Κορόμηλο τρέχει!

Θά σβήση κάποτε στό σπίτι τό καντήλι...

Όταν μέ τό καλό, μάς στείλει η φύση κάποια καταστροφή ενώπιον της οποίας ο τού Δευκαλίωνος κατακλυσμός θά είναι μιά τρίχα τού οσχέου της, κάποιοι ειδήμονες επιστήμονες υποστηρίζουν ότι θά επιζήσουν μόνον οι γαρίδες τής στεριάς (πανέξυπνος ευφημισμός).

Τό ενδεχόμενο αυτό τό έχουμε δει σέ περίπου 842 ταινίες (οι άνω των 30 ετών. Οι άνω των 45 σέ 1657, οι άνω των 58 σέ 3849), του Χόλυγουντ βεβαίως, λίγο μετά άπό κάποιους πύρινους λόγους πού εκτοξεύουμε σέ πρώτη ευκαιρία, κατά τής αμερικανικής κουλτούρας καί τού θειου Σαμ.

Σέ μιά τέτοια (πιθανή - επικειμένη) καταστροφή κάποιοι (ίσως νά είναι βλογιζοντες) ελπίζουν σέ κάτι…

Κάθε πρωί, αρκετές στιγμές κατόπιν του ξεθωριασμου της πρωινής κατουροστύσεως, σπεύδουν στο μοναδικό μεσημβρινό δωμάτιο της οικίας των καί δι’ελαιου ανανεώνουν τό καντήλι. Ένα καντήλι αφιερωμένο στον άγιο Δατοστόργιο. Αξίζει τον κόπο νά αναφερθούμε σέ αυτόν ολίγον τί νά’ούμ’.

Ο Δατοστόργιος ήτο εις ρωμαίος αυτοκράτωρ οστις περιεργοθεραπευθεισων των αιμορροιδωνε του, μεταμεληθείς, ησπασθη τον χριστιανισμό. Όλα αυτά, τό 294 μ.Χ. περίπου. (Ο Μεγας Κωνος είναι μιά εφευρεσις του Χριστοδούλου). Ήταν μιά εμμεσοτάτη αρχή ώστε νά ξεχωρισθή μέσα στα συρτάρια της ιστορίας, η ανατολική καί δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία· πολύ πιο μετά δέ, τό Βυζάντιο νά δημιουργήση στάτους κβο σκοταδισμού. Τό σκοταδιστικό Βυζάντιο είναι έννοια πιο γνωστή κι άπό τόν Τζέημς Μπόντ, τόν Τζέημς Τζόυς καί τόν Τζέημς Κάγκνευ.

Ο Δατοστόργιος λοιπόν, πιστός χριστιανός πλέον, απεφάσισε νά πράξη κάτι πού θά τόν κρατούσε στον αιώνα τον άπαντα, θυμητήρι. Ξεκίνησε περιοδεία ώς άλλος κυλιόμενος λιθος. Στήν βαρεμάρα του μέσα (η περίοδος εκείνη ητο περίοδος ειρήνης καί προόδου· όσην πρόοδο μπορεί νά εχη ένα έν σπαργάνοις χριστιανικο κράτος). Βαρεθηκε λίαν συντόμως τό μπαρμπούτι, τίς παρτουζες μέ κίναιδους καί μεγαλοβυζες παντρεμένες. Τό γύρισε σέ συλλογή αναπτήρων. Μέ τό ίδιο αποτέλεσμα…

Σέ μιά λαϊκή αγορά, ένα πρωινό – συχνάκις γύριζε μεταμφιεσμένος γιά νά ελεγξη τήν του κόσμου άποψη, άκουσε έναν παππού (μαινόμενο αβέρτα) νά μονολογη:

- Ρέ Βασιλεύ! Τιμές είναι αυτές του μαρουλιού; 75 οβολοί; Αντε γαμήσου πια!

Απεφάσισε λοιπόν νά αρχίση τά ταξειδια. Άνοιξε κάτι ταξιδιωτικούς οδηγούς, συνεβουλευθη μιαν αδελφή κοσμογυρισμένη καί λαοπαρμενη, ρώτηξε καί κάτι καφετζουδες (κι ας μήν υφίστατο καφες τότε) καί έν τελει, επέλεξε νά πάη πρός Ελλάδα.

Ετοίμασε τά 102 κυβικών μέτρων συμπράγκαλα καί χωρίς νά χαιρετήση τό υπουργικόν συμβουλίον, τήν έκανε.

Άφησε τό Βυζάντιον, τήν Ανδριανούπολη, έπιασε τήν Εγνατία. Στήν Κομοτηνή έκανε πατητές σέ κάτι ’σικλούδες φοιτήτριες, στήν Κεραμωτή στάση γιά μιά καβουροσαλατα, στάς Σερρας προσκύνησε σέ ένα ναΰδριον μπογάτσας, στήν Θεσσαλονίκη γέμισε τό δισάκι του ματαιοδοξία καί κατήλθε τήν εθνικήν οδόν (τήν οποιαν πουθενά δέν είδε μιας καί τά έθνη είναι τεχνητή επινόηση επιστημόνων/επιστημών όπως χαρακτηριστικά είπε κάποιος γεροντομαλακας, εσχατογερος) τότε αυτοκρατορική. Δέν τό παραδεχόταν αλλά ήθελε νά σταθή στάς Αθήνας αίτινες ναί μέν είχαν χάσει αρκετά άπό τήν Καλημέρα Ζωή του παρελθόντος, αλλά όπως καί νά’ναι έβγαλαν καί έναν Ζάχο Χατζηφωτιου...

Έφθασε ολίγον έξω άπό τήν τέως Κοδρουπολη, καί επέσπευσε τό βήμα. Στά φανάρια τής Κηφισιάς σταμάτησε γιά κατούρημα καί μιά ξεπέτα σέ γνωστό ξενοδοχείον τής περιοχής· ήτο ιδιαιτέρως επώδυνος τόσος καιρός αποχής. Και πήρε πάλι νά κατεβαίνη, νά κατεβαίνη, νά κατεβαίνη. Μήν τά πολυλογούμε, εφθασε στάς Αθηνας, τόν φιλοξένησε ο Πέτρος Κωστόπουλος τής εποχής, στό στήν Ζέα κότερό του τό οποίον δέν έπλεε σέ αλιμούσιο νερό αλλά σέ μιά νιόφερτη λευκή ουσία μέ χημικόν τύπον C₁₇H₂₁NO₄.

Μέ έντονη ευφορία καί ηυξυμένη πνευματική δραστηριότητα ένεκα μιάς βραδυνής «βουτιάς», άρχισε ο Δατοστόργιος κάποιες συναντήσεις, διαβουλευσεις, επαφές, τήν επομένην… Δέν απεκάλυπτε πουθενά τους σκοπούς του, παρά μόνον ανέφερε ότι ο σκοπός της περιοδείας του ήταν η συγκέντρωσης χρημάτων γιά τήν διάσωση τού ρυγχοντικού. Ο ρυγχοντικός ίσον ένα είδος τρωκτικού μέ προτίμηση στήν ανάγνωση αριστερών εφημερίδων. Δέν τό γνωρίζουμε σήμερον, όχι διότι τελικώς δέν διεσωθη αλλά διότι τό ζωάκι αυτό, δέν υπήρξε ποτέ. Ητο μιά δολία επινόησης του Δατοστόργιου γιά βαρυστομαχιαστικη ρεμούλα.

Μεγάλη κουφάλα λοιπόν ο Δατοστόργιος, ο Ανδρεας Παπανδρέου μπροστά του (θά) έμοιαζε μέ τόν Ηλιόπουλο στό «Φωνάζει ο κλέφτης»… Όμως, ακόμη καί έν μέσω πλιάτσικου, είχε ανησυχίες… Ουκ επ’αρτω μόνον ζησεται αυτοκράτωρ! Τον βασάνιζε καί η υστεροφημία του όπως προείπαμε…

Είχε όμως καιρό γιά κάτι τέτοια. Πρός τό παρόν, ήθελε νά γνωρίση τήν πόλη πού έβγαλε έναν Περικλέα, έναν Αλαβανο, έναν Ψινακη… Βγήκε σεργιάνι στό αστυ.

Ανέβηκε τό Δημοσιον Σήμα, πέρασε τό Διπυλο καί συνέχισε στήν οδό Παναθηναιων. Στήν στοά του Αττάλου σταμάτησε, ηγόρασε 40 δράμια πασατέμπο, έκοψε δεξιά καί ντουγρού. Κόπιασε στό Πρυτανείον, πέταξε τά τσόφλια κάτω καί χασμουρήθηκε. Τεντώθηκε, χέρια ανάτασης, σήκωσε τό κεφάλι του καί πάγωσε τό βλέμμα του σέ κάτι πού (τού) έκοβε τόν ήλιο. Δέν είχε τύχει νά τον ξαναδή (όχι τόν ήλιο!), άσε πού τό όνομα τού έκανε κάτι… Η δωρική του κοψιά, τό βλοσυρόν ύφος, η σχεδόν παγωμένη θωριά του Παρθενώνος δέν ήταν καί στά πολύ αγαπημένα του αυτοκράτορος. Κίνησε μερικά βήματα βορειοδυτικά, βγαίνοντας άπό τό βεληνεκές του αετώματος του μνημείου, έφερε τον ήλιο πάνω του κι αφεθηκε σέ άνευ βλαβερών ακτινοβολιών, χαδάκι. Παρέμεινε σέ αυτήν τήν παθητικήν χαμουρευτική στάση ώρα αρκετή καί δέν πολυκατάλαβε πότε ζαλίσθηκε.

Μέ ξεκάθαρο ύφος «έχω συλλαβει γαμιστερή ιδέα» πήρε τόν δρόμο της επιστροφής πρός τό επίνειον, στο κότερο του Ευπείθου Τιβηρίδη. Συγκέντρωσε κάποιους επιτελείς, σιγουρεύτηκε ότι περίεργοι χαμουτζήδες δέν θά ήκουγαν καί ανέλυσε τό σχέδιόν του, ένα σχέδιο τό οποίον μετά άπό περίπου 7 έτη έγινε πραγματικότης.

.

.

.

Ο επισκέπτης τής συγχρόνου Αθήνας, ένας Σουηδός ή Γερμανός π.χ. τουρίστας άπό τά πρώτα μέρη πού θά επισκεφθή είναι τά σουβλατζίδικα στον χώρο πέριξ τής πλατείας Μοναστηρίου. Εκεί, μουλιάζοντας μουστάκια ή ξυρισμένα πηγούνια μέ μπύρα, θά αφεθή σέ αυτήν τήν μυρωδιά τσίκνας, τήν ίδια κι απαράλλαχτη μυρωδιά η οποία ώθησε τον Πλάτωνα νά αναθεωρήση, τροποποιήση, αναθεωρήση τά τής Πολιτείας καί νά καταλήξη στους Νόμους. Η δευτέρα του κινησις (του τουρίστα κι όχι του συγχωρεμένου Πλατωνος) είναι νά τραβηξη κατά τον ιερόν βράχον.

