λοιπόν, εἶχε ἀλλάξει μάλιστα, φοροῦσα πλέον καλοκαιρινά. Δὲν μὲ ἔνοιαζε καθόλου ποὺ μὲ ἕνα τζὶν κι ἕνα κολλητὸν λευκὸν φανελλάκι δὲν θὰ μποροῦσα εὐκόλως νὰ λωποδυτίσω, εἶχα τόσο πάρει τὸ κολάι ποὺ ἔγραφα στοὺς διδύμους μου τυχὸν στοὺς πέριξ ἐπόπτας τοῦ σοῦπερ μάρκετ. Μπῆκα μὰ ὁ δυστυχής! δὲν εἶχα προσέξει πορτραῖτα μου τοιχοκολλημένα μὲ ἕνα ῥῆμα στὸ ὕψος τοῦ λαιμοδέτου: ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ. Κι ἂν δὲν εἶχα δώσει σημασία στὸ καταζητεῖται, πῶς θὰ εἶχα δεῖ κάποια περαιτέρω ἀπὸ κάτω λογάκια στὴν διαστάσεως Α3 ἀφίσσα; ὁ παλιόπουστας αὐτὸς ἕνα μεσημέρι μᾶς ἔκανε ζόρικο λογαριασμό. Χωρὶς νὰ πλερώσῃ φυσικά, ἔφαγε ὁ σουρουκλεμές, 478 εὐρὼ σὲ ἐδώδιμα καὶ ἀποικιακὰ παντὸς εἴδους σὲ μάλιστα ἐπίσκεψη 24 λεπτῶν. Οἱ ῥυθμοί του αὐτοὶ βάζουν κάτω τὶς ἀκρίδες τῶν πληγῶν τῆς Ἀποκαλύψεως κι ἂν δὲν κοπῇ στὶς ἀρχὲς του αὐτὸ τὸ ἀπόστημα, τὴν κάτσαμε τὴν βάρκα στάνταρ κι ἀβλεπί. Πρὸς τοῦτο θὰ χορηγήσουμε (σὲ δωροεπιταγὲς τοῦ μόλις ἀνακαινισθέντος τμήματος τῶν ἠλεκτρονικῶν) ἀμοιβὴ ὕψους 36.502 ῥουπιῶν Ἱνδονησίας σὲ ὅποιον διὰ πλεροφοριῶν ὁδηγήσει σὲ συλλαβὴ τὸν δράστη. Καὶ κατέληγε πολὺ ἄγρια καὶ χωρὶς τὴν παραμικρὰ ὑπομονή: Παρακαλοῦνται οἱ ὄψιμοι ὑπερασπισταὶ τῶν μειονοτήτων νὰ μὴν ἀρχίσουν τὸν πεοκρουασμό, ἡ ταυτότης του ἔχει στανταροποιηθῇ μέσῳ ἐξετάσεως δεσοξυριβοζονουκλεϊνικοῦ ὀξέος.

Αὐτὰ θὰ διάβαζα ἂν εἶχα προσέξει τὶς ἐπιτοίχιες ἀφίσες ἀλλὰ ἤμουν στὴν χαρακτηριστικὴ ἔξαψη ποὺ κατακλύζει τοὺς ὀλίγον πρὸ τελέσεως ἐγκλημάτου καὶ δὲν εἶχα μάτια γι’ἀλλοῦ. Εἶχα προχωρήσει κάμποσο, ἤμουν στοὺς διαδρόμους μὲ τὰ ἀπορρυπαντικὰ ὅταν ἄρχισα νὰ παίρνω γραμμὴ κάτι περίεργες μουτσοῦνες συνθαμώνων τοῦ μαγαζιοῦ. Οἱ κατ’ ἀρχὰς ἀδιάφορες μοῦρες τους ἄλλαζαν βαθμηδόν. Παῖρναν ἐκφράσεις ἐκπλήξεως στὴν ἀρχὴ καὶ μετὰ περνώντας γιὰ λίγο ἀπὸ μιὰν ἀμυδρὰ τέτοιαν ἀνησυχίας, τὸ γύριζαν σὲ χαμογελάκι συμπαράστασης. Πῶς ἀκούγεται ἡ κόρνα μπροστινοπισινοῦ ἁμαξιοῦ στὸ κέντρον τῆς πόλεως γιὰ σοῦ πῇ ὅτι ἔχεις μπεῖ στὸ δακτύλιον παρανόμως; Κάπως ἔτσι. Δὲν καταλάβαινα φυσικά, πεζὸς ἤμανε μέσα στὸ σοῦπερ μάρκετ, ἒ ναί, δὲν καταλάβαινα μέχρι ποὺ μιὰ γκομενίτσα μὲ ἐαρινὴ περιβολὴ ἡ ὁποία οὐδόλως συρτάριαζε δύο εὐμεγέθη μαστάρια, μὲ τράβηξε σὰν κόκερ σπάνιελ ἀπὸ τὸ ἄρωμά της σὲ μιὰν κόντρα πλακὲ ἐπιφάνεια ποὺ χώριζε τὰ πεπόνια ἀπὸ τὰ καρπούζα. Μὰ καρπούζα τέτοιαν ἐποχή; Ἔσφιξε τὴν χούφτα της ἐξαιρέσει τοῦ δείκτου καὶ ἕνα 12 χιλιοστῶν νύχι μοῦ ἔδειξε κάτι. Ἐγὼ κυττοῦσα τὸ νύχι. Τὸ νύχι ἔδειχνε μιὰν φῶτο μὰ ἐγὼ τἄπαμε, κυττοῦσα τὸ νύχι.

Τὸν ξέρεις αὐτὸν τὸν ἐρίφη; Σοῦ φέρνει λίγο. Νὰ ἀποκηρύξῃς ἄμεσα στὴν ῥεσέψιον τὸν ἀδελφό σου τὸν δίδυμο!

Μὰ γαμῶ τὸ στανιό μου! Εἶχα καταλάβει! Εἶμαι κι ἔξυπνος παιδής! Ἀστραπιαίως ἐχάθη ἕνα χνούδι ποὺ μὲ γαργαλοῦσε ὑπογαστρίως, μάζεψα τὸ κορμί μου σὲ στάση ἀμύνης καὶ μὲ τὸ μάτι ὄρτσα, ὡσὰν ἀπειλούμενος σκορπιὸς κύτταξα μπρός, κύτταξα καὶ πίσω. Πεδίον ἐλεύθερον. Ἔτρεξα λὲς καὶ μὲ σκούνταγε μιὰ τεράστια πίεση στὸ παχὺ ἔντερο, ἔτρεξα πρὸς τὸ τέλος τοῦ διαδρόμου κι ὅπου μὲ ἔβγαζε ὁ καημός! Φθάσας στῆν διασταύρωσιν, ἤλεγξα πάλι γύρω νὰ δῶ καὶ ἐκτιμήσω τὸν βαθμὸν ἐπικινδυνότητος. Ἦσαν κάμποσοι ἐκεῖ, τοῦ μαγαζιοῦ ὑπαλλῆλοι, κανάγιες φαινόντουσταν μὲ αὐτὴν τὴν μπὲζ ἀπαισία στολή. Φαινόσαντε νὰ κάνουν τὴν δουλειά των μὰ ποιός ἐγγυᾶται τὴν ἀθωότητα τοῦ νὰ γεμίζῃς μὲ σερβιέτες τὰ ῥάφια; Μὲ σύνδρομον καταδιώξεως ὁλονὲν διογκούμενον, λὲς καὶ εἶχα πιεῖ ὅλην τὴν χλωρίδα τῶν Ζωνιανῶν, τὰ πόδια εἶχαν μεγαλύτερην ἀντίληψιν ἀπὸ τὸν νοῦ, δὲν τὸ πολυσκέφτηκα, δὲν πρόλαβα δηλαδή, διέβην μιὰν πύλη ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ Η ΕΙΣΟΔΟ καὶ ἐνῷ τάχεψα τὸ τρέχειν, ξαφνικὰ τὰ πόδια ἔπαυσαν. Ἔπαυσαν καὶ γλύστρησαν, τὸ σῶμα σχεδὸν ὁριζοντιοποιήθηκε καὶ κυλοῦσε κυλοῦσε κυλοῦσε. Μέχρι ποὺ τὸ σταμάτησαν σωροὶ ἀπὸ λαχανικά, κάτι ἀψιᾶς καὶ ἀποτροπιαζούσης καὶ ὀζούσης μυρωδιᾶς ὑγρὲς μάζες κρεατοψαρικῶν καὶ πολλὰ ἀμέτρητα σπασμένα μπορεῖ κλούβια αὐγά.

Οἱ σπασμοὶ τοῦ στομάχου μοῦ σταμάτησαν κάθε φυγῆς σκέψη πρόθεση κίνηση. Ἔβγαλα τὸ πρωινό μου ἐκεῖ παρέα μὲ ὅλα τὰ ἄλλα ἀπορρίματα τοῦ σοῦπερ μάρκετ καὶ Κύριος οἶδε πῶς, ἔφθασα στὸ σπίτι.

Εὐτυχῶς πάντως, ἄνευ προβλημάτων μὲ τοὺς ἀδίστακτους μεγαλομπακάληδες· οἱ 36.502 ῥουπίες θὰ παρέμεναν ἔκθεται, γι’ἀρκετὸν ἔτι καιρόν, ἴσως καὶ γιὰ πάντα! Διότι ναί, δὲν θὰ ξαναπατοῦσα ἐκεῖ. Πάλι καλά!

Καὶ ἐντάξει, ἐν τάξει ἤμην καὶ εἶμαι μὰ οἱ πίπες παραμένουν ὀλίγον τί λεραί. Μὰ τἄπαμε! Δὲν ξαναπατάω στὸ σοῦπερ, δὲν «ἀγοράζω» ξανὰ οἰνόπνευμα, περσόννα νὸν γκράτα ἐκεῖ!

Κι ἀναρωτῶμαι, ὦ φίλοι, ἔχετε ἐσεῖς ὑπόψιν σας κάποιο ἄλλο ὑλικὸ (εἶναι π.χ. ἕνα ἄλλο παρεμφερές, ὑποκατάστατο τοῦ οἰνοπνεύματος καλούμενο λοσιόν) φθηνότερο τὸ ὁποῖον νὰ ἐνδείκνυται γιὰ τὸν καθαρισμὸ τῶν παραμενουσῶν ὀλίγον τί λερῶν πιπῶν;

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2011-12-06T21:25:00.000+02:00

ΑΕΚ Κέρκυρα 1-0 (ΟΑΚΑ) 4/12/2011

Πρωτάθλημα – 12^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 16 Ἀργυρίου, 15 Καράμπελας, 5 Δέλλας (70΄ 4 Μανωλᾶς), 6 Κάλα, 31 Γεωργέας, 13 Ῥίκκα (63΄ 7 Γκερέιρο), 8 Μπέλεκ, 11 Σιαλμᾶς, 10 Κάρλος, 9 Λεονάρντο (70΄ 12 Τσίτας)

Σκόρερ: 76΄ Μπέλεκ

Κίτριναι: Δέλλας Λεονάρντο

Διαιτητής: Ἀμπάρκιολης

ΑΕΚ Ἄντερλεχτ 1-2 (ΟΑΚΑ) 1/12/2011

Γιουρόπα Λῆγκ –Πλέυ ὂφφς – 5^ος ἀγὼν

23 Κωνσταντόπουλος, 2 Κοντοές, 66 Εγγλέζου, 3 Χέλγκασον (46' 21 Βάργκας) (63' 9 Λεονάρντο), 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 14 Μάκος, 24 Μπὲρνς (46' 8 Μπέλεκ), 11 Σιαλμᾶς, 7 Γκερέιρο, 77 Κλωναρίδης

Σκόρερ: 19΄ Σιαλμᾶς

Κίτριναι: Κοντοὲς Λεονάρντο

Διαιτητής: Μάλεκ (Πολωνία)

ὁ ἐλάχιστος στὴν Κύπρο!

2011-12-06T20:54:00.000+02:00

Ὁ κύριος Ἰωάννης Λιάπης (στὴν πιάτσα θὰ τὸν συναντήσετε μὲ τὸ νὶκ Ἰερώνυμος) θὰ ἐπισκεφθῇ τὴν Κύπρο στὶς δεκατέσσερις Δεκεμβρίου. Βάσει τοῦ προγράμματος, θὰ παραστῇ σὲ πανηγυρικὴ συνεδρίαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, θὰ ἐπισκεφθῇ τὸν Τύμβο Μακεδονίτισσας, τὰ Φυλακισμένα Μνήματα, τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο καὶ τὸ στρατόπεδο τῆς ΕΛΔΥΚ. Θὰ ἐπισκεφθῇ ἐπίσης καὶ τὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Ἀμμοχώστου, ὅπου θὰ τὸν ὑποδεχθῇ ὁ Δήμαρχος καὶ τὰ μέλη τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἀμμοχώστου, καθὼς καὶ τὴν Μητρόπολη Κωνσταντίας - Ἀμμοχώστου. Τὴν Κυριακὴ 18 Δεκεμβρίου θὰ τελεστῇ συλλείτουργο στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ Σοφίας Στροβόλου.

Καμιὰ πενταριὰ ἡμέρες τὸ λοιπόν· στὶς ἑκατὸν εἴκοσι ὧρες τῆς παραμονῆς του στὴν μεγαλόνησο, δὲν βρῆκε μισὴ γιὰ νὰ ἀποτίσῃ τὰ δέοντα στὸν τάφο τοῦ Διγενῆ.

Λογικὸ λογικότατο. Σθένος ἀνάληψης τέτοιων κινήσεων δὲν τὸ ἀντέχει ἕνα παπαδάκι, αὐτὸς ὁ ἐλάχιστος ὅπως παρρησιακῶς εἶχε δηλώσει κατὰ τὴν ἐνθρόνισή του. Αὐτὰ μόνον ὁ Χριστόδουλος!

Γιὰ ἔλα κι ἐσὺ

2011-11-27T13:11:00.000+02:00

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2011-11-27T13:07:00.000+02:00

Ἒ ναί, νὰ ποῦμε, τί νὰ λέμε...

ΑΕΚ Ἀστὴρ Τριπόλεως 2-0 (ΟΑΚΑ) 19/11/2011

Πρωτάθλημα – 10^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας (46΄ 31 Γεωργέας), 4 Μανωλᾶς, 5 Δέλλας, 14 Μάκος, 1 Καφές, 9 Λεονάρντο, 8 Μπέλεκ (46΄ 13 Ῥίκκα), 10 Κάρλος (81; 11 Σιαλμᾶς), 33 Λυμπερόπουλος

Σκόρερ: 13΄ Λυμπερόπουλος 65΄ Λεονάρντο

Κίτριναι: Μανωλᾶς Λυμπερόπουλος

Διαιτητής: Βοσκάκης

ΑΕΚ Λεβαδειακὸς 2-1 (ΟΑΚΑ) 23/11/2011

Πρωτάθλημα – 1^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς, 5 Δέλλας, 14 Μάκος (59΄ 13 Ῥίκκα), 1 Καφές (70΄ 8 Μπέλεκ), 21 Βάργκας, 9 Λεονάρντο (79΄ 11 Σιαλμᾶς), 10 Κάρλος, 33 Λυμπερόπουλος

Σκόρερ: Λεονάρντο 42΄ (πέν.) 51΄

Κίτριναι: Λυμπερόπουλος Σιαλμᾶς

Κόκκιναι: Ῥίκκα (δύο κίτρ.)

Διαιτητής: Δελφάκης

Παναιτωλικὸς ΑΕΚ 0-2 (ΓΦΣ Παναιτωλικὸς) 26/11/2011

Πρωτάθλημα – 11^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλᾶς, 5 Δέλλας, 14 Μάκος (70΄ 6 Κάλα), 31 Γεωργέας, 8 Μπέλεκ, 9 Λεονάρντο (60΄ 11 Σιαλμᾶς), 10 Κάρλος, 33 Λυμπερόπουλος (83΄ 77 Κλωναρίδης)

Σκόρερ: 21΄ 91΄ Μπέλεκ

Κίτριναι: Δέλλας Καράμπελας Γεωργέας

Διαιτητής: Ἀρετόπουλος

Τοῦ εἰκοσιένα ἡ ἐποχὴ καὶ ἡ εἰκοσιμιὰ τοῦ Ἀπρίλη

2011-11-26T19:50:00.000+02:00

Σοκ προκαλεί η πληροφορία που δημοσιεύει το Βήμα της Κυριακής, σύμφωνα με την οποία μετά την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Σχολή Ευελπίδων για την επέτειο του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοεμβρίου, ορισμένοι ευέλπιδες τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα , μετά το επίσημο μέρος της εκδήλωσης ο αρχηγός των ευελπίδων (το όνομα του οποίου βρίσκεται στη διάθεση της εφημερίδας) σηκώθηκε στο βήμα, ζήτησε να κλείσουν οι πόρτες και άρχισε να εξηγεί στους συναδέλφους του ότι «η επανάσταση της 21ης Απριλίου» είχε διαστρεβλωθεί.
Στη συνέχεια, μαζί με άλλα πέντε άτομα τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Η πλειονότητα των ευελπίδων παρέμεινε στις θέσεις τους ζητωκραυγάζοντας σχετικά συνθήματα.

ὁ κόσμος ὅλος

2011-11-20T01:54:00.003+02:00

Εἶχε σταματήσει ἡ βροχή, ἦταν εἰσέτι νωρίς, ἄσε ποὺ διήνυα καὶ τὴν ἐσχάτη ἡμέρα ὁπότε θὰ ἤντουνα ῥεζιλίκι μέγα νὰ μὴν εἶχα δοκιμάσει καὶ μιὰ σιεφταλιὰ στὸ λίκνο της. Μόλις εἴχαμε μιλήσει καὶ χαιρετηθῇ, θυμᾶσαι Τάσο;

Ἤμην ποὺ λὲς στὸ λεωφορεῖο γιὰ τὸ χοτὲλ καὶ ζήτησα ἀπὸ τὸν μάστορα ἐκεῖ δεξιά, νὰ μοῦ κατεβάσῃ στὴν δέουσα στάση. Κάθησα ἐφησυχασμένα λοιπόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν στὴν γιὰ ἀμέα θέση, καὶ κυττοῦσα ἀφηρημένα ἔξω ἀπὸ τὸ τζάμι ὅσο ἐπέτρεπον οἱ ζόρικες καὶ πολλὲς ἕνεκα ὁ πρωΐνοθεν ὑετός, ὑαλεφιδρώσεις.

Συνειδητοποίησα, πολλοῦ ἀριθμοῦ φώτων διανυθέντων, ὅτι τῷ ὄντι, ἦταν μακρὰ ἡ ἀπόστασις ἀπὸ τὸν παλαιὸ λιμένα· ποῦ τόσο νὰ περπατήσῃς, ἄσε ποὺ εἶχα καὶ τὸ βάσανο πότε στὰ δεξιὰ καὶ πότε στὰ ἀριστερά – ποῦ τὸ βάζεις αὐτό; ἀριστερὰ ἢ δεξιά! ἐν τάξει τὄπιασα. Ἦταν ἀκριβῶς πάνω ποὺ ἤθελα νὰ τὸ ῥωτήσω μὲ τί κριτήριο ἄλλαζε πλευρὸ μὰ τὸ φλοῦ ἔξω βλέμμα μου διέκρινε μιὰν ταμπέλα μὲ τριφύλλι καὶ νύξεις γιὰ σκοῦρες μπύρες. Ὡς λοιπὸν ἀπὸ τὰ προχθεσινά, ἀντελήφθην ὅτι εἴχομεν περάσει, εἴχομεν ξεφύγει τοῦ προορισμοῦ - φόκ οὖντ κάτσο! Ἔσπευσα διὰ σλάλομ διαδρόμῳ, στὰ μπούνια ἐπιμελὴς ἵνα μὴν πέσω σὲ κἄνα μελαχροινότατο ἀνυποψίαστο γκομενάκι, στὸν ὁδηγό, παίχτη τὸ περάσαμε ἔ; Πωπὼ καὶ σόρρυ μοῦ ἀπελογήθη, ντὰξ ντὰξ μὴ σκᾷς παληκαρούι μου, ποῦ νὰ θυμᾶσαι τί κάθε ἐπιβάτης ζητᾷ, θὰ κάνῃς με πρὸς ῥέφα μιάν χάριν;

Ποῦ ἔχει καλὴ σιεφταλιά, ξές;

Καὶ ἤξερε.

Μὲ ἔστειλε κάπου τέλος πάντων, μοῦ προέτεινε δηλαδή, παρὰ τοῦ ἀρτοπωλείου εἶναι ἕνας (sic) ὅστις σιάχνει τὰ ἀνυπερβλητοκαλλίτερα σουβλάκια στὴν Λεμεσόν. Εἶναι καλά; Εἶναι ναί, προσκοπάκια τὶς πρὸ μεσημβρίας ὧρες, βοηθοῦν γραῖες νὰ περνοῦν ἀπέναντι. Θὰ σοῦ ἀφήσω στὴν στάση δῶ νανὰ καὶ στὰ φῶτα ἐκεῖ νανὰ μὲ βαλὲ ἀριστερά, θὰ τὸ βρῇς. Θὰ κόψῃς ἐννοάω, ἄβγαλτο εἶσαι ἔ;

Θύμωσα λίγο μὲ τὴν ἐπιτήμησή του, μὰ τὸν εἶχα ἀνάγκη, μπορεῖ ἂν ἁρπαζόμην καὶ τοῦ ἀπαντοῦσα ὁμοχρώμως, νὰ τὸ κρατοῦσε καὶ ῥεβανσιστικὰ νὰ μὲ ἄφηνε σὲ ἕνα πιὸ παρακάτω φῶτο καὶ ἀντὶς σιεφταλιοπωλείου νὰ συναντοῦσα τίποτις ἀντιπροσωπεῖες τράφικινγκ καὶ οἱ ἐνταῦθα εὐγενεῖς φυσιογνωμίαι νὰ μοῦ ζητοῦσαν νὰ τοὺς δάνειζα τὸ βάσανο – γιὰ τέτοια ἠμαστᾶνε; Κατάπια τὴν χλεύην καὶ χαμογέλασα συγκαταβατικῶς, κωλοδάκτυλο πρώτης! Μὰ ὁ καλός μου, δὲν εἶχε κακίες μέσα του· διότι σταματήσας τὸ φωφορεῖον, ἄνοιξε τὴν δική του θύρα, θύρα ἥτις ἦταν μόνον γιὰ τοὺς εἰσερχομένους, πώπω βλέμμα ῥοντβάιλερ ποὺ φανέρωνε σὲ ὅποιον, προηγουμένως, ἀπετόλμει κάθοδον ἀπὸ ἐκεῖ! Ἰδοῦ, εἶπεν, μὲ τὶς ὑγίειες σας, τσῆερς κι ὠρεβουάρ! Σφύριξα στὸ βάσανο, παραμέρισα δεξιὰ ὥστε νὰ μὲ χουφτώσῃ στὰ ἀριστερὰ καὶ κατηφόρισα κλίμακα τριῶν ἐπιπέδων.

Προσγείωσις στὸ πεζοδρόμι.

Σκοτάδια παντοῦ μὲ διακοπὲς ὡστόσο ἀπὸ τὰ πολύχρωμα πανταχόθεν ῥεκλαμῶν φῶτα (sic), ὑγρασίες παχιὲς ποὺ βρόχες τριῶν ἡμερῶν καταφέρνουν, ἐρημιὲς γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους μὰ κι ἐπειδὴ τὸ ψηφίο ποὺ ἀναπαριστᾷ τὸν διανυόμενο μήνα τοῦ ἔτους διψήφιο εἶναι. Ἂν μάλιστα καὶ αἱ ἐξατμιζόμεναι ἀναπνοαὶ ἡμῶν ἦσαν μεγαλυτέρας διαρκείας θὰ τὸ πίστευα πολὺ εἰδυλλιακὸν τὸ περιβάλλον. Μὴν κι ἄλλο γκρινιάζῃς, ἡ ἐπικειμένη μάσα ἐξάλλου ἔστελνε τὸ βράδυ αὐτὸ (sic) στὸν ὄλυμπο τῆς γραφικότητος, ἄσε δὲ ποὺ ἡ ἀλλαγὴ ἀπασχολήσεως πλευροῦ μου ἀπὸ τὸ βάσανο δὲν εἶχε διόλου χῶραν λάβει ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς ἀπολεωφοροποίησης, χμ... Ἀκουγόταν, ἀπὸ κάτου δεξιά, τὸ χτικιὸ τῶν κυμάτων στὴν ἀμμουδιὰ, καθυστερημένες στάλες μᾶς ἔβρεχαν τὴν μάπα κι ἀέρηδες χάλαγαν τὴν φράντζα κι αὐτὴ ἡ ὑγρασία μωρὲ παιδί μου... Σοδομοῦσε ξαναμμένα στὰ μαλλιὰ τῆς διπλανῆς μου (ἀριστερὰ ἀκόμα ἦταν) μὰ δὲν παρεπονεῖτο, ἂχ αὐτὴ ἡ προσμονὴ τοῦ μάμ!

Νὰ τὰ φῶτα, χιχιχιχί, κόψαμε αριστερὰ καὶ μπήκαμε σὲ ἕναν δρόμο οὕτινος ἡ εἰκὼν πρὸς στιγμὴν μὲ αἰφνιδίασε, μὰ ἄμεσα τσίκνες μεγαλόπρεπες καὶ καθησυχαστικὲς χύμηξαν στὰ ρουθούνια νοιώθοντάς με Δίας σωστός! Τηρῶντες βῆμα ἐθνικῆς φρουρᾶς προσεγγίσαμε καὶ φθάσαμε καὶ κοντέψαμε. Ἀνέλαβα μικροαστικὴ ἀγκύλωση καὶ γρηγορέψας τὰ τρία τελευταῖα βήματα, ἄνοιξα τὴν πόρτα στὸ βάσανο, ὄχι ἀπὸ εὐγένεια μωρή, μὲ βάρυνες πολὺ μ’αὐτὴν τὴν ἐμμονή σου νὰ εἶσαι σφιχτὰ πάνω μου.

Λοιπὸν ἡ πρώτη ἐντύπωσις ποὺ μοῦ ἐδώθη ἀπὸ τὸν τυπὰ ποὺ μᾶς ὑπεδέχθη ἦταν νὰ μὴν τοῦ ἀφήκω διόλου φιλοδώρημα στὸ τέλο.

- Δεδομένου τοῦ ὅτι δὲν ἀφήνεις ποτές, ξῆγα μας, καλὴ ἡ ἐντύπωσις ἢ κακή;

- Μαλακίες λές. Λόγῳ ποὺ νωπὸ τὸ παρὰ μοῦ, βάσανον, ἀκολουθῶ ζαμπούνειον συμβουλήν ἤτοι, τὸ τὶπ δέον νὰ εἴῃ στὸ δεκαπέντε τοῖς ἑκατὸ τοῦ ὕψους τῆς λυπητερῆς, γκέγκε;

Μπήκαμε ποὺ λὲς καὶ ἐν τάξει, δὲν πρόσεξα τὴν πόρτα ποὺ εἶχε παραμείνει ἀνοικτή, σὺ τί θὰ πρόσεχες; τὴν πίσω πόρτα ἢ τὸν σειάμενο τε καὶ πολλὰ ὑποσχόμενο πάτο τῆς μπροστινῆς σου; Κι ὁ μινάρας ὁ τραπεζοκόμος, τσάκωσε ὕφος τμηματάρχου δημοσίας ὑπηρεσίας σὲ κάποιο κεφαλοχώρι κάπου στὴν Ἥπειρο, ποὺ λόγῳ αἰφνιδίας ἀσθενείας τοῦ κλητῆρος ἀνέλαβε αὐτὸς τὰ καθήκοντα τοῦ ὑφισταμένου του κι ὑποχρεώθηκε νὰ ξυπηρετήσῃ τοὺς χωριανούς. Πῶς θὰ ἔλεγε συνεπῶς, στὸν μπαρμπα Μῆτρο ὅτι πρρρρρρ ἄει ῥέεεεε, πόρτααααα. Κάπως ἔτσι κι ὁ γκαρσόνης μοῦ τὸ εἶπε, δηλαδὴς δὲν τὸ εἶπε μὲ λέξεις καὶ ἐπιφωνήματα μὰ πῆρε ἕναν μορφασμὸ ὁ κρετίνος, τί νὰ σὲ λέω...

Τέλος πάντων, καθήσαμε.

Γυμνὸ πολὺ τὸ περιβάλλον, λευκοὶ καὶ ἄδειοι οἱ τοῖχοι, λὲς καὶ τοὺς πετύχαμε στὰ πρὶν τοῦ οfficial opening. Μπορεῖ καὶ λογίζοντές μας ὡς ἐλαιοχρωματιστὰς νὰ μᾶς ἐζήτουν νὰ πιάσωμε τὸ πινέλο τίς οἶδε, μὰ ἐν τάξει, μὲ εἶχε πιάσει ἡ μαλακία καὶ τὰ ἔβλεπα ὅλα στραβά. Κάπως ἴσιωσα εἰδὼν κόσμον πολὺ στὰ πέριξ τραπέζια, ἒ κάτι λέει τοῦτο, νό; Τουρτουροῦσα λίγο, κούμπωσα τὸ πανωφοράκι, ἔσιαξα τὸ καπέλο καὶ μοῦ ἔφτιαξα σταυροπόδι, δηλαδὴ προσπάθησα διότι κάποια παλάμη μοῦ ἐμπόδιζε τὸ ἀνεμπόδιστο ἀκροβατικό. Καλὲ εἶσαι κι ἐσὺ ἐδῶ! Ὅποτε δὲν κρεμόταν πάνω μου, ἀποκτοῦσα μνήμη χρυσόψαρου, μπορεῖ καὶ μαλαματινόψαρου καὶ τὴν ξεχνοῦσα τήν... Πῶς σὲ εἴπαμε;

Χιχιχιχί, ἀστειεύομαι! Τί θὰ φᾶμε ναοῦμε;

Καὶ ῥεύτηκα.

Μὰ ἀκόμα δὲν φάγαμε!

Φαντάσου μετά!

Μωρό μουυυυυυυυυυυυυυυυ! Ποῦ βρῆκα σε, θησαυρέ μου, ἄχ!

Κάτι τέτοια κάνω καὶ τὶς σκλαβώνω τὶς γυναῖκαι ἀσοῦμε!

Ἀρκετὰ γρήγορα ἔρθεν μιὰ τύπισσα νὰ μᾶς πάρῃ παραγγελία.

Δὲν ἔχω καρδιά μου τέτοια, παραγγελία τὴν εἶπες; Δὲν ἔχω, κἄνα τσιγαράκι θές;

Χιχιχιχί, ἀστειεύομαι!

Ἔρθεν γρήγορα ἡ γκαρσόνισσα ποὺ λές, ὅταν ἀργοῦν πόσο γκρινιάζω Θεέ μου κι ἀρχίζω καὶ βάζω χρονόμετρο· ἂν δὲν ἔλθωσιν σὲ 8 λεπτά, τὴν κάνουμε - ἀληθῶς ἔτσι κάνω.

Μωρό μουυυυυυυυυυυυυυυυ! Ποῦ βρῆκα σε, θησαυρέ μου, ἄχ!

Φοροῦσε (ἡ γκαρσόνα λέμε) μαῦρο κολλητὸ τζὴν καὶ μαύρη ζιβάγκο, κολλητὴ κι αὐτὴ ἀλλὰ δὲν μπόρεσα νὰ διαπιστώσω ἂν εἶχε μεγάλα βυζιά, φοροῦσε ἀπὸ πάνω μιὰν ἐπίσης μαύρη ποδιὰ μὲ ἕνα σύνθημα ἐντελῶς αὐθυποβολικόν· ἄι λὰβ σουβλάκια.

Τί νὰ σᾶς φέρω;

Ἡ προφορά της μοῦ θύμισε τὴν ὑπηρέτρια τῆς οἰκογενείας Φόρεστερ στὴν τόλμη καὶ γοητεία καὶ ἔβαλα τὰ δυνατά μου νὰ μὴν ὁμιλήσω λογίως ὥστε νὰ τρώγαμε κάποια βλογημένη στιγμή. Ἔτσι, ἀνέλαβε τὸ βάσανο.

Σιεφταλιές. Φέρτε μας. Δύο μερίδαι. Καὶ κόκκινο κρασί. Ξηρόν.

Τζατζίκι; Ὄχι. Φέτα; Ὄχι. Πατάται; Ὄχι.

Σιεφταλιές. Φέρτε μας. Δύο μερίδαι. Καὶ κόκκινο κρασί. Ξηρόν.

Τὸ κατάλαβε ἡ τρώγλη καὶ μὲ ὕφος λὲς καὶ εἶχε μυρίσει ὄσπριον κλανιά μου ἐντὸς μάλιστα τεμένους μάσας, σηκώθηκε τζιαὶ ἔφυγε.

- Πώπω λατρεία μου, νομίζω ὅτι θὰ φτύσῃ στὰ φαγιά μας, διόλου δὲν μᾶς συμπάθησε!

- Λές;

- Χιχιχιχί, ἀστειεύομαι!

- Μωρό μουυυυυυυυυυυυυυυυ! Ποῦ βρῆκα σε, θησαυρέ μου, ἄχ!