Θά ανέλθη μέ τό τελεφερίκ καί ξεναγοί θά του περιγράψουν το Δατοστόργιον Πεδίον, εκεί πού κάποτε υπήρξε ο Παρθενων, τά προπύλαια καί όλα τά απαρτίζοντα την αθηναϊκήν ακρόπολη. Θά του μιλήσουν γιά τό επίτευγμα του Δατοστοργίου ο οποίος χριστιανός ων, κατέκαυσε ώς άλλος Πέρσης τόν ειδωλολατρικόν Παρθενώνα καί ανήγειρε στήν θεσι του τό Πεδίον αυτό. Τό υψηλον αντιτιμον δέν θά αποτρέψη τον τουρίστα μας νά επισκεφθη έναν ιδιαίτερο χώρο, τό λεγομένον quarantinted status, τό μεγάλο χωνευτήρι τής αρχαίας, τής ειδωλολατρικής εποχής. Σέ αυτήν τήν μεγάλη δεξαμενή, ο Δατοστόργιος αφού πρώτα χάλασε παν μαρμάρινο, προχριστιανικόν μνημείον σέ οοοοοοολην τήν επικράτεια τής Ελλάδος (μέ τήν ιμπεριαλιστική έννοια Ελλάς· Ανδριανουπολη πχ, Μοναστήρι, Σμύρνη, ανατολική Ρωμυλία…) μεταφέροντάς το στήν Αθήνα επιτέλεσε τό πλήρες σκοταδιστικό του καθήκον γαμώντας κάθε δεσμό μέ τό παρελθόν σέ επιπεδον κιονος.

Κυττωντας τό άπό πάνω (ακούμε τον ξεναγό νά μας περιγραφη) βλέπουμε μιά τεραστία δεξαμενή, μέ εκατοντακις τρισεκατομμύρια κόκκους πεντελικής κυρίως μαρμαροσκονης άπό τά μνημεία όπως προαναφέραμε. Σέ θερμοκρασίες ισημερινώς θερμές η σκόνη αραιωμένη μέ νερό Λουτρακιου προσφέρεται σέ μάτια αρχαιοσκαλωμένων αλλά καί κορμιά τολμηρών νά βουτήξουν καί νά μετάσχουν τής ελληνικής παιδείας. Μέ κάθε τρόπο σήμερα, καταπολεμάται η οστρογοτθικη φύση του σκοταδιστικού Βυζαντίου τό οποίον άφησε μόνο (σέ καλλιτεχνικόν - πολιτιστικόν επίπεδον) ύμνους του Αυνάν καί κατάστρεψε κάθε τί τό αρχαιοελληνικό.

Τό λάδι είναι Κρητικό, ψιλομουργα ελαιόλαδο γιά νά είμαστε ειλικρινείς, αυτό πού στάζουν στο καντήλι κάποιοι βλογερς στο εικόνισμα του Αγίου Δατοστεργιου. Λόγω αυτής τής στον ιερό βράχο δεξαμενής, της εκεί φύλαξης όλων των αρχαίων δεδομένων (έστω καί στα εξ ων συνετεθησαν) ο άγιος αυτός, είναι προστάτης όλων των Δαταστόρατζης, όλων των data storages δηλαδής. (η συνάφεια μέ τό όνομα του αγίου προφανής).

Οι προσευχές τη φωτίσει του καντηλιού πού λέμε, έχουν ένα κάποιο περίεργο περιεχόμενο… Καί επειδή δέν μπορούμε τά χείλη νά διαβάσουμε κατά τήν εκφορά αυτών, διαβάζουμε τά βλογς… Εντρυφώντας σέ κάποια βλογς, θά δούμε πάρα πολύ εύκολα, μιά αχαλινώτου προσπάθεια τών ιδιοκτητών τους νά γράψουν ιστορία. Μέ τήν δική των εκδοχή βεβαίως η οποία μπορεί νά είναι ότι η γη γυρίζει σέ έναν κουβά – γύρο του θανάτου μέ μοτοσικλετιστή τον ληστή μέ τίς γλαδιόλες… Προσεύχονται, ζητούν τήν μεσιτεία του αγίου Δατοστόργιου ώστε νά μήν χαθούν ποτέ τά data storages του βλογερ…Ελπίζουν σέ μιά νυν καί αεί αειθαλή ύπαρξη αυτών, ώστε ακόμη καί μετά άπό 13.427 έτη όταν θά έχουν μεσολαβήσει καμπόσοι κατακλυσμοί, υπερθερμάνσεις τής γής, τά e-γραπτά τους θά παραμένουν αφάγωτοι βράχοι σέ ντεκαφεινέ θαλασσινά ύδατα.

Καί ο άνθρωπος τού μελλοντικού τότε, θά βασισθή σέ κάποια σημερινά πονήματα, ο ιστοριογράφος θά καταλήξη σέ κάποια συμπεράσματα (πλήν αυτών πού ωθούν τήν γενεσιουργό αιτία πού διαστέλλει τήν φλέβα τού πέους δυόμιση εκατοστά τού δευτερολέπτου πρό τής εκσπερματώσεως.) όπως γιά τό ότι δυο πόδια κακό, τέσσερα πόδια καλό.

Οι ελπίδες τών βλόγγερς ότι η ιστορία θα γραφή βάσει τών ιδίων τους.

Ιδέα γιά επόμενο ποστ:

Τί άποψη θά σχηματίσει γιά τήν κουλτούρα τού 2006 μ.Χ (συμβατική χρονολόγησις) κάποιος τού 15.479 βλέποντας ένα ποστ τού xxxxxxxx ή τής yyyyyyyyyy ?

Υψηλόν βαρομετρικόν. 281-30

Κάθησα κι άνοιξα μπόλικα ταγκς, μέ τό page down καλογυαλισμένο καί άρχισα νά μετρώ. Τά μαθηματικά μου είναι απαισίου αλλά συγχωρήστε με… Δέν βρήκα πουθενά αναλογία 1 πρός 3. Just for your info, συνολικώς άπό τόν Ιούνιο μέχρι καί σήμερα, η αναλογία είναι 30-281. 3 πρός 28 δηλαδή καί εντελώς δηλαδή: 1 πρός 9. Αλλά πιο εμφανίσιμα: 30 μέ 281… (ουάου! Σούπερ ντούπερ απόδοσις!)

Εκτός πιά…

… κι έάν ο Αλαβάνος επέστρεψε στό ΚΚΕ ή ο αντεξουσιαστικός χώρος επίσης περισσοάραξε… (Αλλά μήν νομίζουτε… Ακόμη κι έάν αυτοί, δώσουν όρκους αφοσίωσης αγγίζοντες τό μάγουλο τής Αλέκας, τά ποστάκια ανεβαίνουν άντε καμιά δεκαριά παραπάνω νά’ούμ’… 40 μέ 271. Καί επειδή παίζουσιν εκπτώσεις τήν περιόδον ταύτην, θά τό αφήσω στό: 60 μέ 220. Πολύ χουβαρνταλίκι λέμεεεε!)

Αφήνοντας στήν άκρη στατιστικά παιγνιδίσματα, πρέπει νά επισημανθή, νά ξεκαθαρισθή ότι άλλο πράγμα η σημειολογία πού μπορεί νά εκφράζηται μέ τό «Αντισατανάς» κι άλλο ο αντισατανισμός τόν οποίον εξέφρασε ο παρολίγον Αντιοξαποδώ, Χριστός τίς 40 ημέρες στήν έρημο μέ τόν Πειρασμό παρέα όταν έπαιζαν σκράμπλ καί γκρινιάρη.

Αλλά άς παραδεχθούμε ότι δέν είναι έτσι. Πού (=ερώτηξις) παρατηρείται τό «εξής σχιζοφρενικό» νά εκφράζω συνεχείς αντιΚΚΕ (sic) απόψεις, πού (=ερώτηξις) υφίσταται τό συμπλεγματικό, ανεξήγητο, παράλογο αντιΚΚΕ (καρακαταsic) μένος μου;

Στό πόστ π.χ. περί σκανδαλώδους επιχορηγήσεως τού 902 ;

Έάν ναί, αποδέχομαι ασυζητητί τόν χαρακτηρισμό γιά στείρα, φασιστική, κομπλεξιστική, χολερική, κίτρινη αντιΚΚΕ (άνευ sic) στάση.

Όσο γιά τόν δηλωσία Θεοδωράκη δέν καταλαβαίνω πόθεν η δυσανασχέτηση. Θεωρώ, ακόμη καί τώρα, ότι συγκριτικά μέ άλλους εγκλείστους κομμουνιστές (οι οποίοι στα διαλείμματα των βασανιστηρίων, άκουγαν τους ασφαλίτες νά τούς λέν ότι: «Αύριο κιόλας, θά δής τήν γυναίκα, τά παιδιά, τό σπίτι σου… Έάν υπογράψης…» αυτοί, όμως πιστοί στίς ιδέες των, αλύγιστοι ιδεολόγοι αρνούντο καί πέθαιναν) αξίζει λιγότερης τιμής.

Διαφωνείς ότι αυτός πού δέν λυγίζει αξίζει περισσότερης τιμής άπό κάποιον πού λυγίζει; Όλοι άνθρωποι είναι, σαφώς καί κάποιοι θά έχουν μικρότερες αντοχές αλλά αυτό δέν τούς κάνει, δέν τούς εξομοιώνει μέ κάποιους μέχρι θανάτου, αγωνιστές.

Άλλοι λυγίζουν γιά νά μήν σπάσουν κι άλλοι σπάνε γιά νά μήν λυγίσουν. Προτιμώ τούς δευτέρους.

Αρχιδηλωσίας λοιπόν ο μικρό πουλί μικρό πουλί τριανταφυλλί, μέ όσες υπογραμμίσεις γουστάρεις, όσα υποτιμητικά στολίδια παίρνει, άλλον έναν (ή καί περισσοτέρους) τόνο αρνητικής αύρας. Μιά αύρα όμως, λίαν εποικοδομητική, η οποία σέ έκανε νά πυθιμαντέψης πόσο χαλύβδινος, ατρόμητος, ασταμάτητος, Ιντιάνα Τζόουνς, Μάρκο Πόλο, Ελ Σιντ, αγωνιστής είμαι, μη παιάνων χαμπέρι άπό κανένα χολιγουντιανό βασανιστήριο. (aka Ράμπος)

Ειλικρινά βαριέμαι νά κάθωμαι πάλι νά γράφω γιά τό μνημόνιο καί νά λέω τίς ίδιες παρόλες περί συγκεκριμένης, καθορισμένης, συντεταγμένης αναφοράς στά εγκλήματα τών κομμουνιστικών καθεστώτων καί ότι δέν πρόκειται γιά καταδίκη τής σπιρτάδας καί ευφυΐας τού Ενγκελς π.χ. ή τού Τ.Μόρ οι οποίοι ορμωμένοι άπό άς πούμε ευγενή κίνητρα, θέλησαν νά ελαττώσουν, νά εξαφανίσουν τήν εκμετάλλευση άπό άνθρωπο σέ άνθρωπο. (Στό μέτρο πού μπορούσαν).

Ουδείς καταδικάζει τά ανωτέρω (τά εντός μνημονίου δηλαδή). Αυτός πού κάνει ότι δέν τό διακρίνει, τό πράττει επειδή παρατηρεί ότι ο κόσμος σιγά σιγά αρχίζει καί θέτει εκτός συρμού, τό αρμάνι κοστούμι πού τόσο καιρό εξωραϊστικώς καί μέ μπόλικα ρέλια, αφήνεται άπό τήν αβάν γκαρντ τών δυτικών κοινωνιών, στό σώμα τών καθεστώτων εκείνων.