Κι ἐγὼ ἄχ, ἂχ πόσο ντράπηκα μ’αὐτὸν τὸν διθύραμβο ὑψιπετοῦς ἔρωτος ὁ κερατάς, ἔσκυψα τὸ κεφάλι, ἀποστρέψας ἀπὸ αὐτὴν τὸ βλέμμα, ἄρχιζα κι ἔπαιζα τὸν ῥόλον ἐγὼ τῆς γκόμενας, μωρὲ λὲς καὶ νὰ κοκκίνησα; κάτι δὲν πήγαινε καλὰ μὰ θὰ ἐρχόταν σὲ λίγο (πόσο ἄραγε;) τὸ καὶ κόκκινο κρασὶ ξηρόν. Κι ὡς ἐκ τούτου θὰ ἰσιώναμε. Πετάλιασα γι’ἀλλοῦ τὴν ματιά μου, ἔσσω στὸ μαγαζὶ αἱ παρέαι ἤντουσταν ἀπὸ ὅλα εἶχε ὁ μπαξές, ζευγαράκια (ὅλου τοῦ ἡλικιακοῦ φάσματος) μπακουροπαρέες, ἐπαγγελματικαὶ παρέαι καὶ ἄλλα. Φαινόσαντε νὰ τὸ φχαριστιοῦνται ὁπότε ἤλπισα κι ἐγὼ καὶ χαμογέλασα χαμόγελο κάμποσης διαρκείας. Κράτησε κάμποσης διάρκειας μέχρι ποὺ τὰ μάτια μου ἐπανῆλθον σ’αὐτήν, ἡ αὐτὴ ἀπήλαυσε τὸ πρόσωπο τοῦ θησαυροῦ της καὶ ποῦ βρῆκε με, πραγματικὰ δὲν θυμόμουν.

Ἂν προσπαθοῦσα λίγο θὰ τὸ θυμόμανε μὰ νάτη κατέφθασε ἡ μελαχροινοτάτη κοπελίτσα ποὺ ἔκανε τὴν γκαρσόνα. Εἶχε δίσκο μὲ μιὰν φιάλη οἴνου ἐρυθροῦ, δύο οἰνοποτήρια καὶ ἄλλα δύο ὑδροτέτοια μὰ πουθενὰ τὸ νερό. Μὲ τὸ τιρμπουσὸν ἀνὰ χείρας καὶ τὴν φιάλη, φαινόταν ἀπίθανο νὰ μποροῦσε ἀνίδρωτα νὰ τὴν ἐκπωματίσῃ. Ἀλλὰ σὲ χρόνο ντετὲ ποὺ λένε καὶ οἱ φυσικοὶ εἶχε πλαγίως τὴν φιάλη καὶ μᾶς σερβίριζε μάλιστα, ἀσύνηθες γιὰ ἕνα ψητοπωλεῖο.

- Λοιπὸν καρδιά μου, ἄκυρο, τὴν συμπαθῶ τὴν δεσποινίς.

- Στὴν ὑγιειά σου!

- Στὴν ὑγιειά μας μωρή! Ἔχεις θέμα μὲ αὐτὸ ποὺ λένε συντροφικότητα ἔ; Ἄαααα!

Κι ἐπειδὴς ἐν οἴνῳ ἡ ἀλήθεια, θὰ τὴν πότιζα ἔτι μᾶλλον τὴν γκαργιόλα καὶ θὰ τῆς ἐκμαίευα κι ἄλλα γιὰ μένα, γιὰ μᾶς, γιὰ τὴν κατάσταση ἐν γένει, ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ τοξικὰ ὁμόλογα θὰ τὴν ῥωτοῦσα. Διότι ἂχ δὲν θὰ ἄντεχα κι ἄλλες πληγώσεις κι ἄλλους καημοὺς κι ἄλλα στραπατσαρίσματα. Δὲν θὰ πάλευα τὴν συνειδητοποίηση πὼς κι αὐτὴ θὰ ἦταν σὰν ὅλες τὶς ἄλλες, πὼς θἄθελε δηλαδὴς νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ κορμί μου καὶ μετὰ νὰ μὲ πέταγε σὰν στημένη λεμον

Λεμονάκι στὰ σιεφταλιές; Θές;

Καλὲ εἶχε ἔρθει τὸ μάμ! Χαμπάρι δὲν εἶχα πάρει!

Βάλε, μωράκι μου!

Τέσσερα κομμάτια κρέατος χρώματος μακρᾶς συναφείας μὲ τὸ ἀείζωον πῦρ, ντομάτες, ἀγγούρια, μαϊντανοί καὶ πολλὰ κρεμμύδια σκέπαζαν τὸ τσιτσί. Πῆγα πρῶτα στὸ κρεμμύδι. Τὸ ἔκοβα σὲ κυβάκια. Μετὰ στὸν μαϊντανό. Τὸν ἔκοβα σὲ κυβάκια. Κατόπιν στὶς ντομάτες. Τὶς ἔκοβα σὲ κυβάκια. Κι ὅταν τέλεψα, τὰ πῆγα σὲ μιὰν ἄκρη τζιαὶ τὰ ἀνακάτωσα τζιαὶ πῆρα ὅσο γινόταν περισσότερα τζιαὶ τὰ πῆγα κοντὰ στὴν σιεφταλιά. Ἔκοψα ὄχι μὲ τὸ μαχαίρι ἀλλὰ μὲ τὴν πλάγια ῥάχη τῆς πρότσας ἕνα κομμάτι κρέας καὶ μαζὺ μὲ τὸ ζαρζαβατικὸ ἔφτιαξα μιὰ βδελυρὴ ἐπιμειξία τὴν ὁποίαν ἔφαγα. Ἀκούγεται λίγο σιχαμένο, δὲν φαίνεται ὅτι εἶναι κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πληρώνεις γιὰ νὰ τὸ φᾷς, μὰ ἦταν ὡραῖο.

Σ’ἀρέσει;

Τῆς ῥεύεσαι τώρα ἄει μωρὴ μαλάκω εἴμαστε καὶ κοντὰ στὴν ἀραβία! ἢ ἀφήνεις ἀσχολίαστη τὴν μαλακία της;

Δὲν τῆς εἶπα πάντως κάτι, παρὰ μόνον τῆς τσούγκρισα καὶ περίμενα τὸ ἐγκλιτικὸ μετὰ ἀπὸ τὸ «στὴν ὑγιειὰ». Πέτυχε τὸ σωστὸ (αὐτὸ ἔλειπε!) μὰ ἡ βρωμιάρα δὲν εἶχε σκουπίσει τὸν στόμα της πρὶν ἀπὸ τὴν γουλιά, τὸ ποτήρι εἶχε γεμίσει λιπαροὺς λεκέδες, πώπω οὐράνιο τόξο θὰ ἔκανε τὴν πoύτσα μου μετὰ ὅταν θὰ γυρίζαμε στὸ χοτέλ.

Τέλος πάντων, ἐσχάτη ἡμέρα εἴπαμε, ἤδη ἦταν νύχτα καὶ κάπως θὰ τὴν βολεύαμε, μπορεῖ καὶ νὰ ἀποκτοῦσα πονοκέφαλο ὅταν θὰ εἴμαστε στὸ δωμάτιο. Καὶ ντρέπομαι ποὺ τὸ λέω τώρα, ντράπηκα καὶ τότες, γιὰ μιὰν στιγμὴ σκέφτηκα πὼς δὲν θὰ ἦταν καὶ τόσο ἄσχημα νὰ μᾶς δούλευε ὁ τοῦ φωφορείου ὁδηγὸς καὶ νὰ μᾶς ἔστελνε σὲ τίποτις σωματέμπορες...

Μὰ ὅλα αὐτὰ ἦσαν βρώμικες καὶ ἀχάριστες σκέψεις κι ἤπρεπε ἄμεσα νὰ διασκεδαστοῦν, ἔπιασα τὸ χέρι της καὶ εἶπα κάτι πολὺ ἄρλεκιν, κάτι ποὺ τελικὰ μὲ ἔκανε καὶ ντράπηκα ἐξίσου μὲ τὴν πρὶν ντροπή, πόσο ντεμὲκ θὰ τῆς φάνηκα, πόσο γελοῖος, κήβδιλος καὶ κάλπης! Μὰ αὐτὴ μᾶλλον κρασισμένη κάμποσο δὲν φάνηκε νὰ σκεπτικίζεται μὲ τὶς παπαριές μου, τοὐνάντιον!

Μωρό μουυυυυυυυυυυυυυυυ! Ποῦ βρῆκα σε, θησαυρέ μου, ἄχ!

Ἄ, ἐντάξει, καλὰ (τὰ) κρασά! Αἰσθάνθηκα μιὰ βαθειὰ ἀποστροφὴ γιὰ τὴν πάρτη της, τί μοῦ συνέβαινε, γιατί αὐτὴ ἡ ξάφνου ἀποφόρτισις τοῦ νταλγκᾶ; Ἀλλὰ τὰ ὑπαρξιακὰ μετά, πάνω στὴν χώνεψη, τώρα σειρὰ γιὰ ἀπάντηση, εἶχαν ἄλλα ῥωτήματα.

Τί ἄλλο θὰ πάρουμε κοκόνα μου;

Διότι εἶχα δεῖ στὸ μενοὺ κάτι νὰ ἀναφέρῃ περὶ παστουρμᾶ, ὤπα συμπάθειά μου, κι ἂς λένε κάτι ξενέρωτοι κουτόφραγκοι περὶ μυρωδιῶν τοῦ σώματος μετὰ ποὺ θὰ ἔχῃς φάει, σιγὰ κλάιν μάιν... Δηλαδὴ ὅταν βουτᾷς τὴν γλῶσσα σου σὲ ἐρωτιάρικες ὀπὲς ποὺ φιλοξενοῦν τρισεκατομμύρια μικροβίων δὲν σὲ πειράζει; Πειράζει μόνον ποὺ ἡ ἀμασχάλη θὰ θυμίζῃ τὴν Γούναρη στὸν Περαῖα; Ὁπότε μᾶς ἔπρεπε καὶ λίγος παστουρμᾶς! Ἀλλὰ ἔτρωγα ἤδη τὴν σιεφταλιὰ καὶ τὸ μυτζιροῦσα, καθ’ ὅσον τηροῦμε καὶ μιὰν σιλουέττα, ἂμ πῶς!

Θέλεις νὰ πάρουμε ἔτσι γιὰ τὴν μυρωδιά, ἕναν παστουρμᾶ;

Τῆς εἶδα νὰ συνταράσσεται τὸ εἶναι, ἕνας ἰσχυρὸς σπασμὸς προφανῶς ὀργασμικὸς τὴν δίπλωσε στὰ δυὸ καὶ κροτάλισε τὰ δόντια της. Ἂχ τὸ καημένο μου, μοῦ εἶχε πλειστάκις ζητήσει νὰ εἶμαι προσεκτικὸς μὲ τὴν γοητεία μου καὶ τὶς μεθόδους ἐκφράσεώς της, εἶχε ζητήσει νὰ τῆς σερβίρω διακριτικῶς μερικὰ ἐξόχως σκανδαλιστικά. Κατάφερνα ὁ θέουλας, μὲ κάτι τέτοια νὰ τὴν στέλνω σὲ χῶρες ὑπέρτατης ἠδονῆς μέσα σὲ δευτερόλεπτα. Καὶ τώρα προφανῶς, ἡ εἰκόνα τοῦ δίπλα της, βουτηγμένου σὲ παστουρμάδες καὶ τὰ ῥέστα, ἦτο τὸ δίχως ἄλλο, λίαν καυλιδερὴ εἰκὼν ἐγγυωμένη μάλιστα τὰ κάλλιστα!

Ἤθελε!

Κροτάλισα κι ἐγὼ τὰ δάκτυλά μου στὸ μαγαζὶ γενικῶς καὶ ἐστράφη σὲ μᾶς ὁ ἄλλος γκαρσόν, ὁ ἐκεῖνος ὁ πρῶτος.

- Μάστορα, θὰ μᾶς φέρῃς ἕναν παστουρμᾶ; Πῶς εἶναι ὁ παστουρμᾶς; Μωρὲ μπὰς καὶ τὸν ἔχουτε ἔτσι σὲ φέτες καὶ καλὰ ὀρεκτικόν;

- Ὄχι, παιδί μου, περὶ κρεατικὸν πρόκειται, μὰ εἶναι πῶς τὸ λέτε, σπάισυ! Λίαν σπάισυ!

- Μέσα εἶσαι! Μὰ μὴ φέρῃς μερίδας, σένιαρε το σὲ δυὸ πιτοῦλες, ἔτσι νὰ λάβωμεν ἰδέαν καθ’ὅσον φάγαμε ὅπως γλέπεις.

Ἔνευσε ναὶ καὶ ἔφυγε. Κι ἐγὼ συνερπασίστηκα! Μωρὲ παστουρμᾶς σὲ κυμῶδες κρεατικό; Δὲν τὸ εἶχα ξαναδεῖ! Θὰ τοῦ φτιάχνῃ πολὺ γευσάρα, αὐτὰ εἶναι! Γούσταρα πολὺ καὶ τί παράξενο, ξεκίνησα νὰ ὑφαίνω στύση. Περίεργο – μὰ γιὰ τέτοιον λόγον στύσις; Ἢ μήπως τούτη ὀφείλετο καὶ εἰς τὸ ὅτι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ εἴχομεν καθήσει, τὸ χέρι τῆς διπλανῆς μου ποτὲς δὲν εἶχε ἐγκαταλείψει τὰ πεδία τοῦ σταυροποδιοῦ μου; Εἶχε μάλιστα, τώρα ποὺ εἴχαμε ἀποφάγει κι ἐλευθερώσει τὰς χεῖράς μας, ἀνελιχθῇ σὲ βορειότερα πεδία. Τὸ μακρὺ τραπεζομάντηλο ἀπέκλειε κάθε ἐνδεχόμενο λάθρου ματάκια τὸ ὁποῖον ἀντελήφθη ἡ καλή μου καὶ ταπείνωσε τὸ φερμουάρ. Ἐντρύφησε βαθύτερα χωρὶς πολύστιγμη ἀναζήτηση καὶ γρήγορα πῆρε τὸ λίνγκα μου στὴν παλάμη της. Κρατώντας το ἀπὸ τὴν ῥίζα καὶ μὲ κάποιους ἐλιγμοὺς στὴν κίνηση, τὸ ἔφερε στό, φιλτραρισμένο ἀπὸ τὸ λευκὸ τραπεζομάντηλο, φῶς. Εἴχαμε γίνει τρεῖς, δὲν νομίζω νὰ ζητοῦσε κι αὐτὸ νὰ φάῃ, ψημένο κρέας δηλαδή, δὲν ἤμαστε ἄλλως τε γιὰ περιττὰ ἔξοδα. Ἡ ἀγαπημένη μου μὲ κυττοῦσε μὲ ἕνα περίεργο βλέμμα, σὰν νὰ περίμενε νὰ τῆς ἐξηγήσω τὰ περὶ νομικῆς ὑπόστασης τῆς τουρκικῆς δημοκρατίας τῆς βορείου Κύπρου. Κύτταξα γύρω μου, ὁ κόσμος ἔτρωγε, ἔπινε, γελοῦσε καὶ μίλαγε, κανεὶς δὲν ἔδινε σημασία σὲ ὅ,τι γινόταν δίπλα, ἒ μπορεῖ καὶ νὰ πέταγε καμιὰ ματιὰ πρὸς τὰ δῶ, σιγὰ τὸ πράμμα! Παρὰ ταῦτα, τὸ σκηνικὸ ἦταν ἀρκετὰ γουστόζικο, ἔστειλε μάλιστα μιὰν ἰσχυρὰ ῥοὴ αἵματος στὸν τρίτο τῆς παρέας κάτι ποὺ ἀντελήφθη τὸ μανάρι μου κι ἄρχισε νὰ παλεύῃ μαζύ του παλαμιαίως.