Ομοίως. Η παράθεση προσωπικοτήτων τής αριστεράς γιά νά μας πείση – έμμεσα – γιά τό άδικον πού μνημονίου θυμίζει τό ράβδος έν γωνία, άρα βροχάει. Εκτός κι έάν μπορέσωμε νά βρούμε τήν τομή η οποία φέρνει κοντά (πολύ κοντά θά έλεγα, μά παρεξηγιάρικα κοντά! Κάτι σάν τό ίμπαλς!) τό «Σώπα, τά χεριά στήν δουλειά, τρανεύουν κι αυγαταίνουν καί μήν ξεχνάς πού ολονυχτίς, βοηθάν κι οι αποθαμένοι» μέ τό «Πυροβολήστε , εκτελέστε χωρίς νά ρωτήσετε κανέναν. Ξεπεράστε τά εμπόδια της γραφειοκρατείας καί μήν κυριεύεστε άπό βλακώδη συναισθήματα» πού έλεγε μιά ψυχή… Θέλω νά πω ότι ο συγγραφικός οίστρος του Βάρναλη καί τής Σωτηρίου, ή του Τσίρκα (ήταν ορθόδοξος του ΚΚΕ; Δέν ξέρω...) τά γαμάτα λιανοτράγουδα του Ρίτσου καί τόσων άλλων στρατευμένων πνευματικών ανθρώπων δέν μπορεί νά δίδουν συγχωροχάρτι σέ κάποια ανώμαλα ατομάκια – ηγέτες χωρών/υπηρεσιών/μηχανισμών… (τά ονόματα τους είναι γνωστά)

(Φαίνεται τελικά, ότι όλα μου τά «ψιτ, φίλε» δέν πιασαν τόπο…)

ΥΓ: Αααα… Μήν τό ξεχάσω… Στήν Έκθεση είχα γράψει 12 στις πανελλήνιες… Βαστά… Τζίφος… Νομίζω 99 δηλαδή… Στα 160.

Συμπλήρωσις.

Ήθελα πολύ νά αφιερώσω μιά αράδα στήν κουκουρούκου φάση του πατριωτικότατου πράγματι ΚΚΕ καί τής ελληναράδικης ηγεσίας του η οποία πέρα άπό τό νά λένε ότι τό μνημόνιο θά φέρει στήν επιφάνεια κλώνο του Χίτλερ (αυτή η μόλις μαλακία είναι πιο σοβαρή άπό αυτά πού εκστομίζουν οι ενίοτε σωβινιστές τού έν λόγω overdose πατριωτικού κόμματος) δέν έχουν πει τίποτε επί της ουσίας. Για τά θύματα πού μνημονεύονται.

Μήπως ρε αδερφέ υπήρχε καί τότες γρίπη τών πουλερικώνε οπότε κακώς κατηγορούμε τους ψυχανώμαλους ηγέτες τών εμπλεκομένων κομμουνιστικών ηγεσιών;

(Ή όντως έχει αναφερθή σέ τούτο, τό (πατριωτικότατο καί ελληναράδικο) ΚΚΕ καί λέω ρουφεσμπά; Θά τό τσεκάρω καί θά … μού πώ!)

Όχι καί τίποτε, αλλά θέλω νά αυξήσω καί τήν αναλογία τών αντιΚΚΕ ποστακίων σέ 2/3!

Εγώ θά είμαι εδώ...

Αγαπημένε μου πικατσού…

Είναι τουλάχιστον τέσσερα* έτη άπό τότενες πού άλλοι ήρωες (τών οποίων τά ονόματα δέν θέλω καν νά αναφέρω) πήραν τήν θέση σου στις καρδιές τώ παιδιώνε, στέλνοντάς σέ στά αποδυτήρια δίνοντάς σου ύφος αντικαταστούμενου στό πρώτο εικοσάλεπτο…

Εγώ όμως δέν σέ ξεχνώ. Σού στέλνω αστρική αγάπη. Είς τό επανιδείν.

Πίκα πίκα πίκα πικαπικαπικαπίκα τσπούυυυυυυυυυ!

* Ναί; Χμ; Έ; Έντάξει ε;

Ά ρέ Μάρω!

Καί ναί καί όχι καί δέν ξέρω καί ίσως καί μπορεί...

Τί σκάλωμα κι αυτό μέ τά κόμμεντς νά’ούμ’!

Άνοιξέ τα, κλείσ’τα, βάλε μοντερέητ (κάτι τέτοιο)...

Η Βιρτζίνια Γούλφ λέει κάπου, ότι τό χειρότερο πράγμα στό νά είσαι βλόγερ είναι νά εξαρτάσαι υπερβολικά από τούς επαίνους.

(Μπορεί αντί βλόγερ νά είχε χρησιμοποιήσει τήν λέξιν «συγγραφεύς», δέν παίρνω όρκο όμως...)

Βαριέμαι (Παρασκευή γάρ) νά γράφω καί αναλύω περισσότερα. Μού αρκούν όλα τά παραπάνω γιά νά σχηματίζω (όταν θά τό βλέπω) στό μυαλό μου διάφορα πού καρακατανταλγκαδιάζουν διαφόρους.

Μεταξύ babylino καί bebelac

Πρέπει νά ήμην σέ μιά κρίσιμη ηλικία. (Νηπιακήν). Δέν ξέρω πώς μου είχε καθήσει αλλά είχα χωρίσει τούς αριθμούς σέ γένη. Αγοράκια καί κοριτσάκια.

Αγοράκια:

0, 1 , 5, 7 , 8

Κοριτσάκια:

2, 3, 4, 6, 9

Πέρα από αυτήν τήν ταξινόμηση, βλέποντάς τα, μού έβγαινε καί μιά φάση ηλικιακής τοποθέτησης.

0 Νέο παιδί. Έφηβος.
1 Μικρό παιδί. Πρό εφηβείας.
5 Λίγο μετά από τήν εφηβεία.
7 Παλικαράκι.
8 Άνδρας στήν πλήρη ωριμότητα. Σχεδόν αψεγάδιαστος.

2 Κοριτσάκι ασχημάτιστο.
3 Housewife μέ μεγάλα παιδιά όμως, άνω τών 45.
4 Κοπέλα νεαρά, όμορφη πέριξ τών 20.
6 Κλασσική νοικοκυρά ηλικίας 30-40.
9 Κλιμακτηρίω κυρία.



- Αγαπούλη; Παίζει τίποτε καί σέ αραβικό σύστημα;
- Ρέ άντε γαμήσου. Θά ήθελα απλώς νά ενημερώσω ότι φύλο έχω απονείμει καί στό αλφάβητο. Αλλά από 10 σέ 24 χαρακτήρες είναι κάτι out of fridaywuestion…

Έλα τώρα, καλέ!

Η ιδέα αυτή, κέντρισε τά μηλίγγιά σου , ξέρεις γιατί; Επειδή είδες εκείνη τήν φώτο κουτό! Η οποία φώτο, μιμήθηκε μιά άλλη δική σου, θερινή... Θυμάσαι; Θυμάσαι! Είναι (κλάιν) μυστικά σημάδια, γνωστά μόνο σέ δύο.... Δέν είναι καί πολύ μυστικιστικό τό «δύο» αλλά σίγουρα κρύβει κάτι. Φανερό είναι τό θέλω θέλω θέλω τού κόσμου αυτές τίς ημέρες πού σφίγγεται-σφιγγόμασταν γιά τό χιόνι. Νομίζοντες ότι η Πίνδος είναι εδώ πάνω μας καί όχι τό Αιγάλεω ή ο Υμηττός, σηκώσαμε τούς υαλοκαθαριστήρες γιά νά μήν παγώσουν υπό τών απείρων κυβικών χίονος τής οπουνάναι στά παπρίζια... Κι όταν τά πρωινά κατηυθυνόμην στό τουτού, βλέπων τούς άλλους νά είναι όρθιοι, φέροντες στύσι 14χρονου, τό γέλιο, η ανάσα αυτού, έβγαζε νέφη τεράστια σάν νά ετοιμάζουν καινούριες χιονοπτώσεις, ελπιδοφόρες όμως χιονοπτώσεις...

Γι’αυτό καί ντύσου, κουμπώσου, κάτσε καί σκέψου...

Υπολόγισε δηλαδή...

18 ημέρες παρμένες από μιά, άς πούμε, βασική εκπαίδευση.

5 εβδομάδες επίλοιπον βασικής εκπαιδεύσεως.

Κάτι επιφυλακές λόγω καιομένου Ταϋγέτου, κάτι χωσίματα από διάφορα ατομάκια, κάτι ιδιαίτερα ερεθίσματα πού ταλαιπωρούσαν κάποιες “αντιστάσεις”.

Πρόσθεσον 8 εβδομάδες ειδικής, κι άλλες 5 βαθμοθηρίας/βαθμοφορίας....

Μάζεψ’τα όλα αυτά, ρίξ’τα σέ ένα κόσκινο φίρμας Μάτα Χάρι καί Τερέζα Ορλόφσκι καί γέμωσε τό ρεζερβουάρ. Άνοιξε τό παράθυρο κι απόλαυσε τήν διαδρομή μέχρι ν’ανέβης. Νά διαβής τό αυλάκι, νά επιστρέψης πατρίδα.

Στά αξιοσημείωτα τού απογεύματος τό ότι τό μπάνιο θά λάβη χώρα σέ μπανιέρα, η κολώνια θά είναι από μπουκαλάκι 100 ml καί τά τσιγάρα ΔΕΝ θά σβήνωνται στήν μέση…

Τό βράδυ θά έχη έδρα κάπου στήν Ζέα. Μέ υγρασία ατμοσφαίρας ανύπαρκτη, αλλά πολλή ενδοσωματική. Κάποιοι καφέδες, κουβέντες, ματιές, τσεκαρίσματα.

Τέλος πάντων. Μήν τά πολυλογώ. Άθροισε τίς σαρκικές ορέξεις πού νοιώθει κάποιος μπόλικες ημέρες (εβδομάδες, ίσως καί μήνες) κλεισμένος κάπου μακρυά από συνήθειες διόλου απωθητικές. Στάσου μπροστά , ώς γνήσιος ματάκιας, στήν στιγμή τής «αγχώλυσης», τήν στιγμή πού ακούγεται τό «αλληλούια», όταν τό «μπιραλάχ» σουβλίζεται από πολλά γούφερ.

Αυτή η καύλα, τήν στιγμή τού χορτασμού της δέν μπορώ νά ξεχάσω. Είναι ένας κάποιος σελιδοδείκτης σέ διαφορά δικά μου πού μοιάζουν μέ καμπανάκια ορίων, ένα σημείο καμπής, αναφοράς, τό Γκρίνουιτς τό οποίο όμως ΔΕΝ συγκρίνεται μέ τήν στιγμή τών 3 λεπτών κι 8 δευτερολέπτων τού warning shots. (Εκεί πού «γυρίζει» κάπως...)

Όταν έρχεται αυτή η στιγμή καί τό ακούω (στό τουτού, σέ κάποιο καφέ, στό σπίτι, στήν δουλειά) πάντα τό παράγγελμα πού δίδω στούς γύρω είναι σκάστε!

Οι απαντήσεις όλες, δέν είναι καί τόσο μέ ευπείθιαν ζωγραφισμένες.

Δηλαδής, τό πιο ευγενές πού είχα ακούσει κάποτες, ήταν ένα : «Ρέ άντε ντρόπ ντέντ ρέ μπαγλαμά πού θά μέ πής σκάσε!»