Ξάπλωσα τὴν πλάτη μου στὴν ἀντίστοιχη τῆς καρέκλας, ἄνοιξα καὶ λίγο τὰ πόδια μου, ἔφερα καὶ τὸ ποτήρι στὰ χείλη, βαρβάτη κρασάτη τζούρα καὶ ἀπολάμβανα τὸ ὑπογάστριον γαργαλητό! Ἄααααχ! Τελικὰ ἴσως καὶ νὰ μὴν μὲ ἔπιανε πονοκέφαλος κατόπιν! Εἶχα ἀποστρέψει καὶ καλὰ ξεκαρφωματικῶς τὸ βλέμμα μου ἀπὸ αὐτήν, ποῦ καὶ ποῦ κάτι τῆς ἔλεγα ὑψηλοφώνως, κάτι χαζό, τῆς ἔδειχνα καὶ ἔξω, κάτι μαλακίες δηλαδή, τί νὰ λέμε, μαλακίες καὶ καλὰ γιὰ νὰ μὴν μᾶς πάρουν εἴδηση! Μὰ δὲν ἦταν διόλου μαλακίες· τὸ νὰ ἀναφέρῃς κάτι γιὰ τὴν πράσινη γραμμὴ καὶ τὴν εὐθύνη τῆς χούντας τῶν Ἀθηνῶν στὸ σημερινὸ status quo τῆς μεγαλονήσου λειτουργοῦσε πολὺ ντεκαυλὲ καὶ ἐπέτεινε τὴν καταρτώδη μου κατάσταση, ὑγρὴ μάλιστα ἕνεκα ἀέρηδων ποὺ πολὺ πρὶν εἴχαμε ἀναφέρει. Ἡ πῶς σὲ εἴπαμε βρέ, μὲ τὸ διαθέσιμο στὸ φῶς χέρι, τὸ ἐλεύθερο τέτοιο, εἶχε λάβει ἀκροατοῦ στάση. Τὸ εἶχε σφίξει καὶ θέσει ὑπὸ τῆς σιαγόνος καὶ ἤκουγε προσεκτικῶς ὅ,τι ἤλεγα περὶ τὴν κατάσταση γενικῶς. Ἡ εἰκόνα της πάντως, ἡ εἰκόνα τῆς δεξιᾶς χειρός, τοῦ βραχίονός της γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἡ κίνησις αὐτοῦ, ἡ ὁποία γινόταν ὅσο τὸ δυνατὸν συγκρατημένα ὥστε νὰ μὴν μαρτυριέται, ἦταν πολὺ ἐρεθιστική. Πολὺ – χωρὶς ὡστόσο νὰ ἀποτελῇ αἴτιο γιὰ ὑγρὲς ἀναταράξεις ἐκ μέρους μου. Τὸ ἀπολάμβανα, ἀφοῦ πολιτικολογοῦσα ἄλλωστε, τράβαγα καὶ τὸ κρασάκι μου, ἂν ἔπαιζε δὲ καὶ κἄνα τσιγαράκι... Ὑπάρχει κάτι καλλίτερο; ὄι πῇτε μου! Ὁ χρόνος ἄρχισε νὰ κινῇται διαφορετικά, τὸ πῶς τὸν ἀντιλαμβανόμουν δηλαδή, πότε ἀργὰ σὰν νὰ εἶχε πέσει σὲ βάζο μὲ μέλι καὶ πότε γρήγορα σὰν νὰ εἶχε μπολιαστῇ μὲ χημικὰ παραισθησιογόνα.

Καλὸ καὶ ἅγιο τὸ χειρογλύκανο μὰ γιὰ μὰμ εἴχαμε ἔλθει ἐδῶ, νὰ στὸ θυμήσω ἂν τὸ ξέχασες. Κι ἂν τὄχε λησμονήσει τὸ λατρειάκι μου, δὲν γινόταν νὰ τὸ παραβλέψῃ ὁ μέγας ἀρχιερεὺς τῆς θράκας! Τὰ σουβλάκια ἦταν ἔτοιμα, εἶχαν ἀφεθῇ στὸν πάγκο πρὸς διακομιδή. Καὶ εἶδα τὴν κοντούλα γκαρσὸν μὲ μπόλικα πιάτα στὰ δυό της χέρια σχεδὸν ἀκροβατικῶς νὰ προσεγγίζῃ τὸ σαλόνι. Φαινόταν νὰ μᾶς ἔχῃ στὶς τρεῖς πρῶτες στάσεις μὰ τὸ τζουτζουκάκι μου δὲν ἔδειξε νὰ σκιάζεται. Ζήτησε νὰ μάθῃ γιὰ τὸ καθεστὼς τῶν περιοχῶν Δεκελείας καὶ Ἀκρωτηρίου, τὸ ἔσχατο ἀποκύημα τῆς ἀποικιοκρατίας στὴν νῆσο καὶ ὅ,τι διημήφθη στὴν Ζυρίχη τότε, κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι. Κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τὸ δικό μας, ὁμοίως, συνεχιζόταν τὸ ἀλσιβερίσι τῆς ντροπῆς. Ἄφησα τὶς τεμπέλικες συνήθειές μου καὶ κινήθηκα λίγο, κέντραρα στὴν παλάμη της, κινήθηκα ὅσο γινόταν διακριτικῶς, τσιγκλίστηκε ὀλίγον τί καὶ τὸ μωράκι μου μωράκι μου καὶ χωρὶς καμμιὰν ἔγνοια γιὰ τοὺς γύρω, τυμπάνισε ἐξάκις τὸ χεράκι της πάνω στὸν βίλλο μου κάνοντάς τον νὰ τὰ ξεράσῃ ὅλα τάνγκα στὸ πατταλόνι μου.

Ἂχ εὐχαριστῶ!

Μελιστάλαξα αὐτὸ τὸ πανάγιον ῥῆμα, ἀπευθυνόμενο στὴν ἀνακουφίσασά με, ὅπερ μπέρδεψε καὶ τὴν γκαρσὸν ἡ ὁποία νομίσασα ὅτι αὐτὴν εὐχαρίστησα, τὴν ἔκανε νὰ χαμογελάσῃ καθὼς μᾶς ἄφηνε τὰ δυὸ πινάκια, τί περίεργο, λὲς νὰ μᾶς κατάλαβε μανάρι μου, αὐτὴ δὲν χαμογελοῦσε οὔτε μὲ λήφτινγκ, λές;

Τρῶε μωρό μου, θὰ κρυώσουν!

Καὶ ἀρχίνησα, μᾶλλον ἄρχισα νὰ τὴν ψάχνω τὴν φάση.

Ἡ πίττα εἶχε ἀγκαλιάσει τὸ περιεχόμενό της μὲ πολλὲς γυροβολιές, τὴν ξετύλιξα καὶ εἶδα τὸν παστουρμᾶ ὁ ὁποῖος ἦταν μπιφτέκης στὴν θέα, μικρός, ὄχι χοντρὸς ὅσο τὸν περίμενα, ἐνῷ οὐρανισκογλωσσικῶς ἔφερνε περισσότερο σὲ σουτζούκι. Κεῖ μέσα εἶχε τὰ συνήθη – στὴν πίττα ντὲ – μὰ δὲν εἶχε κἄνα πιπεράκι, τίποτις μπούκοβο δηλαδὴ γιὰ νὰ γινόταν ἐντελῶς τοῦρμπο τὸ σπάισυ. Ζήτησα ἕνα συγγνώμη πολὺ λεβαντίνικο ἀπὸ τὸ φουντουκάκι μου καὶ ἔσπευσα, μετὰ τοῦ πινακίου, στὰ ἐνδότερα. Μὲ πρόλαβε ὁ γκαρσόνης, ἐκεῖνος ὁ πρῶτος. Σήκωσε τὸ φρύδι ἐρωτηματικῶς.

Μπὰ κι ἔχουτε τίποτις καυτερὰ πιπέρια ναοῦμε νὰ τὸ κάνουμε τὸ θεματάκι φωτιὰ καὶ λάβρα;

Ἔσμιξε τὰ χείλια του καὶ τὰ ἔσμπρωξε δεξιά.

Δώμου τὸ πιάτο καὶ κάτσε, θὰ σ’τὸ φέρω ἐγώ.

Πωπὼ πῶς ἐξέφερε τὸ ἐγώ, τὸ κολλητὰ στὸ φέρω! Λὲς καὶ θὰ πήγαινε στὲς Ἱντίες νὰ φέρῃ τὸ πιὸ ἐκλεκτῆς ποικιλίας. Τὸν θαύμαξα πάντως, ἦταν καὶ ψηλότερός μου, ψάρωσα κάπως καὶ γύρισα στὸ τραπέζι. Ἐκεῖ ἡ συνοδός μου, ἀφοσιωμένη στὸ φαγητό, εἶχε σκύψει, γείρει μοῖρες ἀρκετές, εἶχε πιάσει τὴν πίττα μὲ τὰ δυό της χέρια, σὰν σὲ θέση πεολειχίας ἦταν ἡ καλή μου καὶ δὲν ἤθελα ἐπ’οὐδενὶ νὰ τὴν διακόψω! Ἐπανάληψις μήτηρ μαθήσεως ποὺ λέγαν κι οἱ ἀρχαῖοι - ὄχι πὼς εἶχε ἀνάγκη βεβαίως, ἄσε ποὺ τέτοια προσβολὴ ἂν τὴν ἄκουγε, δὲν θὰ τὴν κατάπινε τόσο εὔκολα ὅσο καταπίνει π.χ. χμ… τί καταπίνουν τέλος πάντων αἱ γυναῖκαι. Ἔσουρα τὴν καρέκλα λίγο ὄξω γιὰ νὰ χωρέσω νὰ καθήσω, εἰσῆλθον στὸ βεληνεκές της, ξανασούρθηκα γιὰ νὰ μοῦ τακτοποιήσω τὴν θέση, ἔβγαλα τὸ κομπολόι καὶ βαρώντας το, εἶπα στὶς χάντρες νὰ κεχριμπαροδείξουν δυνατὰ τοῖς πᾶσι πόσα κιλὰ μάγκας εἶμαι! Ἄτσα λέμε! Ξεκίνησα μάλιστα νὰ προσπαθῶ νὰ βγάλω μὲ τὴν γλῶσσα καὶ μπόλικα ντεσιμπέλ, κάτι ἀπολειφάδια κρεάτου ἀπὸ τοὺς φρονιμῆται, γιόμισα κράσον μόνο τὸ δικό μου ποτήρι καὶ τράβηξα μπάνικια τζούρα, πολλὴ μαγκιὰ σὲ λέω! Θὰ μοῦ ἔβαζα καὶ δάχτυλο στοὺς κυνόδοντας γιὰ κάτι μαϊντανοί μὰ ἕνα κῦμα ἀέρος ἀπὸ δίπλα μὲ ἐπανέφερε στὰ τῆς παρέας.

- Τί’ναι ἀγαπούλα μου;

- Μωρό μουυυυυυυυυυυυυυυυ! Ποῦ βρῆκα σε, θησαυρέ μου, ἄχ!

Ἀπὸ αὐτὴν ἦταν ἐκεῖνος ὁ αναστεναγμός! Μὲ θωροῦσε ὅπως θωροῦνε κάτι ἄγουρες μαθητριοῦλες τὸν γκριζοκροτάφη βαθιᾶς μπάσας φωνῆς βεροῦχο μαθηματικό. Μὲ ἀμηχάνισε λίγο τὸ βλέμμα της, ἐν τάξει μὲ τὰ γεωπολιτικὰ τῆς Κύπρου μὰ ἀπὸ μαθηματικὰ μόνον τὸ πυθαγόρειο θεώρημα θυμόμανε, ἄντε χάριν ἀστεϊσμοῦ νὰ τῆς τὸ ἀναπαριστοῦσα μὲ τὰ ἐναπομείναντα καλαμάκια ἢ ἂν εἶχε κι ἄλλην ὄρεξη, μὲ τὰ σκέλη μου· τζείνη θὰ ἔπρεπε νὰ βάλῃ τὸ δικό της γιὰ ὑποτείνουσα. Ἀλλὰ αἰφνιδιάστηκα λίγο μὲ αὐτὴν τὴν ἀπότομη ἀγαπουλίστικη ἀποστροφή, μὲ τρόμαξε, βαρὺ φορτίο νὰ ξὲς ὅτι σ’ἀγαπᾶνε μὲ τέτοιες στὸ χάσιμο διακηρύξεις! Τί νὰ ἔκανα; Μοῦ σχημάτισμα ἔκφραση ὀγδονταπέντε τοῖς ἑκατὸ χαμόγελου μὲ δεκαπέντε μελαγχολίας κι ἔγινα στίχος Κώστα Βίρβου, φὶλμ Τζέημς Ἄιβορυ, λέλουδο ἀκανθῶδες. Θὰ ἄρχιζα νὰ σχολιάζω ἀθλητικὰ (Ἀπολλωνάρα!) γιὰ νὰ τὴν ξενέρωνα λιγουλάκι μὰ τὸ σουβλάκι σας!

Εὐχαριστῶ!

Πολὺ χαρωπὸς ἦταν αὐτὴν τὴν φορὰ καθὼς μοῦ ἔφερε τὴν πίττα· γελοῦσε λίγο ὁ γκαρσόνης, ἔφυγε μάλιστα γρηγορότερα τοῦ κανονικοῦ. Δὲν πά’ νὰ γαμηθῇ... Ὡραῖα ποὺ θὰ ἦταν, νὰ τρέχουν οἱ μύτες, νὰ δακρύζῃς ἀπὸ τὸ καυτερόταρο ἔδεσμα, νὰ κοκκινίζουν, νὰ πρήζωνται τὰ χείλη καθὼς τρώεις τοῦρμπο σάντουϊτς! Ξεκούμπωσα τὸ περιτύλιγμα καὶ εἶδα ἀντὶ πιπέριων στιγμάτων, ἑπτὰ ὀκτὼ πράσινες πιπεριὲς νὰ ἔχουν τοποθετηθῇ ἔξω ἀπὸ τὴν πίττα. Κάνουμε καὶ πλακίτσες ἔ;

Κάνανε καὶ πλακίτσες, γέλασε καὶ τὸ φουντουκάκι μου, συφιλιάστηκα λίγο ἀλλὰ εἶχε ἔλθει σὲ καλὴ στιγμὴ ἡ ἀποδόμησίς μου στὰ μάτια της, τελικὰ οὐδὲν κακόν... Καὶ ἐπειδὴ μόλις εἶχα ἀναφερθῇ σὲ κακά, θὰ πάγαινα μετὰ στὸν καμπινέ τους, νὰ βούλωνα μὲ κωλόχαρτα τὶς χέστρες των, σὲ μένα ἀστειάκια μωρὴ γαμιόλα; Γελοῦσα ὡστόσο! Φωναχτὰ ἀκολουθοῦσε ὁ γέλως μου τὸν ξυπνητζῆ ἐστιάτορα, τὄπαιζα ἄνεσης στὴν δίπλα μου! Μὰ τί σκατὰ ἤθελα πιά;

Νὰ μαζέψουν τὸ τραπέζι ἀπὸ τὰ ὁρφανὰ πιάτα. Ἦλθε ἡ γκαρσόνα, ποῦ νὰ φαινόταν ὁ ἄλλος! Ἐξακολούθησα νὰ τὸ παίζω χαχανούλης καὶ σ’ αὐτήν.

- Ζήτησα λίγο καυτερὸ πιπεράκι καὶ κύττα τί μοῦ ἔφερε ὁ συνάδελφός σου!

- Δὲν εἶναι ἀδελφός μου!

- Συνάδελφος! Σύν! Σταυρός! Στὰ κομπιουτεράκια ἡ πρόσθεση! Στὶς ἐκκλησιὲς ὁ πρῶτος στὴν μαρκίζα, ἡ φίρμα!

- Οὔτε ξάδελφος εἶναι!

Μάλιστα, ἡ προφορά της ἔφερνε λίγο σὲ ἑλληνικὰ τῆς κασπίας θάλασσας ἀλλὰ κι αὐτὴ ἡ ἐπιμονή της... Παρητήθην τῆς ξεκαρδιστικῆς φυσικὰ ἀφηγήσεως καὶ τὄριξα στὸ κομπολόι καὶ ὀλίγον ἀπὸ παστουρμᾶ. Τὸ ταίρι μου ὡστόσο, κένταγε γελάκι ὑποχθόνιο...

- Ἕλληνας εἶσαι;

- Ναί. Ἐσύ; Λιβανέζα;

Ὅ,τι πιὸ πρόχειρο μοῦ ἐρχόταν, ἂν καὶ ἡ ἀπόχρωση τῆς μελαχροινάδας της θὰ ἔκανε ἕναν βηρυτέζο συγκριτικῶς νὰ μοιάζῃ ἄριος.

- Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀπὸ’δῶ.

- Σώωωωωωωπα! Καλὲ δὲν σοῦ φαίνεται!

- Ἡ μάνα μου εἶναι ἀπὸ Ῥωσσία, ὁ πατέρας μου ἀπὸ Βουλγαρία.

- Ῥωσογύφτισσα ἡ μάνα, βούλγαρος ῥομὰ ὁ μπαμπᾶς;

- Ἔ;

- Λίγο κρασὶ ἀκόμα, παρακαλῶ.

Μέχρι νὰ τὸ φέρῃ, ηὗρα ἕνα κενό καθ’ὅσον ἤπρεπε νὰ κρυώσῃ λιγουλάκι κι ὁ παστουρμᾶς. Συγχώρησιν ζήτησα καὶ φίλησα τὴν καλή μου παράσχοντάς της, πλὴν κάποιων μικρογραμμαρίων σιέλου καὶ ἕνα μικρότατο τεῦχος κρεμμυδιοῦ καὶ ἠγέρθην. Βοὺρ γιὰ τὸν καμπινέ. Καλὸς φαινόταν. Λευκὸς φυσικὰ ὁ νιφτῆρας μὲ αὐτόματο τὸν σχετικὸν ἐξοπλισμὸν ἤτοι σάπων, πετσέται καὶ τὰ ῥέστα. Εἶδα ἕνα πινακιδάτο στρουμπουλὸ ἀγοράκι στὴν πόρτα νὰ μοῦ ὑποδεικνύῃ πὼς ἐκεῖ ἀνῆκα καὶ ἐν τάξει, μπῆκα. Κατούρησα πρῶτα, τράβηξα τὸ καζανάκι καὶ σκουπίστηκα διότι ὑπῆρχον κι ἀλλότρια τοῦ οὔρου, ὑγρά. Κατόπιν χούφτωσα τὸ ῥολὸ κι ἄρχισα νὰ τὸ ξετυλιγάω ὡσὰν περγαμηνὴ τῆς βιβλιοθήκης τῆς Ἀλεξανδρείας. Τὸ ἔριξα στὴν τρούπα καὶ παίρνοντας τὸ βουρτσάκι, ξανατράβηξα τὸ καζανάκι σπρώχνοντας τὸ χαρτὶ ὅσο πάγαινε μέσα. Τοῦτο τὸ ξανάκανα δίς, ὥσπου εἶδα τὸ νερὸ νὰ φουσκώνῃ καὶ νὰ ἀνέρχεται ἡ στάθμη του λὲς καὶ παρτουζιόσαντε ἐκεῖ κάτω νηρηίδες μὲ τὸν Τρίτωνα. Ἄφησα λοιπὸν τὶς ὑδάτινες θεότητες νὰ βγάλουν τὰ μάτια τους καὶ ἔστριψα νὰ φύγω ἀφοῦ πρῶτα στράβωσα τὸν στὴν πόρτα γάντζο ποὺ ὑπῆρχε ὥστε νὰ διασφαλίζῃ πράιβεσυ κατὰ τὰ σφιξίματα τῶν μερακλήδων θαμώνων.

Ὅλα καλά, ναί!

Καὶ κάθησα νὰ ἀπολαύσω τὸν περιβόητο πιὰ παστουρμᾶ. Τὸ βασανάκι μου εἶχε τελειώσει καὶ τυραννοῦσε λίγο κρασί. Ἔφερε τὸ χέρι της πάνω στὸ τραπέζι καὶ γράπωσε τὸ δικό μου. Ἦταν ζεστὸ πολύ, ἐλαφρῶς ἱδρωμένο μὰ καὶ τὸ πρόσωπό της ἀναψοκοκκινισμένο. Προφανῶς εἶχε συνεισφέρει ὁ οἶνος στὸ χρῶμα της, χρῶμα ποὺ μαρτυροῦσε κάτι σὰν ἔξαψη στὰ χαρακτηριστικά της. Σὰν νὰ περίμενε κάτι, σὰν νὰ ἤθελε κάτι, κάτι νὰ πῇ, νὰ μοῦ πῇ.

Νοιώθω τόσο ὑπέροχα καὶ ὅμορφα μαζύ σου μὰ αὐτὴ ἡ ὁμορφιὰ τὴν βλέπω χάνεται καὶ τὴν θέση της παίρνει ἡ μελαγχολία ἐπειδὴ τελειώνει αὐτὴ ἡ ἐκδρομὴ ἡ πρώτη μας ἐκδρομὴ αἰσθάνομαι τόσο περίεργα ποὺ ἀντιλαμβάνομαι χρόνο μὲ τὸν χρόνο νὰ ἑλκύωμαι τόσο ἀπὸ σένα κι ἀγωνιῶ τρελλαίνομαι ἀνασφαλῶ ἂν κι ἐσὺ νοιώθῃς ἔτσι ἢ μόνο ἐγὼ διαθέτω τέτοια συναισθήματα αὐτὰ τὰ αἰσθήματα ἴσως νὰ κάνω λάθος ποὺ τὰ λέω ὅλα αὐτὰ ποὺ στὰ παραδέχομαι ποὺ ξεγυμνώνομαι μπροστά σου ὅταν κάποια φωνὴ μέσα μου μοῦ λέει ὅτι ἐσὺ ὄχι ὄχι δὲν μπορεῖ τὸ βλέπω στὰ μάτια σου πόσο κι ἐσὺ μὲ θέλεις καὶ μὲ θέλεις μὲ θέλεις ἔτσι δὲν εἶναι δὲν εἶναι ἐντύπωση μου μὴ μὲ παρεξηγῇς μὴ γελᾷς ἀπὸ μέσα σου μὴ μὲ κοροϊδεύῃς μὲ κοροϊδεύεις καὶ μὲ περνᾷς γιὰ τρελλὴ ποὺ τόσο σύντομα σοῦ ἐκμυστηρεύομαι ὅλα αὐτὰ δὲν ξέρω γιατί ἴσως νὰ φταίῃ τὸ κρασὶ ἀλλὰ πόσο ἤπια δὲν ἤπια μπορεῖ νὰ ἦταν τόσο ἀρκετὸ γιὰ νὰ στὰ πῶ νὰ σοῦ μιλήσω καὶ νὰ καταλάβῃς θὰ καταλάβῃς;

Ὄχι δὲν ἦταν ποὺ τὰ εἶπε ὅλα αὐτὰ ἀπνευστί, χωρὶς τὴν παραμικρὴ παύση καὶ τὰ πάντα ἀκούστηκαν θολά, διφορούμενα καὶ συνεσταλμένα. Δὲν εἶμαι γόμαρος, ἐκτιμῶ κάτι τέτοια στὶς γυναῖκαι, μὰ φυσικά! Ἀλλὰ νὰ μωρὲ πῶς νὰ τὸ κάνῃς... Μοῦ εἶχε πέσει βαρὺς πολὺ βαρύς, πιστέψετέ με, ὁ παστουρμᾶς καὶ ῥεύτηκα, ῥεύτηκα τόσο δυνατὰ ποὺ σχεδὸν ἔγδαρα τὸν οἰσοφάγο μου. Σχεδὸν λέγω, ἦταν στὸ ὅριο πόνου καὶ γαργαλητοῦ, γιὰ γαργαλητὸ μοῦ φάνηκε ἐν τέλει καὶ ἄρχισα νὰ γελάω. Καὶ ὅπως διέκρινα τὴν ἔκφρασή της, ἔκπληξη μὲ τὴν ἀντίδρασή μου, μοῦ φάνηκε πιότερο ἀστεῖα καὶ συνέχισα τὸν γέλωτα πιὸ ὀξύ. Κι ὁ πιὸ ἔντονος γέλως τῆς ἔφτιαχνε ἕναν φοβερὸ κλιμακούμενο μορφασμὸ στὸ πρόσωπο, ἡ συνειδητοποίησις ὅτι ἡ ἐξομολόγησίς της μὲ εἶχε ὡδηγήσει σὲ ῥέψιμο καὶ γέλια, γέλια μάλιστα παραληρηματικά.

Σηκώθηκε ἀπότομα καὶ μὲ ἕνα πᾶμε, ἔδωσε τέλος στὴν σεμνὴ τελετή. Ἔψαχνα νὰ βρῶ τὸ κατάλληλο χαρτονόμισμα νὰ ἀφήσω στὸ τραπέζι μὰ τὰ δάκρυα ἀπὸ τὰ γέλια δὲν μ’ἄφηναν νὰ δῶ. Ἀπὸ τὶς διαστάσεις τελικῶς, τοῦ χαρτονομίσματος ἔκρινα τὸ ἁρμόζον καὶ τὴν ἀκολούθησα ἔξω βήχοντας.

Τελικὰ ἴσως καὶ νὰ ἦταν καλλίτερα, ἂν ψάχνοντας γιὰ στιατόριο, πέφταμε σὲ μαστρωπούς.

Στὸν Τάσο.

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

2011-11-19T13:13:00.001+02:00

ΟΦΗ ΑΕΚ 3-1 (Γεντὶ Κουλὲ) 23/10/2011

Πρωτάθλημα – 7^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 4 Μανωλάς, 5 Δέλλας, 1 Καφές, 21 Βάργκας (84' 90 Γκέντσογλου), 9 Λεονάρντο, 11 Σιαλμάς (46' 8 Μπέλεκ), 10 Κάρλος (46' 7 Γκερέιρο), 33 Λυμπερόπουλος

Σκόρερ: 59΄ Μπέλεκ

Κίτρινες: Βάργκας Δέλλας

Διαιτητής: Στυλιάρας

ΑΕΚ Ἄρης 3-0 (ΟΑΚΑ) 30/10/2011

Πρωτάθλημα – 8η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας, 5 Δέλλας (81΄ 4 Μανωλᾶς), 6 Κάλα, 14 Μάκος, 21 Βάργκας (46' 90 Γκέντσογλου), 1 Καφές, 9 Λεονάρντο (68΄ 9 Λαγός), 33 Λυμπερόπουλος, 8 Μπέλεκ

Σκόρερ: 10 αὐτογκόλ, 39΄ Λυμπερόπουλος 78΄ Κάλα

Κίτρινες: Λεονάρντο Κάλα Λυμπερόπουλος Μάκος

Διαιτητής: Κάκος

ΑΕΚ Λοκομοτὶβ 1-3 (OAKA) 3/11/2011

Γιουρόπα Λῆγκ –Πλέυ ὂφφς – 4^ος ἀγὼν

99 Ἀραμπατζῆς, 31 Γεωργέας, 19 Λαγός, 4 Μανωλᾶς, 3 Χέλγκαρσον (46΄ 2 Κοντοὲς), 90 Γκέντζογλου, 14 Μάκος, 24 Μπέρνς (46΄ 9 Λεονάρντο), 8 Μπέλεκ, 10 Κάρλος, 11 Σιαλμᾶς (69΄ 7 Γκερέιρο)

Σκόρερ: 60΄ Λεονάρντο (πέν.)

Κίτριναι: Μάκος

Διαιτητής: Κόλλουμ (Σκῶτος)

ΠΑΟ ΑΕΚ 3-2 (ΟΑΚΑ) 6/11/2011

Πρωτάθλημα – 9^η Ἀγωνιστικὴ

99 Ἀραμπατζῆς, 2 Κοντοές, 15 Καράμπελας (56΄ 19 Λαγὸς) (76΄ 31 Γεωργέας), 4 Μανωλᾶς, 6 Κάλα, 14 Μάκος (69΄ 10 Κάρλος), 21 Βάργκας, 1 Καφές, 9 Λεονάρντο, 33 Λυμπερόπουλος, 8 Μπέλεκ

Σκόρερ: 61΄ Μπέλεκ 89΄ Λεονάρντο

Κίτριναι: Καράμπελας Κάλα Καφὲς Λυμπερόπουλος Βάργκας

Διαιτητής: Σπάθας

Θὰ τρέξω μιὰν αὐγή, χωρὶς διαταγὴ

2011-11-09T23:19:00.003+02:00

Πέρασε μέσα, ἔλα, τί κάνουν οἱ γονεῖς σου;

Ἀπάντησα καλὰ καθὼς καθόμουν μὰ τὸ θέμα ἤμουν ἐγὼ - ἐγὼ δὲν ἤμουν πολὺ καλὰ τελευταίως καὶ γι’αὐτὸ ἐξάλλου εἶχα ἔρθει στὸν ἰατρό.

Δηλαδὴ εἶχα ἔρθει δίς. Ἡ πρώτη ἦταν πρὸ δεκαημέρου, ὁπότε ξομολογήθην πάθια καὶ ἀνομήματα. Eἶχα λάβει παραπεμπτικὰ γιὰ πλὲς ἐξέτασες καὶ τώρα πάλι χθὲς ἵνα λάβω διάγνωσες καὶ δὲον νά.

Kι ὁ γιατρὸς ἀπέναντί μου, σὲ γραφεῖο καρφωμένος, κάτω ἀπὸ ἕναν συρρεαλιστικὸ πίνακα, ἀκριβῶς - προοπτικῆς ἀφαιρουμένης – μέσα σὲ ἕναν χείμαρρο ἀπὸ κλειδιὰ τοῦ σὸλ καὶ μὲ ἐκεῖ πιρόγες μπλὲ φωνητικῶν χορδῶν, ἔκανε ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπουμε σὲ ταινίες νὰ γίνωνται πρὶν ἀπὸ σοβαρὲς ἀνακοινώσεις σὲ ἀγωνιασμένους ἀσθενεῖς: Ἀποδιοπτροφόρηση μὲ ταυτόχρονο βῆχα καὶ ἔκφραση λὲς καὶ μόλις ἔφαγες τζούφιο σάπιο θεόπικρο ἡλιοσποράκι.

Λοιπὸν νέε μου.

Τί ὡραία εἰσαγωγή!

Καὶ ἄρχισε νὰ λέῃ καὶ νὰ λέῃ καὶ νὰ λέῃ. Ἂν μοῦ διάβαζε τὸ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ, λιγώτερη ὥρα θὰ χρειαζότανε. Εἶπε πάμπολλα καὶ ἐγὼ σημείωνα ὅ,τι προλάβαινα· γιὰ ὅ,τι δέν, εἶχα κοντὰ ἕνα δημοσιογραφικὸ μαγνητοφωνάκι. Θὰ τὰ ἀποδελτίωνα μετά.

Κάποια στιγμή, ἐδέησε ὁ Κύριος καὶ τελείωσε. Ἔξω εἶχε νυχτώσει γιὰ τὰ καλὰ (οὔτε ποὺ τὸ εἶχα πάρει εἴδηση) καὶ ἕνα θύραθεν τριζόνι ἀκουγόταν νὰ σχολιάζῃ τὰ εὐρήματα: τσζ τσζ τσζ. Μὰ ἂν κι αὐτὸ δὲν πίστευε ὅλο αὐτὸ τὸ πακέτο διαγνώσεων, ἂν τοῦ φαινόταν τόσο τιτάνιο καὶ δυσαναντιμετωπίσιμο, πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ δεχθῶ ἐγώ, ὁ ἄμεσα ἐνδιαφερόμενος, ἄμοιρος παθός; Ἔξω εἶχε νυχτώσει καὶ ὁ χειμαρρώδης φιλιππικὸς τοῦ γιατροῦ τοῦ εἶχε ξεχάσει νὰ ἀνάψῃ κάποιο φῶς, ἦταν σκοτάδι. Παχιὸ μαῦρο περιβάλλον στὸ δωμάτιο μὲ μοναδικὴ διαρραγή του κάτι ἐκλάμψεις τῆς καύτρας τῶν εὐάριθμων τσιγάρων τοῦ γιατροῦ ποὺ ξεχώριζε καὶ διάρθρωνε ἔτσι τὶς ὁμοβροντίες τῶν διαγνώσεων. Μὲ χωρὶς σπουδαγμένη ὁπτικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν ἀπέναντι, δὲν μ’ἔνοιαζε νὰ συγκρατῶ τοὺς προσώπου μορφασμούς, ἄμεσα συναρτώμενους μὲ τὴν ψυχική μου κατάσταση τὴν μόλις δημιουργηθεῖσα ἀπὸ ὅ,τι εἶχα ἀκούσει. Παύση ἀσήκωτη, ἡσυχία βαριά, μέχρι καὶ τὸ τριζόνι εἶχε σταματήσει. Μπόρεσα νὰ τοῦ δῶ τὰ χέρια τοῦ ἰατροῦ νὰ πηγαίνουν πίσω ἀπὸ τὸ κεφάλι του· κροτάλισε τὰ δάκτυλα καὶ σηκώθηκε. Ἄναψε τὸ φῶς καὶ ἐπιστρέψας στὴν θέση του, τράβηξε μιὰ σούμα, τί δέον γενέσθαι στὸ ἑξῆς.

Δὲν ζήτησε νὰ κόψω τὸ ἁλάτι, οὔτε τὰ τηγανητά. Δὲν ἀπαγόρευσε τὰ ἁλκοόλια οὔτε τὸ σιγάρο. Δὲν ἐμπάργκισε τὰ πολυακόρεστα καὶ λιπαρά.

Ἀλλὰ μοῦ ἔβαλε πόστα γιὰ πολλὰ ἄλλα διότι ὅπως εἶπε ἡ διπολικὴ διαταραχὴ δὲν εἶναι παῖξε γέλασε κι οὔτε περνᾷ ἂν σὲ τρίψῃ ἡ σύζυγος, κατάλαβες; Πρῶτα ἀπὸ ὅλα κομμένο τὸ τιμόνι.

Μάλιστα, κομμένο τὸ τιμόνι.

Κι ἔτσι λοιπόν, νἆμαι ἐδῶ σήμερα νὰ πηγαίνω στὴν δουλειὰ καθήμενος ὄχι μπροστὰ κι ἀριστερὰ μὰ δεξιά. Ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα γιὰ τὰ ὁποῖα ἐξεπόνησε τζὶζ ὁ ἰατρὸς ἦταν ἡ ὁδήγησις. Κίνδυνος θάνατος, εἶπε, γιὰ πεζούς, ὁδηγοὺς, μπάρες, δένδρα, θάμνους, στύλους κι ἄλλα ἔμψυχα τε καὶ ἄψυχα ἀποτελεῖ κάποιος διπολικῆς διαταραχῆς μαστιζόμενος, καὶ τῷ ὄντι! Θυμήθηκα πόσο ὅμορφα ἔνοιωθα κάθε ποὺ ἔβλεπα πράσινο στοὺς σηματοδότοι καὶ πόσο ἤθελα νὰ στρέψω τὸ τιμόνι αὐτοκτονικὰ δεξιὰ ὅποτε κόκκινο μὲ σταματοῦσε – κι ὅλα τοῦτα μὲ χρονικὴ ἀπόσταση ἑκατὸν εἰκοσιτεσσάρων δευτερολέπτων. Γιὰ νὰ μὴν λοιπὸν ἀποκτήσουμε θέμα μὲ τὰ τῆς τροχαίας ἀνακριτικά, πάπαλα ἡ ὁδήγησις, τάδε ἔφη ὁ γιάτρουρας.