Γι’αυτό καί ναφθαλίζω τό μαγκιώρικο υφάκι (καί νόμιζα ότι μού πάγαινε ρέ γαμώτη) καί προσπαθώ νά αυτοσυγκεντρώνωμαι εκείνες τίς στιγμές τών 299 δευτερόλεπτων διαρκείας του.

Προσπαθώ.

Σέ σένα!

Κι αναπόφευκτα βλέποντας ή έχοντας κατά νού αυτήν τήν εικόνα μέ τό χιόνι νά καλύπτη τά πάντα....

Μού έρχεται μιά αναγούλα διότι δέν νομίζω νά υπάρχη πιό σιχαμένη εικόνα από τό χιόνι στούς κάδους απορριμάτων, είτε ανοικτούς είτε όχι. Στίς σακούλες...

Η ανεξήγητη ησυχία πού επικρατεί όταν χιονίζει είναι απλά ανεξήγητη. Κάποιος μέ περίεργα γούστα κατεβάζει έναν διακόπτη καί γίνεται εφικτή η ακρόαση μιάς νιφάδας όταν ξεγλυστρά στόν αέρα.

Έν μέσω τής ησυχίας αυτής, δέν είναι απίθανο νά μέ ακούσετε νά στριγγλίζω. Είναι πολύ δύσκολο νά τιθασεύης, περιορίζης, χαλιναγωγής κάτι πού χτυπιέται νά «βγή». Τί νά κάνω όμως πού μέ πιάνουν εμετικές τάσεις , όταν βλέπω πόσο εύκολα μειοδοτούμε τό μέσα μας, τήν προσωπικότητά μας, τίς αρχές μας;

Αλλά τελικά...; Χμ.... Δέν γαμιέσαι ρέ Βαγγέλη; Απόλαυσε τήν θέα ρέ....

Mακριά, σέ ένα χιονισμένο τοπίο, μέ απίστευτη παγωνιά.

Οι ημέρες πού κάθεται φάση καί κάνω μπάνιο (γενική όμως, όχι τίποτε χαζά μπούς, ντούς πώς τα λένε όλα αυτά τά χαζαμερικάνικα) είναι λίγο περίεργες.

Γιά κάποιον λόγο πού μπορεί πολύ εύκολα νά βρεθή σέ μία εγκύκλιο τής Δημοκρατίας λίγο πρίν άπό τήν κατάλυσή της άπό τόν μοχθηρό Ντάρθ Βέηντερ καί τά ρουφιανάκια του, τό μπάνιο πού λέγαμε δέν μπορεί νά γίνη παρά μόνον Τετάρτες, τέσσερις εβδομάδες μετά άπό τήν είσοδο τής εαρινής ισημερίας, πρίν – απαραιτήτως – άπό τό Πάσχα τών καθολικών καί σέ, αποκλειστικώς, μονό* έτος.

Δέν χωράει λοιπόν καθόλου φαντασία γιά τό τί γίνεται όταν πχ έρχεται ένας Απρίλιος του 2005…

Καί επειδή ο Απρίλιος τού 05 έχει γίνει πλέον υπερσυντέλικος, μπορεί πολύ εύκολα νά εδωμεταφερθή τό τοτινογεγονός.

Ο θόρυβος ανακουφίσεως τού σιφωνίου (δεχθέν τήν τελευταία ξεβγαλματιά μου) έμοιασε μέ τούς άπό τόν Λυκαβηττό κανονιοβολισμούς όταν γεννώνται πρίγκηπες. Ήταν η καρώ σημαία τής όλης τελετής (=μπάνιο). Εκτός άπό τήν πιστοποίηση τής λήξεως, τήν χρησιμοποίησα καί ώς πετσέτα. Άνοιξα τήν πόρτα τού λουτρού καί είδα εκατέρωθεν τού διαδρόμου κόσμο. Κόσμο πολύ. Ο προβληματισμός μου γιά τό πού χώρεσαν όλοι αυτοί, έδωσε τήν θέση του σέ έναν άλλον σοβαρότερο: «Έφθασε τό νεραντζάκι ή μήπως χρειάστηκε νά επιστρατεύσωμε καί περγαμόντο;» Ειδών τά σορόπια πέριξ τών χειλέων όλου τού λαού, καθησυχάσθην. Προχώρησα μεγαλοπρεπώς, ισιώνοντας πετσέτα στήν μέση καί άφησα ένα καλιγούλειο χαίρε σέ όλους διά τών ρανίδων αίτινες έπιπταν στό μωσαϊκόν. Η Κοραθόν, φιλιππινέζα οικιακιά βοηθός μου, μέ μιά μάπα έπ’ώμου, έκανε ένα παρά πόδα καί χαμογελώντας έσγουψε νά καθαρίση τίς πατώματος σταγόνες, ανακοινώνοντας διά τού τού τρόπου τούτου τώ κόσμω – εμμέσως – ότι πασσάτο λά φιέστα. Οι υπήκοοι κίνησαν νά φύγουν αφήνοντάς με νά μπώ στό δωμάτιόν μου.

Η πόρτα άνοιξε καί μετά άπό 2 βηματάκια μου, ένα μπουγέλο άπό ροδοπέταλα, χρώματος όμοιου μέ αυτό τών θηλών τής μεντορίνας μου, μέ κατεκλύσεν. Ήταν σίγουρα τό ζήτημα, τό χάπενινγκ, τό θέμα τής δεκαετίας, τό μπάνιο μου! Έπιασα πεταλάκι, τό έφερα στήν ρίνα μου. Η μυρωδιά του μέ κατεδίωξε, η αφή του επίσης. Τό κατέβασα 1,5 εκατοστό χαμηλώτερον, τό κούμπωσα στήν μάτιση τών (κλειστών) χειλέων μου καί νοιώθοντας τό νά διαστέλλεται κατάλαβα ότι ήταν ο Γκανταλφ όστις (καί πάλι) είχε βάλει τό χεράκι του. Αυτό τό μαγικό, έφερνε τόσο κοντά μου κάτι λίαν αγαπητόν· καίτοι η μεντορίνα μου έλειπε σέ εθελοντική εργασία στήν Wonsan τής βορείου Κορέας καί είχα καιρό πολύ νά τσεκάρω τίς αντιδράσεις καί μεταβολές κάποιων στρογγυλών καί μυτερών σημείων τού σώματός της .

Αφήσας τήν εξιταριστικήν φάσιν ταύτην, μιά αρμαθιά ροδοπέταλων έπιασα καί τήν έριξα στό κρεββάτι. Σήκωσα τό δεξί μου χέρι ψηλά, καί πολύ οριεντάλ σιγανά άρχισα νά τό κατεβάζω. Στο ύψος τού μετώπου κροτάλισα δείκτη καί μέσο, τσακιριστί κεφίω καί ακολούθως κατέβαζα. Η χείρ εστάθη ακίνητος επί τού κόμπου τής πετσέτας. Τά ηχεία ενός Σάνυο, τελειωμένου ραδιόφωνου πρόσταξαν:

- Παρουσιάστεεεεε! Αρμ!

Φλούπ, η χείρ έλυσε ώς άλλος Αλέξανδρος τόν κόμπο (όστις δέν ήταν καί γάμησε τά δύσκολος εδώ πού τά λέμε) καί η πετσέτα έπεσε μέ τά μούτρα στα ροδοπέταλα χωρίς όμως αυτήν τήν φορά νά μαρτυρήσουν θηλερεθισμόν. Τό δωμάτιον γέμισε μέ αυτό τό στρίγκλισμα πού παρατηρείται σέ αχανή αίθουσα όταν οι παλάμες κάποιων έχουν βγάλει κάλους άπό τό παλαμοκρότημα. Περιφρόνησα τόν χειροκροτούντα τά άρτι εμφανισθέντα μήζουρμεντς μου, όχλο καί προχώρησα μέ τό βάδισμα τής χήνας. Γύρισα δεξιά πρός τόν τοίχον, στό πορτραίτο τού Λένιν, χαιρέτησα στρατιωτικώς δεικνύων τούς αδένας μου καί ώς άλλος Ιωάννης Μελισσανίδης τή μουσική υποκρούσει ήχων Μάρκου Βαμβακάρη (χρόνια μες τήν Τρούμπα μαγκίτης κι αλανιάρηηηηης) έπεσα μέ τόν κώλο στό κρεβάτι μου.

Φλααααααπ!

Κάθισα έτσι, ανάσκελα καί προσπάθησα νά κρατήσω τό σώμα μου οριζοντίως ευθυτενές. Κάθισα και πήρα νά παρατηρώ. Τόν θώρακα μου, τό στήθος μου, τήν (γραμμωτή) κοιλιά μου. Τό τριχωτόν τού χώρου τούτου δέν ήταν καί τόσο αμαζόνειον ώστε νά κρύβη κάποιες καστανές ελιές τόσο όμορφες όσο καί τά μάτια της μεντορίνας μου (τί κρίμα πού δέν μπορώ νά ανεβάσω φώτο τους. Των ματιών της, όχι τών ελιών μου). Έστειλα τό χέρι στήν λεκάνη μου, μέ τόν δείκτη διέτρεξα μιά μπαγιάτικη ουλή άπό μιά εγχείρηση λοβοτομής. (Δέν λαθεύω. Δεδομένου ότι ανέκαθεν σκεπτόμην μέ τό κάτω κεφάλι, τί πιο λογικόν η λοβοτομή νά είναι εκεί…). Έκανα μιά παράκαμψη άπό τήν φάμπρικα τών γενετησίων ορμεφύτων μου (τών ομαλών, συγκροτημενων, λογικών σάν τήν κίνηση τής Κηφισίας σέ φόντο βροχερών πρωινών Δευτέρας, σάν διάλογο κωφών, σάν προσπάθεια εκμάθησης τριγωνομετρίας σέ ένα χρυσόψαρο) καί έφθασα μέχρι τό γόνατο.

Παρετήρησα τά πόδια μου. Τά δάκτυλα αυτών. Ήταν λίγο δύσκολο νά αφήσω τίς ματιές άπό εκεί, τό ροδαλό χρώμα, μου έκανε εντελώς κάπως, έάν έβλεπα αντί πόδια νά έχω λέπια κι ουρά σάν τήν Γοργόνα (- Ζη ο βασιλεύς Αλέξανδρος; - Ζη! Καί λύνει κόμπους βαρβάτους ρέ βλαλάκα! Όχι σάν εσένα!) θά μοή ήταν λιγότερο παράξενο…

Καί τότε, αφού συμφιλιώθηκα μέ τό καθαρό κι αναψοκοκκινισμένο δέρμα μου, μέ σκέφθηκα μικρότερο. Μικρό μάλλον. Τότε πού μετρούσα τό μπόι μου κάθε βδομάδα, πασχίζοντας νά ψηλώσω. Όταν κυττούσα τό άτριχο σώμα μου (καί τό επίσης έτσι πρόσωπο μου) βιαζόμην νά ανδρομοιάσω. Μιλώντας στόν εαυτό μου (πρόβλημα σημαντικό αυτά τά παραμιλητά) αποζητούσα μπάσες χροιές.

Τράβηξα τό σεντόνι καί κάλυψα τήν γύμνια μου.

Ήρθε μιά θύμηση, μιά σκέψη καί εικόνα.

Νά ξαναγύριζα στήν Διογένους.

Νά ξανάρχιζα (από) εκεί. Ούτε Ευριπίδου, ούτε Σικελιανού, ούτε Παπαδιαμάντη.

Νά μήν δούλευα, νά μήν είχα αρχίσει ποτέ τήν δουλειά. Νά μήν είχα πάει στρατό. Ούτε στήν σχολή. Νά μήν είχα ποτέ εμπεδώσει τήν πυκνότητα τών χυμών τού σώματος, απολαμβάνοντας καί ικανοποιώντας τίς απαιτήσεις της βρώμικης σάρκας. Να μήν είχα νοιώσει ποτέ τήν κιτρινίλα της ζήλειας, ούτε νά αφηνόμουν σέ παρασέρνουσες αγκαλιές. Νά μήν είχα παίξει ποτέ μέ άλλα παιδιά τά απογεύματα στούς, τότε, άδειους δρόμους. Νά μήν είχα πάει σχολείο. Τά μόνα ευχάριστα βιβλία νά ήσαν τά μέ εικόνες. Οι εφημερίδες (πλην των φωτογραφιών τους) νά είχαν μόνη χρησιμότητα τό προσάναμμα σέ κυριακάτικες ετοιμασίες κρεατοφαγίας.

Νά ήμουν τώρα ένα δίχρονο παιδί, στήν Διογένους, στον Κορυδαλλό.


* Εντάξει, Π.;

Έκτακτον δελτίον θυέλλης.

Όχι ότι κρυώνουμε τρελλαμένα, αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά πού παρατηρήθηκε/παρατηρείται... έξαγώγιμον προϊόν έκ Σιβηρίας.

Συνήθως αυτή η φέημους τρόπικαλ τοποθεσία, "εισαγωγές" έκανε ...

(Ξεκόλλα πιά! Γιά τόν καιρό ξεκίνησες καί πάλι στό μνημόνιο θά καταλήξης;)

Κάτι άπίστευτα άγαπημένο…

Άν θά κλείσουν τούς τεκέδες, Πειραιά – Κρεμμυδαρού,

τότε πιά θά κουβαλάω στήν σπηλιά τήν κουρελού…

Σ’άλλους παραλλήλους θά’χης μπεί.

Κάπου έκανες λόγο γιά βλογοκεντρισμόν. Προφανώς, δέν σού περισσεύει χρόνος γιά κάτι άλλο… Γι’αυτό λοιπόν, βρωμιάρη καί άνανδρε, διαμέσου τού τουτουνού (μπάς καί μ’ακούσεις), θά στό πώ:

«ΘΕΛΩ ΠΛΥΣΙΜΟΝ ΡΕ!»*

Τό αυτοκινητάκι σου!

* Έχω καταντήσει νά τάζω καραμελίτσες ΙΟΝ, δρακουλίνια, φοφυκο, πακοτίνια καί καμιά λάιτ τσοντίτσα στά παιδιά τής γειτονιάς γιά νά σχηματίσουν αυτήν τήν πρόταση στόν κονιορτό/μπίχλα/χώμα/σαχαρόσκονη πάνω στίς λαμαρίνες μου. Ουδέν όμως δέχεται· ο φόβος τετάνου, μού είπε ο Νικολάκης είναι υψηλός. Αλλά τό πράγμα έχει καταντήσει αηδία ρέ! Στό πίσω παρμπρίζι άπό τό πολύ χώμα, έχει πεταχτεί ένα αγριόχορτο! Μήπως νά του έριχνες λίγη κοπριά καί λίπασμα; (Καί γιατί δέν φυτεύεις έναν βασιλικόν εκεί;)

[Σέ παλιές καλές (καί καθαρές) εποχές.]

Τί έγινε εκείνο τό τραίνο πού έβλεπε τά άλλα τραίνα νά περνούν;

Τελικά ποιός είχε δίκιο; Ο Τζώνης Αγγελάκας (τσού ρέ Λλλάκη-α) ή ο Γεώργιος Σιμενόν;

Θά προτιμήσω τόν δεύτερον.

Ο άνθρωπος πού έβλεπε τά τραίνα νά περνούν τελικώς ήταν ο κυλικιάρχης τού σταθμού Λαρίσης. Δέν προλάβαινε νά φτιάχνη φραπέδες, νά ζεσταίνη τυρόπιττες καί νά μαλώνη μέ τούς πελάτες. Διότι, έάν τό καλοσκεφθής, υπάρχει λόγος αποστολής/ανταλλαγής σμς σέ κάποιον όταν αυτός ο κάποιος/α είναι δίπλα σου, στό κρεββάτι ξαπλωμένος/η καί τό πόδι σου αφημένο ξεκουράζεται ανάμεσα σέ αυτά τά δικά του/της;

Νομίζω πως όχι· άσε πού δέν έχω κινητό γιά νά ξέρω τήν αναγκαιότητα ή όχι αποστολής σμς. Εξάλλου τά χέρια, αυτά πού θά πληκτρολογούσαν κάποιες λέξεις στό μέ 160 χαρακτήρες σμσ, είναι απασχολημένα μέ πρωινές ανατομίες τού διπλανού/ής.

Κάπως αντιστοίχως καί μέ τό άλλο. Μπορεί μέχρι προχθές νά έβλεπες μπόλικα σχόλια κάποιου, αλλά γιά πές… Υπάρχει λόγος σποράς σχολίου σέ κάποιο πόστ όταν ήδη μέσω κάποιων μέηλς υπάρχει μπλά μπλά; Όχι βέβαια. Άσε πού τό σχόλιον τρώει χρόνο άπό τά μέηλς τά οποία ωριμασθέντα οδηγούν σέ σμς, κι αυτά μέ τήν σειρά τους, εντελώς φυσικά, οδηγούν (θά οδηγήσουν, έχουν οδηγήσει) σέ αυτό πού λέγαμε παραπάνω: Στόν έλεγχο τής σωματικής ανατομίας τού άλλου/ης κάτω άπό κοινά σκεπάσματα.

ΥΓ: Η μιά (λίγο αχώνευτη πάντως) τόν έχει προμετωπίδα μέ μπόλικα καλλωπιστικά καί θερμοτάτους επιθετικούς προσδιορισμούς.

Κι η άλλη σέ κάτι ακατανόητες παρορμήσεις, χαμηλά, έκανε καί τήν δύσκολη όταν τής ζητείτο νά κόψη τό δίς εξαμαρτείν.

Λές νά γίνουμε, πάλι, έτσι;

Αύτές είναι οι αρχές μου. Άν δέν σάς άρέσουν έχω κι άλλες.

Πωπώ ένα πούροοοο!

Ο σάν συμπεπυκνωμένο γάλα ρεγκιλέ (φοβερή εκείνη η διαφήμισις μέ τήν γκόμενα πού έτρεχε ταί δρόμοι, γυμναζομένη) πηχτός καπνός άπό τό ντούρο πούρο έκρυβε ένα πρόσωπο. Δέν έβλεπα τίποτις. Οι παρατηρήσεις του όμως ήσαν ακουστερές. Πολύ.

Δέν θά καθήσω τώρα νά γράψω τίς ερωτήσεις αλλά καί τίς παρατηρήσεις του. Θά αραδιάσω όμως κάποιες απαντήσεις οι οποίες χωρίς νά τούς ζητηθούν, σχηματιστήκαν στό δωμάτιο ψηλά, σάν κυκλάκια άπό τόν καπνό πού λέμε…

(Ίσως νά ύπάρξη δυσκολία στήν κατανόηση, αλλά κατόπιν τής ταξινόμησης τών ερωταποκρίσεων, η άκρη θά βρεθή, νομίζω.)

Βουαλά:

* Εγώ όχι. Ο πατέρας μου είναι οικοδόμος. Παίζει διαπλοκή λές;

* Ούτε καλέ! Οι διαγεγραμμένοι εξάλλου τού ΚΚΕ, αντιπολίτευση έξ αριστερών κάνουν (συνήθως). Μέ κάποια προσπάθεια μπορεί νά γίνω εξώγαμο τού Πάμπλο.

* Χμ! Έχει κάποια βάση αυτό…

* Δέν ξέρω.

* Όχι.

* Ε καί; Λες νά μάς κράξουν γιά τόν «βασικό μέτοχο»;

* Στά 32 ποστάκια καίγομαι δηλαδής;

* Σέ αυτό δέν έχεις δίκιο. Η φώτο τού Λένιν μπουκαρίστηκε επ’ευκαιρία τής επετείου τού θανάτου του. Γιά νά μήν νομίζης ότι έχω νεκροφιλικές έξεις, ορίστε μιά παιδικεφηβική του μέ μιά φυσιογνωμία, πράγματι όμορφη.

* Πολύ πνευματώδες ειλικρινά. Έχεις δίκιο. Είναι επιλογή μου νά είναι κλειστά τά σχόλια. Αντίθετες απόψεις άπό τίς δικές μου, μέσω τού μόνιτορ μπορείς νά διαβάσης πολλές, τίς οποίες δέν έκανες τόν κόπο νά μετρήσης· προφανώς δέν σέ χαλάνε. Τίς πολιτικές απόψεις μου αυτές τίς εκθέτω καί σέ κάποιο φόρουμ. Εκεί σηκώνουν απαντήσεις. Έάν θέλης μπορώ νά σού δώσω τό url γιά νά δής πόσο ανελεύθερη ή όχι είναι η συμπεριφορά μου.

Έάν θέλης νά σμπρώχνης σχόλια απευθύνσου σέ κάνα φόρουμ. Αυτό εδώ τό μπλόκ είναι ένα πρόχειρο στό οποίο γράφω ό,τι μού καυλώνει. Δέν θεωρώ ότι τυχόν ύπαρξη σχολίων εδώ θά προσέθεταν κάτι στήν όλη φάση, ότι θά μέ βοηθούσαν σέ τυχόν ερμηνείες. Έάν θέλω τέτοιες, γυρίζω σέ κάποια φόρα, βλέπω καί κάνα άλλο βλόγ, όπως τό δικό σου καλή ώρα τό οποίο – στό τελευταίο πόστ σου – βρίθει επιχειρημάτων σχετικά τήν ναζιστικογενή φύση τού συντάκτη τού μνημονίου πχ. καί είμαι κυριλές. Πείθομαι ρέ παιδί μου, πώς τό λένε;;;!

Καί σέ τελευταία ανάλυση, γιά νά μήν τό κουράζουμε, επειδής έγώ δέν πρόκειται νά ξανασχοληθώ, σέ παρακαλώ νά μού στείλεις, έάν δέν σού κάνη κόπο στό vangelakas@gmail.com, ένα index μέ τά θέματα πού θέλεις/επιτρέπεις/συναινείς νά γράφω.

Καί ένα Άφτεράκι:

Ό Ό’Μπράιαν σήκωσε τό αριστερό του χέρι, μέ τήν πλάτη του γυρισμένη στόν Γουήνστοουν, μέ τά τέσσερα δάκτυλα εκτεταμένα καί τόν αντίχειρα κρυμμένο.

- Πόσα δάκτυλα είναι αυτά, Γουήνστοουν;

- Τέσσερα.

- Κι έάν τό Κόμμα πή ότι δέν είναι τέσσερα, αλλά πέντε, τότε πόσα είναι;

- Τέσσερα.

Η λέξις τέλειωσε μέ μιά κραυγή πόνου.

Εθελοτυφλείν. (Άχ! φλιφλίκο μου!)