Κομμένο τὸ τιμόνι.

Εἶπα λοιπὸν στὸν Βλαδίμηρο τὸν κηπουρό μου ὅτι τὰ πρωινὰ πλέον θὰ γίνεται σωφέρ. Τοῦ ἠγόρασα μάλιστα κι ἕνα πηλίκιον ἀπὸ ἕνα ἡμιυπόγειον σχεδὸ πιλοποιεῖον στὴν ἀκτὴ Μιαούλη καὶ τοῦ ἔμαθα νὰ κτυπᾷ προσοχὴ - καθ’ὅσον τὰ χρόνια τοῦ 70 ἦταν ἀντιρρησίας συνείδησης καὶ ἔβαζε γαρούφαλα στὶς κάνες ἀντὶ νὰ ἐκπαιδεύῃται νὰ σκοτώνῃ ἄντρες τῆς ἐπιχείρησης εἰρήνης στὴν Kibris.

Εἶναι πρωί, τὸ πρῶτο στήν μου ὁδικὴ καινούργια τέτοια ἰδιότητα, πρωὶ ἐργασίμου μὲ μένα στὴν θέση τοῦ συνοδηγοῦ γιὰ τὴν δουλειά, νὰ μὲ πηγαίνῃ ὁ Βλαδίμηρος δηλαδή. Ἤδη νοιώθω κάπως ἄχρηστος, σὰν νὰ διαθέτω ἐγκεφαλικοῦ προσπορισμένο πρόβλημα κινητικό, κλινήρης ὢν καὶ νὰ μοῦ χώνῃ τὴν πάπια γιὰ τὰ στερνὰ ἑνὸς κάποιου φαγητοῦ. Ἀνάβω σιγάρο καὶ ἕλκω τζούρα τιτανική, γιομάτη νταλγκὰ καὶ αἰτία ἄσπρης τρίχας. Φοβοῦμαι γιὰ τὸ πῶς θὰ εἶμαι στὴν δουλειά, φοβοῦμαι πολὺ διότι, ἀλήθεια, εἶναι λίαν σημαντικὸν νὰ φέρῃς καλὴ ψυχολογία ἐν ἐργασίᾳ. Δουλεύω ὡς τηλεφωνητὴς σὲ μιὰν μεγάλη ἑταιρεία ἡ ὁποία ἔχει ἀποκλειστικῶς ἀναλάβει παραγγελίες πίτσας μιᾶς γνωστοτάτης πολλῶν καταστημάτων φίρμας. Πρέπει ἀπὸ τηλεφώνου νὰ διακρίνῃται ἕνας πωλήσεως ζῆλος, μιὰ ὄρεξις, μιὰ εὐδιαθεσία πρὸς τὸν πελάτη καὶ τὴν ἀνάγκη του, προσανατολισθέντα ὅλα τοῦτα πρὸς τὴν μεγιστοποίησιν τοῦ τζίρου ἡμῶν. Πῶς λοιπὸν θὰ μεταδώσῃς στὸν παραγγελιοδίνοντα, μιὰν ἀκόρεστη διάθεση γιὰ μιὰν ζόρικια μὲ σουτζούκια, μανιτάρια, σάλτσες καὶ πιπεριὲς καὶ ζαμπὸν καὶ τυριὰ ὅταν ἐσὺ εἶσαι ντάουν;

Σκατά...

Νὰ δοῦμε πῶς θὰ τσουλήσῃ ἡ κατάσταση. Πολὺ φοβοῦμαι πάντως.

Εἶναι πρωί, τὸ πρῶτο ποὺ μὲ πᾶνε, μὲ πάει ὁ Βλαδίμηρος, στὴν δουλειά.

Προσπαθῶ ἐν τούτοις γιὰ νὰ μὴν μὲ πάρῃ παντελείως ἀπὸ κάτω, νὰ βρίσκω κάποια θετικὰ σ’αὐτὴν τὴν καινούρια μου φάση.

Κατ’ἀρχάς, ὡς συνοδηγός, βλέπεις μέρη – κατὰ τὴν διαδρομὴ - ποὺ ναὶ μὲν τὰ ῎ηξερες, μὰ τὶς λεπτομέρειές τους δὲν γινόταν νὰ διακρίνῃς ὀδηγὸς ὤν. Καὶ ἔτσι, καθὼς ἐπισημαίνεις τὶς λεπτομέρειες, φανερώνεται ἡ ὡραιάδα τους κι ἐσὺ κάνεις κέφι, σὰν τουρίστας περίπου, περίπου μωρέ! Στὴν παραλιακὴ δηλαδή, κύριο θέατρο τῆς διαδρομῆς μου, διατηρώντας στὴν θάλασσα τὸ βλέμμα, μπορεῖς καὶ τῆς ἀνθολογεῖς κάθε κάλλους στοιχεῖο. Μιὰ γενικῶς κυανὴ ἐπιφάνεια ὅπως τὴν συνελάμβανες ὡς ὁδηγὸς μὲ δυὸ δευτερολέπτων ματιά, μετατρέπεται σὲ σιέλ, γαλάζια, κυανοπράσινη. Μὲ λευκὰ πάνω της στίγματα, ἄσπρες ἀναταράξεις, μὲ γλαρόνια νὰ ἀράζουν, μὲ κάποια πλεούμενα πάνω της· σήμερα μάλιστα διακρίνω τὸν ΝΗΡΕΑ μὲ τὸν Μεγαλειότατο στὸ πηδάλιόν του. Κι ἀριστερά, ἀντίστροφα, χωρὶς κάτι εὔσχημο καὶ ἑλκυστικό, χωρὶς εὐχαρίστηση αὐτὰ ποὺ διακρίνεις. Τὰ γκρίζα τῆς πόλης, ἀριστερά. Κόσμος μουρτζούφλης νὰ ἀναμένῃ στὶς στάσεις τὸ λεωφορεῖο γιὰ τὸ μεροκάματο, καταστήματα πίσω τους ἐπίσης ὁμίχλεια ἀναδουλειασμένα, πολλὰ μάλιστα μὲ τὴν ἐρυθρὰ ταμπέλλα ἐνοικιάσεως. Δένδρα μὲ πάθη φθινοπώρου, ἀδέσποτα παρασιτίζοντα γατοσκύλια καὶ ἐπαῖτες νὰ ζητοῦν παρὰ τῶν μὴ ἐχόντων.

Ὅλα αὐτά, δεξιὰ κι ἀριστερά. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ στὸν ἀσφάλτου στίβου τεκταινόμενα εἶναι δύσκολο νὰ τὰ κατατάξῃς σὲ λυρικὰ ἢ κενῶς πεζά. Στὸν δρόμο μπροστά μου, τὰ ἐπίλοιπα αὐτοκίνητα ἔχουν λιγοστέψει· εἶναι κι αὐτὸ σύμπτωμα τῆς κρίσεως. Παρὰ ταῦτα δὲν διακρίνω λίγα μὲ γυναῖκες ὁδηγούς, διότι εἴπαμε! Πλέον μπορῶ καὶ βλέπω πολλὰ περισσότερα τοῦ μέχρι ἐχθές συνήθους!

Ὡς ὁδηγὸς ἂν ἤθελα νὰ κυττάξω ἕνα παρακείμενό μου ἁμάξι, ἀναμένον κι αὐτὸ τὸν σηματοδότη, γύριζα καὶ τὸ παρατηροῦσα· ἁπλό. Δηλαδή, ἐν τάξει, ὄχι τὸ αὐτοκίνητο, μὰ τὸν σωφέρ, τὴν σωφὲρ γιὰ τὴν ἀκρίβεια. Κατ’ἀρχὰς τὸ μάτι στεκόταν στὸ κεφάλι διότι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τὴν γωνία παρατηρήσεως εἶχα ὁρατότητα μέχρι τὸν λαιμὸ ἂς ποῦμε. Κι ὅταν ἤθελα νὰ κατρακυλήσω, πάντα δηλαδή, γιὰ νὰ παρατηρήσω πιότερα χαρακτηριστικὰ τῆς μαντάμ, πάντα δηλαδή, τὸ κόκκινο ὡρίμαζε σὲ πράσινο – μὰ ποῦ στὴν φύσι τὸ ἔχεις δεῖ αὐτό; καὶ ἔφευγα καὶ ἔφευγε. Δὲν προλάβαινα τίποτε.

Τώρα ὅμως! Σήμερα, ναί!

Σήμερα, καθὼς σπόταρα ἕνα χιουντάι τὸ ὁποῖο ἦταν στ’ἀριστερά μας, ἄρχισα νὰ κουνιέμαι λὲς καὶ τρίλιτρα κατουριόμουν, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ εὕρω τὴν τὰ μέγιστα προσφέρουσα θέαμα, θέση. Ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὸ μελαχροινὸ μαλλὶ καὶ κρύβουσα κάμποσα γυαλὶ μάσκα, κατηφόρισα στὸ μποῦστο της. Παπαριὲς μοῦ εἶπα καὶ ξαναμάζεψα τὸ σαρκίο μου στὶς κανονικές του διαστάσεις. Ὁ Βλαδίμηρος ἀντελήφθη τὴν διαστολὴ καὶ συστολὴ καὶ μὲ ῥώτησε κάτι χρησιμοποιώντας, ἀναφερόμενος σὲ μένα, τρίτο πρόσωπο ἑνικοῦ μὰ δὲν τοῦ ἀπήντησα κἄν· αὐτὸ ἔλειπε τώρα, νὰ δίδωμε ἀναφορὰ καὶ στοὺς παρίες. Ἔβαλα τὸ δάκτυλό μου στὴν μύτη καὶ στράφηκα μπροστά.

Τὸ πράσινο ἦρθε ἀργότερα τοῦ συνήθους καὶ ξεκινήσαμε. Ἄλλαξα συχνότητα στὸ ῥαδιόφωνο καὶ ἔψαχνα κάποια φωνὴ πολλῶν ντεσιμπὲλ μὲ σαλιάρικους φιλιππικοὺς ὑπὲρ τῆς δραχμῆς· στάθηκα στὸν Μάριο τὸν Μπλάκμαν. Ὥσπου κάποιο πεζοφάναρο μᾶς ἔκοψε τὴν φόρα. Πάλι ἀριστερά, σὲ ἕνα σμὰρτ φαινόταν ἕνα ἀφανῶδες ξανθοκάστανο μαλλὶ ποὺ στεφάνωνε στόμα μὲ τσιγάρο. Μουγκάνισα λίγο, σούφρωσα προσδοκιστὶ τὰ χείλη καὶ στράφηκα ἐκεῖ. Μπόρεσα νὰ δῶ προσωπάκι, προσωπάκι σὰν ἀχνιστὴ βάφλα γεύσεως καστάνου· πολλὲς θερμίδες μὲ ἐχέγγυα ὡστόσο γιὰ φορτσάτη καύση αὐτῶν. Κι ἡ ζώνη ἀσφαλείας... Ἂχ ἠ ζώνη ἀσφαλείας. Ἔπαιζε τὸν ῥόλον τοῦ Πηνειοῦ, μιὰ γραφικοτάτη κοιλάδα τῶν Τεμπῶν χωρίζουσα τὴν Ὄσσα καὶ τὸν Ὄλυμπο, πώπω τί βυζιὰ ἦταν ἐκεῖνα! Μοῦ χαμογέλασα λίγο καὶ ἔπιασα νὰ ὑφαίνω καλοσχηματισμένες ἀτάκες ποὺ μόνον συμπάθεια θὰ προκαλοῦσαν στὸν πατέρα της κατὰ τὴν πρώτη μου ἐπίσκεψιν στὴν οἰκίαν τους συνοδείᾳ ἰδιοτελῶν ἀνθέων. Γιὰ μιὰν στιγμὴν ἡ εὐφορία ἐξηφανίσθη καὶ ἕνας οἰκτιρμὸς πῆρε τὴν θέση της, οἰκτιρμὸς κι ἀνησυχία διότι δὲν ἐδυνάμην νὰ δῶ καὶ ἐλέγξω τὴν λεκάνη της· θὰ ἦταν ἄραγε εὐρεία ὥστε ἡ τεκνογονία ἡμῶν νὰ γίνεται ἀπροσκόπτως καὶ ἄνευ περιορισμῶν; Πέταξα ἕνα οὒφ πάντως, τέτοιοι μαστοὶ ἐγγυῶνται, δύνανται νὰ μεγαλώσουν πολλλλὰ παιδιά. Πάνω στὶς ὠδίνες τοῦ τοκετοῦ, χωρὶς νὰ ἔχω ὑπολογίσει τὸν αὔξοντα ἀριθμό του, σὰν ἕνα ἀνεμογκάστρι ὀκτώμισυ μηνῶν, ἕνας ἀμβλώσεων ἰατρὸς τὸ πράσινο φανάρι ξεμάκρυνε τὸ σμὰρτ ἀπὸ μένα καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὄνειρα… Πώπω ἡ τόσο ἔντονος, σήμερα, ἐπαφὴ μὲ τὸ ἀπέραντον τῆς θαλάσσης μὲ ἔκανε τόσο ῥομαντικό…