Τελικά έάν τούς δίναμε νά λύσουν τίποτις ολοκληρώματα, νά τετραγωνίσουν τον κύκλο, νά βρούν τό στίγμα τής Ατλαντίδος, θά τούς φαινόταν πιό εύκολο…

Ακόμη καί τώρα, μέ τόσες πληροφορίες διαθέσιμες, τόσες διασαφηνίσεις, τόσα ξεκαθαρίσματα, κάποιοι εξακολουθούν νά θεωρούν ότι τό καί καλά αντικομμουνιστικό μνημόνιο, τό κατά των εγκλημάτων τών ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων μνημόνιο δηλαδή, στρέφεται κατά τής ιδεολογίας αυτής καθ’εαυτής.

Ή οι τύποι αυτοί είναι πολύ αφελείς, ή συνειδητοποίησαν ότι τελικά ουδέν κρυπτό υπό τού ηλίου.

Διότι μπορεί νά ξεγελάς λίγους γιά πολύ χρονικό διάστημα…

Πολλούς γιά λίγο….

Αλλά όλους γιά πάντα, δέν γίνεται ρέ φιλαράκι…

Τραγούδα τώρα… Όσο θές… Θά σού φέρω καί τήν Μαριάννα Τόλη γιά σεκόντο.

ΥΓ: Είναι όμως πολύ, μά πάρα πολύ λυπηρό νά παρατηρής κάποια ατομάκια, τά οποία σέ πρώτη ευκαιρία σκίζουν ρουχαλάκι επειδή παρατηρήθηκε βία κατά αλλοδαπών π.χ., νά μήν βρίσκουν όχι μιά λέξη αλλά ένα επιφώνημα συμπάθειας γιά τά θύματα τών καθεστώτων αυτών.

Προσπαθούν πάνω στόν πανικό τους νά μεταδώσουν ότι τό μνημόνιο στρέφεται κατά τού Ένγκελς π.χ. αλλά ούτε ένα υστερόγραφο η άκρατος ευαισθησία τους δέν ηύρε, δύο προτάσεις μνήμης πρός τούς νεκρούς καί διωχθέντες… Ανθρωπάκια τελείως… Φασιστάκια τελειωμένου φυράματος. Κρίμα.

.
.
.

21 Ιανουαρίου 1924 - Θάνατος Λένιν.

Λοιπόν;

Γιά πές...Τί ίδιαίτερον θά κάνουμε, τί ξεχωριστόν θά (μάς) συμβή, τί πρωτόγνωρον θά συναντήσουμε καί έχομε έναποθέσει πάσα έλπίδα σέ 48 ώρες ένός ζεύγους ήμερών τό όποίον συμβατικώς καλείται σ/κ ;

Άφιερούται είς αυτούς πού τρελλαίνονται είς τήν ίδέαν καί μόνον, τού σ/κ…

Άνακοίνωσις

Κάποια βλάβη είς τά ηλεκτρικά τού αυτοκινήτου μου έν συνδυασμώ μέ τήν εγγενή τσιγγουνιά μου μέ ώθησε νά αφήσω χαλασμένα τά φλάς στό Σίμκα.

Συνεπώς, θεσπίζω τήν:

«ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΝΕΥ ΦΛΑΣ»

Η άπόφασις αυτή επηρεάζει τάς:

Στροφάς δεξιά κι αριστερά (καθώς επίσης λοξώς δεξιά καί λοξώς άριστερά)

Άναστροφάς (δεξά καί άριστερά)

Άλλαγάς λωρίδωνε

Επανεκκίνησις άπό τήν άκρη όταν σταματώ γιά περιπτεραγορές, κατούρημα, πόζας ηλιοβασιλέματος στόν Σαρωνικό [είμαι ρομαντικός εγώ, μήν νομίζεις! Ερωτεύσιμος πολύ! Ναίιιιι…….. (<---- Βραχνάδα)]

Παρακαλούνται τυχόν ομοδρομιασμένοι τίς ώρες 08:30 – 09:30 καί 17:00 – 18:00 στάς λεωφόρους Ποσειδωνος, Κηφισού, Αθηνών, νά έχουν τόν νουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ τουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυθ!

Ά ρέ Μαρκαριάν!

Οι εμμονές τού ΚΚΕ (τό περιεχόμενο τών οποίων μπορεί ο οιοσδήποτε νά γευθή αφιερώνοντας μιάν εβδομάδα αγοράς τού Ριζοσπάστη και παρακολουθώντας τόν 902*) είναι πάντοτε εργαλείο τών εξουσιαστών ώστε νά αποπροσανατολίσουν τόν κόσμο. Δέν συμβαίνει βεβαίως πάντοτε (ίσως σπάνια...) αλλά νά, δές τώρα θείε... Είναι δυνατόν αυτές τίς ημέρες, νά μάς νοιάζει περισσότερο η φασιστική εθελοτυφλία τους νά σκυλεύουν τήν μνήμη τόσων ανθρώπων πού χαθήκαν στόν βωμό τής αταξικής κοινωνίας π.χ.;

* ίσως γι’αυτό κι ο 902 σκανδαλωδώς λαμβάνει ανεξήγητα μεγάλη, δυσανάλογα ογκώδη διαφημιστική επένδυση όπως περιεγράφη είς τό «Εύηχα γουργουρητά» τής 1ης Δεκεμβρίου τού παρόντος βλόγ.

Τσσσσς! Κοριτσσσσάκι!

Μέ μουσικό χαλί τό: «Αυτό μού έλειπε νά μού λείπης, νά σού φωνάζω μή μ’εγκαταλειπεις, αυτό μού έλειπε, τουρου τουρου τουρου ρου ρου» τού τραγουδοποιού Βαλάντη/Τριαντάφυλλου κάτι τέτοιο τελοσπάντων (ξέρετε, τώρα τήν φάση… Εμείς, οι κουλτούρα νά φύγουμε, κάνουμε ότι δέν γνωρίζομε ποιός τραγουδάει κάποιο όχι καί τόσο πρέπον μέ Αγνής Μπάλτσα δεδομένα· είναι λίαν ενδιαφέρον νά κυττάς κάποιον τέτοιον κουλτούρα νά φύγουμε, νά αποτυπώνης τήν έκφρασή του όταν «προσπαθή» νά θυμηθή ποιος τό τραγουδά.)

Ε ναί λοιπόν! Ο Τριανταφυλλος είναι! Τόν γούσταρα άπό τότενες πού έκανε ντουέτο μέ τήν Θεοδωρίδου στό «μήν γυρίσεις ξανά, η πόρτα αυτή θά είναι κλειστηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη!»

(Ψιτ! Γιά τον Τριαντάφυλλο μάς μάζεψες εδώ;)

Ώπα, συγγνώμη, έχετε δίκιο!

Λοιπόν. Ας μήν εξηγώ άπό πού τό έμαθα. Τέλος πάντων βούτηξα στά δικτυακά ύδατα τής Γουρούνας (σεξουαλικό υπονοούμενο) καί κόλλησα γιά ώρα κάμποση στό 9^ον εδάφιον της. Μήν ρωτάτε ποιο πόστ, δέν θυμάμαι ακριβώς ποιο, όμως εκεί μωρέ, ξέρετε… Κόλλησα αυτού, στάθηκα αρκετά στό διστιχάκι της (αλλά καθόλου δυστιχάκι) περί του στήθους. Προσδιόρισε τήν ποιότητα, έβαλε τό επίθετο «φυσικό» καί στάθηκα αρκετεστερα. Διότι η ανάγκη προς διευκρίνηση γιά τό έάν κάποιο στήθος είναι φυσικό, δημιουργείται όταν τό κατατάσσης στά τουλάχιστον «μεγάλα». Γκλουπ! (I’m a titman, I admit it… Serious problem. Seriousτατο)

Τό γκλουπ έγινε «Όλε!» όταν στο goes to μπήκε ένα vangelakas… Λίγες γραμμές πιό πάνω, είχαμε κάποιες υποσχέσεις γιά μαιροχρονοπούλειες εικόνες καί ώς τά ξημερώματα νά καίνε τά πατώματα/παπλώματα (καθότις ένας δασυτριχώδης αγαπούλης ωσάν εμένα ευρίσκει πεδίον δόξης λαμπρόν καί τόν κρέββατο αλλά καί τόν ενάλιον χώρον πέριξ αυτού· λέγε με πάτωμα) καί τελοσπάντων επιτέλους αναγνωρίζεται τό τάλαντόν μου ρέ γαμώτη μου… Οπότε;

Οπότε πλήν τής μεγάλης ικανοποιήσεως, τής αναγνωρίσεως ότι είμαι πολύ δαγκ… εεεε, μάγκας, υπάρχουν κι αυτές οι προοικονομίες γιά ταυρομαχίες ή κάλλιον αγελαδομαχίες αί οποίαι μέ στέλνουν στόν παράδεισο παρέα μέ μεγαλόστηθα ουρί.

Τί άλλο πρέπει νά είπω άραγε;

Μήπως νά παραθέσω τήν δισκογραφία τού Τριαντάφυλλου;

Α! Τό λινκ είναι αυτό: http://gourouna.blogspot.com/2006/01/golden-pigs-2006-h.html

Αντικομμουνιστικό μνημόνιο λέει...

Γιά χί λόγους (τί κρίμα γιά μερικά ατομάκια!) ο Χριστός δέν ονομάστηκε Αντιδιάβολος. Παραμένει Χριστός καί δέν επεκράτησε τό Αντισατανάς. Θεωρώ λοιπόν απίστευτη μαλακία τόν όρο «Αντικομμουνιστικό» Μνημόνιο. Συνεπώς κι απλώς: «Τά εγκλήματα τών ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων»

Μέ τίς υγείες σας καί ξύδι! Όξος καί όξω (ρέ)!

Στήν αρχή νόμισαν ότι (θά) κάναν τό ντεμέκ φιλελεύθερο (κλάιν μάιν, αγαπούλα!) καθήκον τους μέ τό νά μάς σμπρώξουν νά υπογράψουμε κατά τού αντικομμουνιστικού μνημονίου...

Μετά πήραν γραμμή ότι εκτίθεται ο κόκκινος φασισμός τους.

Ήταν όμως αργά... "Αργά Μίτια ακούς; Αργά!"

Καί τώρα, προσπαθούν, σφίγγονται, παίρνουν ύφος, λέγοντες ότι όσοι συνεχίζουν καί δέν στρατεύονται μέ τούς χωρίς καμιάν αμφιβολία ανθρωπιστές τού ΚΚΕ, είναι θαυμαστές τού τρίτου ράιχ... Μήν πάτε μακρυά... Θά τούς δήτε εδώ κοντά...

Ρέ φίλε, δέν πά'νά δής άν έρχωμαι; Άντε χάσου παλιανθρωπάκι!

Ευτυχώς πού δέν είσαι γυναίκα.

Έχω κάνει μαλακία… Υπάρχουν πολλά πράγματα πού ήθελα νά γράψω εδώ, αλλά ντρέπομαι τίς ματιές οικείων.

Από την άλλη όμως σκέπτομαι ότι δέν θά ήταν άσχημο νά έβγαζα πολλά ‘σώψυχα εδώ, νά τά άπλωνα σάν κυλοτάκια σέ τρίχινα μπουγαδόσκοινα, μετά νά μού άφηνα μιά ανάσα – αχ! Ανάσανα! – καί νά αρχίσω νά μοιράζω, αφειδώς, θερμολόγια, ικανοποιήσεις (αλλά καί υποσχέσεις), χαρές καί πανηγύρια γιά τούς βλογειτνιάζοντες, αυτά τά οποία προσκαλούν καί καλωσορίζουν τήν γενεσιουργό αιτία πού διαστέλλει τήν φλέβα τού πέους δυόμιση εκατοστά τού δευτερολέπτου πρό εκσπερματώσεως.

Περιμένω μέ αγωνία καινούριες, γεμάτες ηδυπάθεια «εκμυστηρεύσεις» καθώς επίσης τό «γιούπι» γιά τήν καινούρια αφοσίωση, τό καλό πού κάποτε λέγαμε ότι έπεται, τό καλό πού θά έχη έλθει δηλαδής.

Γιούπι να’ούμ’!

Οδηγίες παύλα Κατευθύνσεις

- Ξέρεις τί παρατηρώ; Λές πολλά. Είσαι πολυλογάς. Σαλιάρης... Νομίζω ότι πρέπει νά θεσπίσης έναν κανόνα. Ό,τι γράφεις, νά χωρά στό φύλλο ενός πλατάνου. Στό φύλλο μιάς λεύκας ρέ παιδί μου... Δέν είναι κι ό,τι καλλίτερο νά βλέπη ο άλλος "σεντόνια" γιά νά διαβάση...
- Χμ... Νά εκμεταλλευτώ τουλάχιστον καί τό άπό πίσω μέρος τού φύλλου; Καί τάς δυό αυτού πλευράς;
- Άντε χάσου ρέ!
- Ε ναί! Εσύ σέ λίγο θά μάς πής νά γράφουμε σέ (πεσμένη) πευκοβελόνα!

Κουνήσου....

Τείνει λές, νά κατασταθή αυτοσκοπός νά συμπληρώνω/ενημερώνω τό παρόν;

Κάπως έτσι τό βλέπω... Δέν λέω βεβαίως ότι έχω κάνει τό βλόγ αρχική σελίδα καί κάθε τί πού παρατηρώ, προσπαθώ νά τό λαξεύσω σέ διαστάσεις τέτοιες ώστε νά ταιριάζη στά «εδώ». Αλλά όπως καί νά έχη, υφίσταται ένας βλογοκεντρισμός.

Έχω μιά νύστα φοβερή. Γλυστρώ στό κάθισμα, καί σχεδόν οριζοντιοποιούμαι. Παίζω μέ τά πόδια τής απέναντί μου (έχω μέτωπο πρός αυτήν), σχηματίζω μέ τό μύτο τού παπουτσιού μου στήν σόλα της, λέξεις καί προτάσεις αισχρές, πρόστυχα διατυπούμενες. Κι όταν παρατηρώ σημεία στό σώμα της νά έχουν ανταποκριθή, σταματώ, τήν παρατώ στά κρύα τού λουτρού, μ’αφήνει αδιάφορο ο ανεπαίσθητος παλμός τών οφθαλμών της – προσκλητήριο γιά ολιγόλεπτη καυλυπάθεια. Είμαι μισογύνης.

Ψηλαφίζω τό πληκτρολόγιον. Τό κλειδοκυμβαλιάζω, μ’αρέσει ν’ακούω τούς ήχους αυτούς, μού θυμίζουν στριπτήζ ηλιόσπορου τού οποίου η βρώση είναι προτιμητέα κι από οργασμό γυναικείας διαρκείας. Σκέπτομαι τώρα ότι εάν συνδυάσω θυσία στήν Αφροδίτη ενώ θά τρώω σποράκια θά είναι γιά μένα ένα πλησίασμα στό απόλυτο. Μένει ένα ξεκαθάρισμα γιά τό πού θ’απασχολούνται τά χέρια μου καί νομίζω ότι θά τό δρομολογήσω...

Μόλις γύρισα από τόν εκτυπωτή. Όχι δέν είναι δωμάτιο όπως τό καπνιστήριο, η κουζίνα, απλώς απέχει οκτώ χαμόγελα καί τρία εξερεύνησης βλέμματα από τήν θέσι μου... Έπέστρεψα μέ τίς Α4 κρατώντας τες στό πρόσωπό μου. Φρέσκες εκτυπώσεις, ζεστές. Η θαλπωρή των μού προκάλεσε κάτι ευχάριστο, όχι μόνο επειδή οι ημέρες αυτές χαρακτηρίζονται από μονοψήφιους αριθμούς θερμοκρασίας, αλλά επειδή είχα καιρό νά αισθανθώ στό πρόσωπό μου κάτι θερμό, απαλό κι επιταχυνόμενο τούς τής καρδίας παλμούς.

Τί τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες!

χαχαχαχαχα!

Έχει φάση η φάση μέ τόν Καρατζαφέρη πού έχει κάνει τήν ΝΔ νά τρέχη πανικόβλητη γιά τόν δήμο τής Θεσ/νίκης.

Έχει φάση επίσης η υψηλή θερμοκρασία τών δακρύων τών θολοαριστερών μέ τήν όλη εξέλιξη.

Η ζεστή, λαχταριστή, κλασσική μπουγάτσα (γλυκειά ή αλμυρή δέν έχει σημασία*) καί ό,τι καλό έχει η πόλις αυτή, ταυτίζεται μέ τήν κατά καιρούς αριστερή παρουσία, ενώ ό,τι κακό διαθέτει η τέως Θέρμη, νύν Σαλόνικα*2, συμπορεύεται μέ τήν κακή δεξιά. Τήν επάρατον.

χαχαχαχαχαχα!!!!

ΥΓ: Μά γιατί χαλιέστε συντρόφια; Δέν πιστεύετε στήν αρχή τής πλειοψηφίας; Δέν εξελέγησαν οι Παπαγεωργόπουλος/Ψωμιάδης; Ο Πατακός τούς διώρισε; Εξελέγησαν νομίζω. Σάς χαλάει η διαδικασία τής ψηφοφορίας; Γιατί περιφρονείτε τήν λαϊκή ετυμηγορία; Στόν στίβο τών ιδεών σπρώξτε τά ιδανικά σας καί ο λαός άς αποφασίσει... Εκτός κι άν τίς αποφάσεις τού λαού τίς αποδέχεστε μόνον όταν δέν αντιστρατεύονται τά δικά σας ιδανικά...

Τί κάθομαι καί λέω ο μαλάκας πρωί πρωί αντί νά τρώω καμμιά μπουγάτσα ή τυρόπιττα.. Χαλάω τήν ζαχαρένια μου (ώς εκ τούτου μπουγάτσα πρέπει νά παραγγείλεις Βαγγέλαρχε!)

* Εσύ τά λές αυτά; Αίσχος!

*2 μέλλoυσα Σολούν όπως τήν ήθελαν κάποιοι Ελληναράδες κομμουνιστές πού αγωνίστηκαν σέ βουνά a long time ago...

Fuck Mondays.

Έχω αρχίσει νά ψάχνω τρόπους άκαπνης καί όσο τό δυνατόν ανέξοδης μαστούρας. Γι’αυτό καί πρέπει νά ομολογήσω ότι …

… Χρωστώ μεγάλη χάρη στό ΚΚε τό οποίο έσπευσε νά ξεκινήση εκστρατεία «ενημέρωσης» τού λαού αλά Πράβδα στήν δεκαετία του’60, κατά τού περιβοήτου μνημονίου.

Χωρίς νά κοκκινήση (λίγο αδόκιμο βεβαίως νά χρησιμοποιήται τέτοιο χρώμα πρός κατάδειξη «ασυνεπείας»), χωρίς νά πέσουν οι τοίχοι, χωρίς κάποια φωνούλα μέσα της νά τής αποτρέψη τέτοια θηριώδη βλαλακία, η γ.γ. τού πατριωτικότατου, πράγματι, ΚΚε Παπαρήγα (τό κύριος/κυρία είναι αστικός τίτλος κι ώς έκ τούτου περιττός) δήλωσε πώς τό μνημόνιο σημαίνει πώς «όποιος είναι ... δημοκράτης θά διώκεται»…

Δέν άργησε νά πάρη σειρά στόν χαβαλέ πέριξ τής «ενημέρωσης» τού λαού γιά τό μνημόνιο ο τόν καιρό τής εξορίας του, δηλωσίας, Μίκης Θεοδωράκης. (Ο καθήσας στά έδρανα τής επαράτου, στήν βουλή).

Τόνισε ότι «τό μνημόνιο ανοίγει τήν πόρτα στούς βρυκόλακες τού Χίτλερ καί τού Χίμλερ» (τό ότι τό Συμβούλιο τής Ευρώπης παράλληλα μέ τό μνημόνιο κατά τών κομμουνιστικών εγκλημάτων είχε υιοθετήσει καί μνημόνιο κατά τών ναζιστικών εγκλημάτων, είναι ψιλά γράμματα γιά τόν καλό συνθέτη, γίνεται γαργάρα αλμυρονέρι, ενυδατική κρέμα άπό αυτές πού χρησιμοποιούμε αυνανιζόμενοι), ανέφερε επίσης ότι «οι κομμουνιστές κινδυνεύουν μέ ... βασανιστήρια καί ... στρατόπεδα θανάτου» καί άλλα επιχειρήματα τά οποία δέν πείθουν ούτε πεντάχρονο κομοδίνο, προκαλούν θυμηδία, δημιουργούν πικρία γιά τήν κατάντια τού συνθέτη τού ανυπέρβλητου «Ραντάρ».

Πλήν τής εμπνευσμένης έμπνευσης τού Θεοδωράκη λοιπόν, έχουμε καί τό παρακάτω ίματζ:

Κοκκάλινη παλάμη, φέρει χαρτί τό οποίο φέρει σβάστικα.

Δέν είναι νά απορή καθόλου κανείς μέ αυτήν τήν γελοιότητα κατ’αρχήν αλλά προσεγμένη μαρκετινίστικα, κίνηση τών παχύδερμων τής ελευθερίας, τών ενσυνειδήτων κομμουνιστών αλλά καί κάποιων αφελών πού συμπαριστανται.

Διότι είναι τουλάχιστον γελοιότητα νά χαράζης τατουδίστικα έναν αγκυλωτό σταυρό στό (ανύπαρκτο) δέρμα ενός (φέροντος τό αντικομμουνιστικό μνημόνιο σκελετωμένου) χεριού, κατατάσσοντας αυτό στό ναζιστικό στρατόπεδο, όταν άπό τήν Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επίσης έχουν καταδικαστεί τά ναζιστικά εγκλήματα. Είναι γελοιότης γιά κάποιον πού γνωρίζει αυτήν τήν λεπτομέρεια.