Ἀπὸ φανάρια ὅμως στὴν πόλη αὐτή... Καὶ δὲν τὰ θωροῦσα διόλου μὲ μοχθηρὸ βλέμμα σήμερα. Γύρισα λιγουλάκι τὸ σῶμα, τὸ πῆγα ἔτσι, τὸ ἔφερα ἀλλέως, τίποτε. Ἀνάξια ἀναφορᾶς τὰ ὅσα εἶδα. Μὰ ἀστραπηδὸν ἐμβόλιμα ἦρθε κι ἔσκασε πλαγίως δίπλα μας ἕνα τετρακίνητο τζήπ, ἡ ὁδηγός του ζητοῦσε κορνάροντας ὅσο γινόταν πιὸ ἥσυχα, νὰ ἀλλάξῃ λωρίδα, νὰ ἔλθῃ στὴν δική μας διότι προφανῶς ἤθελε στὸ ἀμέσως ἑπόμενο στενὸ νὰ στρίψῃ δεξιά. Μπίπ, ἔκανε τσαχπίνικα τὸ κλάξον της. Ξανὰ μπίπ, λίγο συνεσταλμένα ποὺ δὲν εἶχε ἀκόμη ἀποσπάσει τὴν προσοχή μας. Διότι ὁ κόπανος ὁ Βλαδίμηρος, μὴ συνηθίσας εἰσέτι (σ)τὸ ἁμάξι καὶ τὸν ἐντὸς αὐτοῦ ἐξοπλισμόν του, πειράζων τὴν περίοδον ταχύτητος τῶν ὑαλοκαθαριστήρων εἶχε ἐκεῖ ἀφοσιωθεῖ, σοῦ κορνάρουν ῥὲ μαλάκα, τοῦ φώναξα σκουντώντας τον. Ζήτησε συγγνώμη, κύτταξε πρὸς τὰ ’κεῖ, κατάλαβε καὶ μὲ νεῦμα συνήνεσε. Κι ἐγὼ χαμογελοῦσα στὸ δικό της ἐπίσης χαμόγελο, αὐτὸ τὸ ψεύτικο, τὸ παραχωρητικὸ ποὺ κάνουμε ὅταν μᾶς κάνουν χάρη. Ἂχ νὰ ἐρχόταν πιότερο πάνω μας καὶ νὰ μᾶς τσαλάκωνε λίγο τὸ φτερό, νὰ βγαίναμε ἔξω καὶ νὰ ἀλλάζαμε ἔστω ὑπὸ τέτοιων συνθηκῶν τὰ τηλέφωνά μας. Τὸ δικό μου θὰ ἔδινα, ὄχι τὸ τοῦ Βλαδιμήρου, πρίτς! Σαρωνικοὶ τῆς θαλάσσης θεοί, τί παιδί ἦταν αὐτό! Καλά, ὄχι ἐντελῶς παιδί, παιδιὰ μόλις θὰ εἶχε ἀφήσει στὸ σχολεῖο κι αὐτὴ τώρα, κλασσικὴ ἑλληνὶς μάνα τσιμπήσασα τὸ τζὴπ τοῦ συζύγου θὰ χύμαγε στὰ παραλιακὰ καφὲ γιὰ σαλιαρίσματα, προφορικὸ χαμούρεμα καὶ τίς οἷδε, πισκέψεις σὲ δίωρα χοτὲλς μὲ κάποιον μοῦργο καὶ τὰ τακούνια της νὰ σημαδεύουν τὸ πολύφωτο τοῦ δωματίου. Αὐτὰ εἶναι! Γιατί νὰ μὴν εἶμαι εἰκοσιπέντε χρόνια μικρότερος; Ἄφησα στὴν ἄκρη αὐτὴν τὴν εἰκασιοπιθανολογία ποὺ εἶχε κάτι ἀπὸ παραγωγὲς ῥὸζ ταινιῶν καὶ ἁπλώθηκα 16 ἑκατοστὰ γιὰ νὰ τῆς παρατηρήσω τὴν ἀνατομία. Ζώνη δὲν φοροῦσε ἡ ἀπίθανη, κρίμα, μὰ τὸ μποῦστο της ἦταν φωτεινὰ καὶ πολύχρωμα βεγγαλικὰ σὲ σκοτεινὸ ἑορτῆς οὐρανό, μελίσσια σὲ ἄνθη μυγδαλιᾶς, γέλιο κελαρυστὸ κι ἀνυπόκριτο μικροῦ παιδιοῦ, μυρωδιὰ ὡραίου γλυκοῦ τῆς Κυριακῆς, χαμόγελο τῆς πτωχῆς πλὴν τίμιας νιόνυμφης συζύγου στὸν μόλις γυρίσαντα ἐκ τῆς οἰκοδομῆς καλόν της! Θὰ ἔβαζα κι ἄλλες λυρικὲς παρομοιώσεις μὰ ὁ ἐλλοχεύων κίνδυνος τοῦ πρασίνου φαναριοῦ μὲ ἔκοψε ἀπὸ αὐτές. Ἄλλα θεάματα ἄξιζαν προσηλώσεως, τὸ φούσκωμα στὸ πουκάμισό της φαινόταν τόσο ἀφύσικο! Μοῦ ἀπέσπασε τὸ βλέμμα ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες βόλτες ποὺ θὰ ἔκανα πάνω της γιὰ νὰ ἤλεγχα τὸ ὅλο πακέτο ἀλλὰ διόλου δὲν μὲ πείραζε ἐν τέλει. Μὰ δέν, ὄχι, πῶς, γαμῶτο, ἦταν πολὺ ἀφύσικες οἱ δίπλες τοῦ ὑποκαμίσου πάνω της, δὲν γίνεται νὰ εἶναι πραγματικές, μήπως ὁ ἰατρὸς δὲν μοῦ εἶχε ἐν τῷ μεταξύ, ἐπισημάνει ὀφθαλμιατρικὰ κουσούρια; Μὰ δέν, ὄχι, πῶς, γαμῶτο, εἶχα χάσει τὰ λόγια μου κι ἐπειδὴ κάποιοι σοφοὶ μᾶς πρόλαβαν καὶ ντιρεκτίβες ἔβγαλαν, ἔβγαλα κι ἐγὼ τὴν κάμερά μου γιὰ νὰ ἀπαθανατίσω τὴν εἰκόνα! Ἔβγαλα, μιὰ λέξη εἶναι, ξέθαψα καλλίτερα, προσπάθησα νὰ ξεθάψω ἀπὸ τὴν τσάντα μου, τὴν φωτογραφική, κάπου ἐδῶ εἶναι, στάσου, κάτω ἀπὸ τὰ χαρτομάντηλα καὶ τὰ χάπια τῆς πίεσης, μπορεῖ καὶ νὰ τὴν κρύβῃ ἡ σακουλίτσα μὲ τὸ τάπερ τοῦ κολατσιοῦ ἢ μήπως στὸ μικρὸ τσεπάκι ποὺ προστατεύεται μάλιστα ἀπὸ φερμουάρ; Ναί, μᾶλλον ἐκεῖ, μέχρι καὶ τὸ αὐτοκίνητο συμφώνησε μὲ ἕνα κούνημά του, ἀλλὰ ἦταν κούνημα ἐκκίνησης, ὁ Βλαδίμηρος δὲν εἶχε ἀκόμα συνηθίσει τὸ κιβώτιο τοῦ ἁμαξιοῦ, πεταχτὲς τὶς ἔριχνε ὁ κάγκουρας, εἴχαμε ξεκινήσει ἂν ἔχῃς τὸν Θεό σου καὶ μπροστὰ ἀρκετὰ μπροστὰ ξέφευγε τὸ τζηπάκι μὲ τὴν τύπισσα, ἔφευγε ἔφευγε ἔφευγε...

Δὲν μιλιόμουν γιὰ τὸ ὑπόλοιπο τῆς διαδρομῆς. Μιὰ μεγάλη Παρασκευὴ εἶχε ἁπλώσει μὼβ κορδέλες πάνω μου, μέσα μου, καμπάνες πένθιμες μοῦ ἔκοβαν κάθε διάθεση νὰ πῶ τὸ παραμικρὸ - ὄχι ὅτι μιλοῦσα μὲ τὸν Βλαδίμηρο… Περισυλλογῆς ἔκφραση μοῦ εἶχε σφραγίσει τὰ χείλη καὶ κυττοῦσα ἔξω ἀπὸ τὸ παράθυρο, ὄχι σ’ἄλλα αὐτοκίνητα, ψηλὰ δεξιά, πέρα σὲ μπρούτζινο οὐρανὸ σ’ἀνάλογες διαθέσεις.

Κι ἔφθασα ὁ δόλιος στὴν δουλειά, μὲ ψυχολογία πρόσφυγα, διάθεση ναυαγοῦ, εἰκόνα ῥετάλι. Δὲν θυμᾶμαι ἂν χαιρέτησα τὸν Βλαδίμηρο, ἂν τοῦ’πα νὰ μὴν τὸ ῥίξῃ σὲ βόλτες πρὸς τίποτε Σούνια, σημάδεψα τὰ χιλιόμετρα τοῦ κοντέρ, ἀπατεώνα! Προσπαθοῦσα νὰ μὴν δείχνωμαι τόσο πένθος καθὼς μπῆκα στὸ κτήριον τῆς δουλειᾶς, προσπαθοῦσα ἀλήθεια, μὰ ὁ ἐργοδηγὸς μὲ εἶδε καὶ κατάλαβε. Ἄνθρωπας δίκαιος καὶ σωστὸς μοῦ εἶπε ἀντὶ καλημέρας, τί ἔχεις ῥέ; Καὶ τοῦ’πα. Καὶ μοῦ’πε ἄραξε νὰ κάνῃς τσιγάρο, ἠρέμησε κι ὅταν θελήσῃς καὶ μπορέσῃς, ἔλα. Φυσικά, οἱ ὧρες ποὺ θὰ λείψῃς, θὰ σοῦ ἀφαιρεθοῦν ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς ἑβδομάδος. Καὶ τοῦ’πα εὐχαριστῶ, μὰ δὲν τοῦ’πα μᾶς ὑποχρέωσες.

Βγῆκα στὸ μπαλκονάκι τοῦ πρώτου πατώματος καὶ κάθησα στὴν μπέτινη βάση τοῦ κιγκλιδώματος. Εἶχα τσιγαράκια μαζύ μου, εἶχα καὶ φωτιὰ κι ἄρχισα νὰ ἀναλύω τοὺς καημοὺς στὶς τολύπες τῶν καπνῶν. Ἄααααχ! Κεῖ παραδίπλα ὁ κάδος ἀνακύκλωσης, ἔβγαλα ἀπὸ μέσα κάτι κόλλες, τσίμπησα καὶ ἕνα στυλὸ ποὺ δὲν κατάλαβα πῶς εἶχε βρεθῇ κοντὰ καὶ μουτζούρωνα τὰ χαρτιά, αὐτὸ μωρὲ ποὺ κάνουμε ἐντελῶς στὸ φλοῦ ὅταν μιλᾶμε στὸ τηλέφωνο μὲ τὶς ὧρες καὶ μποροῦν μετὰ ψυχολόγοι ἀπὸ τὰ σχέδια καὶ τὶς παραστάσεις νὰ ἀναλύσουν τὰ ἐσώτερά μας. Ἀπαπαπὰ σκέφτηκα καὶ τὸ μίλησα κιόλας, μοῦ μίλησα δηλαδὴ πὼς δὲν εἴμαστε γιὰ περαιτέρω καταρρακώσεις ἀπὸ γιατροὺς γιὰ τὸ κατατεθλιμμένο ἐγὼ καὶ τὰ ῥέστα κι ἔτσι, πολὺ φυσικά, ἐντελῶς φυσικὰ ἔπαυσα καὶ τὸ γύρισα.

Στὴν ἀρχὴ ἔγραψα στιχάκια, στιχάκια τοῦ καημοῦ καὶ τῆς ἀπόγνωσης μὰ τὸ μέτρο πῆγε ἄκλαφτο καὶ τράβηξα ὑποτείνουσες στὴν σελίδα. Κατόπιν ἔπιασα νὰ συντάσσω ἐπιστολές, τηρώντας μάλιστα ὅλους τοὺς κανόνες τῆς ἐπιστολογραφίας, εἶχα σκοπὸ νὰ ἐντυπωσιάσω! Μὰ δὲν ἤξερα τίποτε γιὰ τὰ πεδία πάνω δεξιά, ποῦ θὰ ἔστελνα τὸ γράμμα ὁ δόλιος; Συνειδητοποίησα ὅτι δὲν εἶχα τὴν παραμικρὴ δυνατότητα συγκέντρωσης, σηκώθηκα πέταξα τὴν παρὰ δύο τζουρῶν γόπα καὶ ἐπέστρεψα στὸ γραφεῖο.

Ἔνευσα στὸν ὑπεύθυνο βάρδιας ὄτι εἶχα γυρίσει γιὰ νὰ διακόψῃ τὸ κερβέριο χρονομέτρημα καὶ κάθησα στὸ γραφεῖο. Ἄνοιξα τὰ συστήματα, παρήγγειλα καὶ καφέ, χαιρέτησα γείτονες συναδέλφους, ἀντήλλαξα δυὸ λόγια μαζύ τους μήπως καὶ μοῦ ἀλλαξοκαιρίσει τὸ μέσα μὰ δὲν ἔλεγε νὰ μὲ ἀφήσῃ αὐτὸ τὸ πλάκωμα. Κι ἔτσι ἀσήκωτο καθὼς ἦταν, μὲ ἔκανε νὰ ἀλητέψω μιὰ στάλα, μιὰ χαμινιάρικη ἰδέα μὲ τσίγκλησε, ἔψαξα νὰ βρῶ καὶ μιὰ δικαιολογία καὶ τελικὰ τὸ πῆρα ἀπόφαση. Δὲν θὰ δούλευα σήμερα…

Πῆρα πάλι μερικὰ λευκὰ ἀτσαλάκωτα χαρτιὰ μπροστά μου, ἕνα στυλὸ ἐπίσης. Μέσα σ’αὐτὸν τὸν κυκεῶνα τῆς ἀπογοήτευσης μπόρεσα καὶ ἀξιολόγησα ὅ,τι εἶδα σήμερα. Ἀξιολόγησα, ἀποσταγμάτισα καὶ ταξινόμησα – δὲν εἶδα μόνον ὅτι πρὶν περιέγραψα. Ἕνα στυλὸ ἐπίσης, σὲ μερικὰ λευκὰ ἀτσαλάκωτα χαρτιὰ καὶ ἐπικεφάλισα.

ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΤΩΝ ΜΑΣΤΩΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝ ΣΧΕΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤOΝ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ.

Ε ἰ σ α γ ω γ ὴ - Ἐ ξ ή γ η σ ι ς

Ὑπάρχει ἕνας μυστικὸς ἀλγόριθμος, χαμένος ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια ποὺ συνδέει τὸ βάρος, τὶς διαστάσεις, τὴν μορφολογία τοῦ μαστοῦ (ἀλλὰ καὶ τῆς θηλῆς) γυναικῶν μὲ τὸ αὐτοκίνητο ποὺ ἔχουν. Κι ἂν ἕνας κοινὸς νοῦς ἐνίσταται ἐπειδὴ στὰ πανάρχαια χρόνια δὲν ὑπῆρχαν αὐτοκίνητα, τοῦτο ἀποδεικνύει πόσο κοινὸς εἶναι. Πόσο κοινὸς καὶ μὲ καμμία ἐλπίδα νὰ ἀντιληφθῇ τὴν μελέτη αυτή. Σοφοὶ γιόγκι, ἀσκητὲς σὲ ἀπώτατα μέρη τοῦ πολιτισμοῦ μακράν, μὲ δεκαετιῶν θητεία κι ἐφαρμογὴ μεθόδων ποὺ τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ θεωθοῦν, κράτησαν μακρυὰ ἀπὸ τὰ μέηνστριμ μονοπάτια τὴν γνώση, μιὰ τέτοια γνώση. Ἡ ὁποία ὅμως ἄυλη καὶ ἄσαρκη καὶ ἄναρχη καὶ ἄλογη, παροῦσα ἐν ὑπνώσει πανταχοῦ στὶς διάνοιες ὅλων, φανερώνεται σὲ ὅποιον μπορέσει νὰ τῆς ἀντιληφθῇ τὴν οὐσία, ὠθούμενος ἀπὸ μιὰ ὑπέρτατη ἀναγκαιότητα. Αὐτὴ ἡ δυνατότητα κάποιου νὰ τὴν ἐγκολπωθῇ, δὲν προϋποθέτει κάποια κατάρτιση, ζυμώνεται μέσα ἀπὸ μιὰ πολυπλόκαμη ἐσωτερικὴ πάλη ἡ ὁποία γεννᾷται σὲ στιγμὲς ἐντόνου ὑπαρξιακοῦ πάθους.

Σ χ ε δ ὸ ν ν τ ι σ κ λ έ η μ ε ρ

Οἱ γυναῖκες ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρουν ἐδῶ, δὲν χρειάζεται νὰ πληροῦν πολλὲς προϋποθέσεις. Νὰ εἶναι π.χ. ἄγαμες, μελαχροινές, ἀριστερόχειρες, εὔπορες, ἄθρησκες, ἀκτήμονες, ὅμορφες, καπνίστριες, ἀνοργασμικές, μεσήλικες. Ἡ μοναδικὴ προϋπόθεσις ποὺ ἵσταται ὡς σπάθη δαμόκλειος ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἡμῶν εἶναι νὰ διαθέτουν εὐμεγέθεις γαλακτοφόρους ἀδένας.

Πῶς ὁρίζεται ἕνας μαστὸς ὡς εὐμεγέθης.

Νὰ μὴν ἀρκοῦν δύο παλάμες (ἐν ἀνατάσει) γιὰ νὰ τὸν καλύψουν καὶ νὰ μένῃ ἔκθετον τοὐλάχιστον ἕνα τετραγωνικὸ ἑκατοστὸ σάρκας.

Καὶ

Ἡ διάσταση τοῦ κύκλου τῆς θηλῆς νὰ εἶναι μεγαλύτερη τῆς ἀντίστοιχης τοῦ κύκλου ποτηριοῦ κούπας στὴν ὁποίαν σερβίρεται ζεστὸς στιγμιαῖος καφές.

Περαιτέρω προτιμήσεις (χρῶμα θηλῆς, σχῆμα μαστοῦ, εὐαισθησία σὲ ἐξωτερικοὺς παράγοντες, μορφὴ ἐν σχέσει μὲ φυσικὰ φαινόμενα ὅπως ἡ βαρύτητα) δὲν πρέπει νὰ ληφθοῦν ὡς δεσμευτικές, ἁπλῶς ὡς προτιμήσεις.

Ἡ θεωρία τοῦ χάους δὲν συναντᾶται μόνον σὲ ψαγμένες δοκιμιώδεις μελέτες - βιβλία τὰ ὁποῖα ἐγγράφησαν ἐπειδὴ κυρίως ὁ συγγραφεὺς ἔψαχνε νὰ γαμήσῃ. Ἐφαρμόζεται σὲ κάθε πτυχὴ τοῦ καθημερινοῦ μας βίου, εἰδικῶς ὅταν προκύπτῃ μιὰ ἀνάγκη ἡ ἐκπλήρωσις τῆς ὁποίας εἶναι ἐπιτακτική. Ἡ προσοχή μας τότε γίνεται οξυτάτη, ἡ παρατήρησις ἀντιλαμβάνεται πράγματα καὶ φαινόμενα ποὺ ἄλλως δὲν φαίνοντο καὶ τότε πολλὰ πορίσματα, διαπιστώσεις, συμπεράσματα ἐξάγονται ἀπὸ μιὰ τίνι τρόπῳ πρωινὴ βόλτα μὲ τὸ ἁμάξι.

Ἤγουν:

Αὐτοκίνητα προσφερόμενα μὲ μικρὴ προκαταβολὴ καὶ εὐκολίες πληρωμῆς συναντῶνται σὲ γυναῖκες μὲ σκοῦρα ἀπόχρωση ῥώγας ἡ ὁποία δύει στὴν καμπύλη τοῦ τέλους τῆς σφαίρας. Εἶναι κατὰ κανόνα στήθη πανδρεμένης μητέρας τέκνων τοὐλάχιστον δύο, χρησιμοποιημένα κατὰ τὸ δέον, σὲ θηλασμὸ τοὐλάχιστον 13 μῆνες (ἀθροιστικῶς) καὶ ὑπὲρ ἀφροδισίων, σὲ χρόνια ἐγγάμου βίου, ἀριθμοῦ διψηφίου χρόνου ἀναλογοῦντα στὸ 2,8 τοῖς χιλίοις τοῦ χρόνου συνουσίας, περιλαμβανομένων τῶν προκαταρκτικῶν. Ἐὰν αὐτὰ τὰ αὐτοκίνητα διαθέτουν ἐξάτμιση διαφορετική, θορυβεστέρας καὶ μεγαλυτέρας διαμέτρου τῆς «μητρικῆς» τότε ἡ ὁδηγὸς εἶναι ἀπόφοιτος μέσης ἐκπαιδεύσεως καὶ μετρίου ἐπιπέδου κάτοχος μιᾶς ξένης γλώσσης, συνήθως ἀγγλικῆς.

Τρίθυρα κουπὲ ἁμάξια, μὲ ὑάλους φιμὲ καὶ ἀεραγωγοὺς στὰ ὀπίσθια, κατὰ κανόνα ἀνήκουν σὲ μὲ κοντὰ πόδια γυναῖκες ἀπὸ προάστεια τοῦ Πειραιῶς, περιοχῶν ἀκινήτων ἀντικειμενικῆς ἀξίας τῆς πλέον χαμηλοτέρας. Τὰ στήθη των εἶναι ἐπίσης χαμηλωμένα, ἡ βαρύτης τὰ ἔχει ταλαιπωρήσει ἀλλὰ μόνον αὐτά. Ἡ αὐτοπεποίθησις τῶν κατόχων τους εὑρίσκεται ὑψηλά, κυρίως λόγῳ τῆς μὴ δυσαρεσκείας τοῦ συζύγου των. Προφανῶς διότι ἕνα στῆθος μὲ μεγαλύτερο βεληνεκὲς κινήσεως ποὺ μπορεῖ καὶ διαθέτει ἕνα ἐλαφρῶς πεσθέν, ἡ εὐελιξία του αὐτὴ δύναται καὶ δημιουργεῖ ἕναν τρίτο πόλο φαλλικῆς διεισδύσεως κατὰ τὴν συνουσία, ἐξοῦ καὶ ἡ ἱκανοποίησις τῶν συζύγων. Μιὰ ὑποκατηγορία τῆς ἐδῶ μελετουμένης εἶναι αὐτοκίνητα ἀγορασθέντα ὄχι καινουργή, ποὺ ἔχουν δεχθῇ πολλὲς αἰσθητικὲς παρεμβάσεις ἀπὸ τοὺς κατόχους. Χαμηλωμένα, μὲ παχιὲς ζάντες, νικελωμένες μετῶπες· σὲ τέτοια αὐτοκίνητα πᾶνε μαζὺ ἑλληνικῷ τῷ τρόπῳ ξανθές, κομμώσεως περμανὰντ οἱ ὁποῖες ἔχουν κωλυώσει στὴν γκαρνταρόμπα τους ντεκολτὲ ποὺ ἐπιτρέπει ἔκθεση στὸν ἥλιο τοὐλάχιστον τῶν πέντε ἑβδόμων τῆς ἐπιφανείας τοῦ μαστοῦ. Οἱ θηλὲς ἔχουν ἀποκτήσει ἀναισθησία δευτέρου βαθμοῦ καὶ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἀνταποκριθοῦν ἀκόμη καὶ σὲ δήγματα ὀδόντων μὲ ὀρθοδοντικὲς ἀνωμαλίες, χάδια ἀπὸ μὲ ῥόζους δάκτυλα καὶ τσιγκλιστικὰ κτυπήματα ἀπὸ ὑγρὲς βαλάνους.

Κάποια τρίπορτα ἰαπωνικῆς προελεύσεως, μὲ χωρὶς πολλὴ φινέτσα στὴν κατασκευὴ ἀλλὰ σαφῆ αὐτοπεποίθηση ἕνεκα ἡ σίγουρη κατασκευή, ἀπαιτουμένου ποσοῦ ἀγορᾶς προσιτοῦ σὲ μικρομεσαῖα εἰσοδήματα φιλοξενοῦν κατὰ κανόνα, ἀγάμους κυρίες, σ’ἄλλες ἐποχές, δεσποινίδες. Αὐτές, μὲ περιβολὴ ἐξόχως ἀποκαλυπτική, πάρτυ ὀφθαλμῶν σὲ ορθίους λεωφορείων ὅταν αυτὰ σταματοῦν παρὰ τῶν ἐν λόγῳ ἁμαξιῶν, ἀφοῦ μποροῦν καὶ διακρίνουν ἀφ’ὑψηλοῦ τὴν ὑπὸ στρογγυλοτάτων σφαιρῶν σχηματισθεῖσα χαράδρα. Σκλαβωμένες σὲ μιὰν ὡραιοπάθεια ὅπως τοὺς τὶς ἔχουν σμιλεύσει τρέντυ περιοδικὰ ἀλλὰ καὶ ὁ κοινωνικὸς κύκλος τους, προσφέρουν γιὰ μάτιασμα σὲ ὅλους τοὺς ἀρσενικούς, χωρὶς τὴν παραμικρὰ διάκριση ἢ ἐπιλεκτικότητα, τὸ ἰδιαίτερο προσὸν ποὺ τοὺς χάρισε ἡ φύση. Ἡ νυμφομανία τους τὶς ἔχει κάνει νὰ δηλώνουν στὸ Ε9, ὡς ἀκίνητο τὸ αὐτοκίνητο ἀφοῦ ἔχει πολλάκις παίξει ῥόλον κρεβατοκάμαρας, θέατρο αφροδισίων λίαν συχνάκις καὶ παρὰ φύσει. Χωρὶς πολλὰ μπιχλιμπίδια στὸ σαλόνι τοῦ ἁμαξιοῦ, ἕνα μινιμὰλ σκηνικὸ στὸ πίσω μέρος του ὅπου ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον σὲ ἀπομακρυσμένα τῆς πρωτευούσης μέρη πλησίον τοῦ ὁρεινοῦ ὄγκου, ἀφήνονται σὲ ἀφαλατώσεις διὰ τοῦ φάρυγγα, υγρῶν τοῦ (ἑτέρου) σώματος. Καίτοι προικισμένες ὅπως τονίστηκε πάλι, παραμένουν σὲ μιὰν συνεχῆ ἄρνηση, μιὰν ἀκατάσχετη γκρίνια γιὰ τὸ ποιὸν τοῦ στήθους τους ἤτοι μὲ ῥαγάδες, πεσμένο, περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς. Αἱ θηλαὶ ὁμόχρωμοι μὲ τὸ λοιπὸ τμῆμα τοῦ μαστοῦ καὶ εὐαίσθητοι σὲ σύνηθες βαθμὸ ἂν καὶ καταπιεσμένοι διότι θυλακώνονται σὲ στηθόδεσμους τοὐλάχιστον 2 μεγεθῶν μικρότερους.

Μητέρες ἄνω τῶν τεσσαράκοντα ἀλλὰ ὄχι λίαν ἀπομεμακρυσμένες αὐτῶν, περιποιημένες λόγῳ συνειδητοποίησης γιὰ τὸν πανδαμάτορα χρόνο καὶ τὰ σημάδια του, κόμης καστανῆς, ἀκύμαντης - οὐχὶ ἀρυτίδωτης - μὲ χείλη ἐπιτηδευμένως τροφαντὰ τηρῶντα μιὰν οἴηση γιὰ τοὺς γύρω. Τέτοιες γυναῖκες ὑπάρχουν σὲ αὐτοκίνητα κινήσεως καὶ στοὺς τέσσαρες τροχούς, μέχρι πρότινος τεκμήριο εὐζωίας. Ἐξυπακουομένης διαμονῆς στὰ βόρεια προάστεια, μὲ σύζυγο πρώην πρότυπο στὶς 90’s κλικάτες μελέτες περὶ γιάππι καὶ μιὰν ἀνυπόφορη ἀνία. Ἡ ὁποία πάντως διασκεδάζεται σὲ ξενοδοχεῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἀπομακρυσμένα τῆς ἑστίας τους, ὁλιγόωρης παραμονῆς. Ἐκεῖ, σέρνοντας τὰ συμπλέγματα μιᾶς περασμένης ζωῆς γεμάτης συμπλέγματα γιὰ κάποια ἐλάχιστα κιλὰ διαχεόμενα στὶς πιὸ ἐρωτογόνες περιοχὲς ὡστόσο, ἀρνεῖται (sic) νὰ ἀφεθῇ λυτρωτικὰ στὶς ἀγχωλυτικὲς ἐπανορθωτικὲς παρεμβάσεις τοῦ πρώτου τυχόντος επιβήτορά της, καλυπτομένη· καλύπτοντας τὸ περήφανο μποῦστο της. Χωρὶς καμμιὰν αισθητικὴ ξενοχειρία, ἄνευ τοῦ παραμικροῦ ψεγαδιοῦ, περήφανο θέλει νὰ σταθῇ ἐνώπιον (καὶ μέτοχος) τῶν μοιχαλιδῶν περιστάσεων, μὰ ἡ κάτοχος ἀρνεῖται ἐρρυθριωμένη. Εἶναι γυμνὴ καὶ καβαλᾷ τὸν ἐραστή της, τὸ φανελλάκι τὴν καλύπτει καὶ οἱ τσιτωμένες θηλὲς μαρτυρᾷν μὰ καὶ τσιγκλᾷν τὸ ταίρι της. Κάθε βαλάντωμα διείσδυσης ταρακουνᾷ λίαν ἱμερικῶς τὸν σφαίρινο ὄγκο ποὺ κρύβεται στὸ βαμβακερὸ πέτασμα μὲ ἀντίθετο τῶν ἐπιδιωκομένων ἀποτέλεσμα. Ἐὰν ὁ τρυγὼν αὐτήν, ἦταν περισσότερο θαρραλέος καὶ ἄφηνε χῶρο ζωτικὸ στὴν λίμπιντό του σκίζοντας τὸ λευκὸ φανελλάκι, θὰ φανερώντο κατάμαυρες θηλὲς σὰν βοτσαλάκι παραλίας ἰονίου μὲ θηλαία ἄλω διαστάσεων ψηφιακοῦ δίσκου. Τετρακίνητα αὐτοκίνητα μὲ ἀτσαλάκωτη ταπετσαρία, μὲ καθεβδομαδιαῖο καθάρισμα σὲ πλυντήριο τῆς γειτονιᾶς, ἐταζιέρες ξύλινες, ἐπενδεδυμένα μὲ δέρμα μάτ, στερεοφωνικὸ μὴ ἔχον τί νὰ ζηλέψῃ ἀπὸ τὰ οἰκιακά, ἔξι σχέσεων ἀλλὰ καὶ αὐτομάτου κιβωτίου, ἀρωματισμένα μὲ μέθοδον ἐργοστασιακή ἀνήκοντα σὲ γυναῖκες~γυναῖκες σὲ ζενίθια ἡλικία ἀναφορικῶς τὰ σαρκικά, μὲ στήθη σὲ ἔριδα μὲ τὴν ἐγκόσμιον ἀντίληψη τῆς ἀφῆς, τῆς ὁράσεως ἴσως δὲ καὶ τῆς γεύσεως. Παντοῦ λόγοι χρυσῆς τομῆς στὶς καμπύλες τῶν βαρέων μαστῶν, συμμετρικῶς τέλειες οἱ ῥῶγες, ἴδιο χρῶμα μὲ τὰ χείλη τοῦ αἰδοίου καὶ τοῦ στόματος. Ἕνα ἔπαθλο τὸ ὁποῖο ποτὲ δὲν θέλησε νὰ ἀπονείμῃ σὲ κάποιον, τὸ διετήρησε σὲ ἀχλὺ αἰδοῦς ἴσως ἐπειδὴ περίμενε τὸν ἕναν ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις ποτὲ δὲν ἦλθε.

Ἄδεια ὅλα τὰ πέριξ γραφεῖα, εἶχαν φύγει ὅλοι γύρω μου, μὰ πρέπει λογικὰ νὰ τοὺς ἀντιχαιρέτησα στὰ γειά τους, δὲν γίνεται νὰ μήν, δὲν θυμόμουν ὅμως τίποτε. Τὰ φῶτα εἶχαν σβήσει καὶ εἶχε σκοτεινιάσει. Ἄφησα ἀτάκτως τὰ χαρτιὰ στὸ γραφεῖο καὶ κίνησα νὰ φύγω. Κάτω μὲ περίμενε ὑπομονετικὰ ὁ Βλαδίμηρος. Μπαίνοντας, κύτταξα τὸ στροφόμετρο, εἶχε σίγουρα βολτάρει στὶς παραλίες μὰ δὲν τοῦ εἶπα τίποτε.

γαμῶ ἀσοῦμε ναοῦμε!

2011-11-09T21:30:00.000+02:00

Count on me!

2011-11-05T11:04:00.002+02:00

73,4

Ὁ θεσμὸς ὁ θέσμουρας νὰ ποῦμε!

2011-10-29T16:23:00.001+03:00

Τὸ ὅτι ὁ θεσμὸς τοῦ πρόεδρα τῆς δημοκρατίας εἶναι γιὰ τὸν φαλλὸ ἀποτελεῖ τόπο κοινό. Συνήθως προϊὸν συναλλαγῆς κυβέρνησης (φθινούσης κυρίως δημοτικότητος, μὲ τὸν φόβο τοῦ 180) μὲ συνταξιούχους πολιτικάντηδες τῆς ἀντίθετης πλευρᾶς, ὥστε νὰ συνεχιστῇ ἡ θητεία της, ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν κουτάλα δηλαδή, ἒ τί ἄλλο θὰ γινόταν νὰ εἶναι; Κοντὰ σὲ αὐτά, τὰ μέσα χειραγώγησης ὑπηκόων, ἀπότομα καὶ ξαφνικά, ἀπονέμουν αφείδωτα στὸν ἐκάστοτε πρόεδρα θετικότατους χαρακτηρισμούς, φτιάχνοντές του, ἕνα προφὶλ κύρους. Σὲ ποιόν; Σὲ κάποιον πολιτικάντη. Ὁ ὁποῖος κατὰ κανόνα μὲ τὴν προτέρα του ἰδιότητα τὰ εἶχε κάνει Λαΐδα. Καὶ ὁ ὁποῖος αὐτομάτως γίνεται «θεσμὸς».

Καὶ τώρα δάκρυα χύνονται ἀπὸ τὰ τσιράκια τοῦ συστήματος ἐπειδὴ ματαιουμένης μιᾶς ἐκδηλώσεως, δὲν δείχτηκε ὁ δέων σεβασμὸς στὸν θεσμό. Καὶ γιατί δηλαδὴ νὰ εἶναι στὸ ἀπυρόβλητο καὶ νὰ μὴν πρέπῃ νὰ ἐπιτεθῇς στὸν πρόεδρα; Ἐκτὸς ἀπὸ εὐχολόγια καὶ νηπιακοῦ ἐπιπέδου διαπιστώσεις γιὰ τὴν κρίση, τί ἔχει κάνει; Ἄλλως τε, εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ κράτους! Κράτους τὸ ὁποῖο συστηματικὰ κλέβει, ἀδιαφορεῖ, τυρβάζει περὶ ἄλλων, δημαγωγεῖ, κωφεύει, ψεύδεται.

Τα φαινομενα απαιτουν

ἀλληλεγγύη

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

18 Ἰανουαρίου 2012

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

Περιμένω λέμε!

dial M

Πάρε τηλέφωνο τὴν μοναξιά σου ἢ βγὲς *ξανὰ* στὸν δρόμο τῆς φωτιᾶς.

χειμερινὸ λιοστάσι +1

κομμουνισμὸς

In girum imus nocte et consumimur igni

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

Count on me!

Μόνον γιὰ καπνοσυριγγιστὰς

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

ὁ ἐλάχιστος στὴν Κύπρο!

Γιὰ ἔλα κι ἐσὺ

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

Τοῦ εἰκοσιένα ἡ ἐποχὴ καὶ ἡ εἰκοσιμιὰ τοῦ Ἀπρίλη

ὁ κόσμος ὅλος

Πορφυρογέννητος Γωνιὰ

Θὰ τρέξω μιὰν αὐγή, χωρὶς διαταγὴ

γαμῶ ἀσοῦμε ναοῦμε!

Count on me!

Ὁ θεσμὸς ὁ θέσμουρας νὰ ποῦμε!

Πάρε τηλέφωνο τὴν μοναξιά σου ἢ βγὲς ξανὰ στὸν δρόμο τῆς φωτιᾶς.