Είναι όμως απίστευτα γκαιμπελική, ύπουλη, καρκινιάρικη τακτική προπαγάνδας πρός τόν κοσμάκη ο οποίος ενδεχομένως νά μήν γνωρίζη τό ποιόν καί τήν στάση τού Συμβουλίου τής Ευρώπης, σέ προηγούμενες τού αποφάσεις. Βλέπει κάποιος τήν αφίσσα καί στό μυαλό του (δεδομένων τών αρνητικότατων καί ανατριχιαστικών συνειρμών πού κάνουμε όταν βλέπουμε μιά σβάστικα) δημιουργούνται συναισθήματα συμπάθειας πρός τό ΚΚε τό οποίο υπογράφει καί παρουσιάζει εαυτόν ώς διωκόμενο. (Ακόμη κι η εταιρεία δολοφόνων, ο Παπαχρόνης, ο παιδόφιλος Ντιτρού νά βγάλουν αφίσσα ότι διώκονται άπό ναζί έν έτει 2006 μ.Χ. είναι βέβαιον ότι θά εισπράξουν άπειρες οκάδες συμπάθειας καί συμπαράστασης). Η ετικεττα περί ναζισμού σέ κάποιον έχει συνήθως επιτυχία. Στήν περίπτωση αυτή, ποῦ (κωλομονοτονικό) ακριβώς, μπορεί κάποιος νά κατατάξη τήν επιλογή των έν λόγω παχύδερμων; Θέλω νά πω, ότι ΟΚ, είναι σεβαστό τελικά, γιά κάποια κόκκινα φασιστάκια νά μήν ιδρώνουν καθόλου γιά τά εκατομμύρια των δύστυχων οι οποίοι έπεσαν άπό τον κόκκινο εξουσιασμό, αλλά δικαιούνται νά προκρουστιάζουν τήν πραγματικότητα;

Ε, φίλε! Ψίτ! Εσύ... Ναί... Άκου... Τό μνημόνιο αυτό, δέν είναι κατά τού κομμουνισμού. Δέν ξέρω έάν είναι αρκετό νά προσφύγουμε στήν ξεκάθαρη διατύπωση πού μπορεί κάποιος νά δή στό κείμενο: «εγκλήματα τών ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων» είναι όμως κάτι ξεκάθαρο. Δέν θά μπορούσε κάποιος νά είναι πιό ακριβής στίς προθέσεις του. Δέν είναι κατά τού κομμουνισμού αδιακρίτως λοιπόν. Δέν καταδικάζει τήν έννοιά του γενικώς, κάποιες συντεταγμένες του, τό ιδεολογικό του υπόβαθρο. Δέν κάνει λόγο αναθέματος γιά τίς βάσεις τού διαλεκτικού υλισμού, γιά τίς θεωρίες περί συγκέντρωσης τού κεφαλαίου, γιά τίς κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής, γιά τήν αναγκαιότητα αστικής επανάστασης πρίν άπό τήν σοσιαλιστική καί τής δικτατορίας τού προλεταριάτου, γιά τήν ενότητα τών αντιθέσεων· πώς θά μπορούσε εξάλλου; Στέκεται μόνον είς «Τά εγκλήματα τών ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων».

Αναφέρεται όμως, ορμώμενο άπό τήν υπερθέρμανση του κώλου μας στους καναπέδες («ντρέπομαι γιά τήν ζέστα μου καί γιά τήν ανθρωπιά μου») σέ κάποιες ταλαίπωρες ψυχές πού λόγω κάποιας ΝΕΠ, κάποιου ακράτου ταξισμού, λόγω της θεοποίησης τής παραγωγής, εξαιτίας κάποιων ψυχολογικών διαταραχών, προσωπικοτήτων όπως οι Στάλιν, Πωλ Ποτ, Ντζερζίνσκι, Μάο, Κίμ Ίλ Σούνγκ, Μπέρια, Λένιν, Καγκαμέ, δέν πρόλαβαν νά χαρούν, νά απολαύσουν, νά δούν κάποια στοιχειώδη. Αυτά τά οποία μάς ξεχωρίζουν άπό τά κτήνη.

Τέλος, θά μπορούσε νά προσθέση κάποιος εδώ, ότι τέτοια κίνηση άπό τό Συμβούλιο τής Ευρώπης είναι αχρείαστη. Διότι απλούστατα, «μνημόνιο αντικομμουνισμού», υπεγράφη, προωθήθηκε, προεκρίθη άπό όλους αυτούς τούς λαούς κάπου 15-20 χρόνια πρίν. Τότε πού τίς ιδέες περί κολχόζ, κατάργησης πατρίδων, προλεταριακού διεθνισμού, αθεοποίησης, οι λαοί πού τίς απελάμβαναν (sic) τίς έριξαν στόν κάλαθο τών αχρήστων. Έστειλαν τό σφυροδρέπανο καί ό,τι πρεσβεύει, στό καλάθι τής τουαλέττας παρέα μέ χρησιμοποιημένη σερβιέτα γιά έναν καυλιάρικο εναγκαλισμό στό ομόχρωμο τους.

ΥΓ: Έχει ενδιαφέρον επίσης, γελωτοπροκαλόν ενδιαφέρον, η προσφυγή σέ λίνκς τού ΚΚε άπό διαφόρους ευαίσθητους, κυρίως όμως «προοδευτικούς» μπλογκούχους οι οποίοι «προοδευτικοί» μπλογκούχοι, καλό θά είναι νά «γνωρίσουν» τήν άποψη/στάση τού ΚΚε απέναντι σέ θέματα όπως η ομοφιλοφυλία, αποποινικοποίηση «μαλακών» ναρκωτικών κλπ κλπ καί μετά νά επανέλθουν δημήτριοι ή όχι, υπερασπιζόμενοι ένα αντιδραστικό καί οπισθοδρομικό κόμμα.

Τό σχέδιο απόφασης τού Συμβουλίου τής Εύρώπης:


H πολιτική επιτροπή υιοθετεί κείμενο για την καταδίκη των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων

14/12/2005

Η Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, στη σημερινή της συνάντηση στο Παρίσι, υιοθέτησε ένα σχέδιο απόφασης και ένα σχέδιο σύστασης για την «Ανάγκη Διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Το κείμενο που προετοιμάστηκε από τον Γ. Λίντμπλαντ (Σουηδία, EPP/CD) καταδικάζει ισχυρά τις μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν από αυτά τα καθεστώτα και εκφράζει «συμπάθεια, κατανόηση και αναγνώριση στα θύματα των εγκλημάτων». Σύμφωνα με την επιτροπή, «αυτή η καθαρή θέση της διεθνούς κοινότητας θα ανοίξει το δρόμο για παραπέρα συμφιλίωση».

Έκθεση: «Ανάγκη Διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων»

Εισηγητής Γ. Λίντμπλαντ (Σουηδία, EPP/CD)

I.Σχέδιο Απόφασης (σελ 1-2)

II. Σχέδιο σύστασης (σελ 3)

III. Επεξηγηματικό Μνημόνιο (σελ 4-11)

Ι. Σχέδιο Απόφασης

Η Συνέλευση αναφέρεται στην απόφασή της 1096 (1996) πάνω σε μέτρα για τη διάλυση κομμουνιστικών ολοκληρωτικών συστημάτων.
Τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα που άσκησαν εξουσία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη τον περασμένο αιώνα, και τα οποία εξακολουθούν να είναι στην εξουσία σε αρκετές χώρες του κόσμου, έχουν χαρακτηριστεί, χωρίς εξαιρέσεις, από τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι παραβιάσεις ποικίλουν ανάλογα με την κουλτούρα, τη χώρα και την ιστορική περίοδο και περιλαμβάνουν ατομικές και συλλογικές δολοφονίες και εκτελέσεις, θανάτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, πείνα, εκτοπίσεις, βασανιστήρια, δουλική εργασία, και άλλες μορφές μαζικού φυσικού τρόμου.
Τα εγκλήματα δικαιολογήθηκαν στο όνομα της θεωρίας της πάλης των τάξεων και της αρχής της δικτατορίας του προλεταριάτου. Η ερμηνεία και των δύο αρχών νομιμοποίησε την «εξάλειψη» ανθρώπων που θεωρούνταν επιζήμιοι στην οικοδόμηση μια νέας κοινωνίας και, κατά συνέπεια, εχθροί των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων. Ένας τεράστιος αριθμός των θυμάτων σε κάθε χώρα αφορούσε πολίτες τους. Αυτή ήταν ιδιαίτερα η περίπτωση της πρώην ΕΣΣΔ που κατά πολύ ξεπέρασαν τους άλλους λαούς σε αριθμό θυμάτων.
Η Συνέλευση αναγνωρίζει πως παρά τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων, κάποια Ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα έχουν συμβάλλει στην επίτευξη της δημοκρατίας.
Την πτώση των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη δεν έχει ακολουθήσει σε όλες τις περιπτώσεις μια διεθνής έρευνα πάνω στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από αυτά. Επιπλέον, οι πρωτεργάτες αυτών των εγκλημάτων δεν έχουν υποχρεωθεί σε δίκη από τη διεθνή κοινότητα όπως ήταν η περίπτωση με τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα του Εθνικού Σοσιαλισμού (Ναζισμού).
Κατά συνέπεια, η δημόσια συνείδηση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα είναι πολύ πενιχρή. Κομμουνιστικά κόμματα είναι νόμιμα και δραστήρια σε ορισμένες χώρες, ακόμα και αν σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχουν πάρει αποστάσεις από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα στο παρελθόν.
Η Συνέλευση είναι πεισμένη πως η συνείδηση της ιστορίας είναι μιας από της προϋποθέσεις για την αποφυγή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Ακόμα, η ηθική εκτίμηση και καταδίκη εγκλημάτων που διαπράχθηκαν παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση των νέων γενεών. Η καθαρή θέση της διεθνούς κοινότητας πάνω στο παρελθόν μπορεί να αποτελέσει μια αναφορά για τις μελλοντικές τους πράξεις.
Επιπρόσθετα, η Συνέλευση πιστεύει πως αυτά τα θύματα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα τα οποία είναι ακόμα ζωντανά ή οι οικογένειές τους, δικαιούνται συμπάθεια, κατανόηση και αναγνώριση για τα βάσανά τους.
Ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα εξακολουθούν να υπάρχουν σε ορισμένες χώρες του κόσμου και εγκλήματα συνεχίζουν να διαπράττονται. Η αίσθηση των εθνικών συμφερόντων δεν θα πρέπει να αποτρέψει χώρες από επαρκή κριτική των σημερινών ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων. Η Συνέλευση καταδικάζει ισχυρά όλες τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Οι συζητήσεις και οι καταδίκες που έχουν λάβει χώρα μέχρι σήμερα σε εθνικό επίπεδο σε κάποιες χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν μπορούν να δώσουν άφεση στην διεθνή κοινότητα από το να πάρει μια καθαρή θέση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα. Έχει μια ηθική υποχρέωση να το πράξει δίχως καθυστέρηση
Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι καλά προετοιμασμένο για μια τέτοια συζήτηση σε διεθνές επίπεδο. Όλες οι πρώην Ευρωπαϊκές κομμουνιστικές χώρες, με την εξαίρεση της Λευκορωσίας, είναι τώρα μέλη του, και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το κράτος δικαίου είναι βασικές αρχές που υποστηρίζει.
Κατά συνέπεια, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση καταδικάζει ισχυρά τις μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα και εκφράζει συμπάθεια, κατανόηση και αναγνώριση στα θύματα των εγκλημάτων
Ακόμα, καλεί όλα τα κομμουνιστικά ή μετά-κομμουνιστικά κόμματα στις χώρες μέλη του που δεν το έχουν κάνει ακόμα, να επανεκτιμήσουν την ιστορία του κομμουνισμού και το ίδιο τους το παρελθόν, να πάρουν καθαρές αποστάσεις από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα και να τα καταδικάσουν δίχως ταλάντευση.
Η Συνέλευση πιστεύει πως αυτή η καθαρή θέση της διεθνούς κοινότητας θα ανοίξει το δρόμο για την παραπέρα συμφιλίωση. Ακόμα, ευελπιστούμε πως θα ενθαρύννει τους ιστορικούς σε όλο τον κόσμο να συνεχίσουν την έρευνά τους που αποσκοπεί στον καθορισμό και την αντικειμενική επαλήθευση για το τι έλαβε χώρα.

II. Σχέδιο σύστασης

Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση αναφέρεται στην Απόφασή της 1096 (1996) πάνω σε μέτρα για τη διάλυση κομμουνιστικών ολοκληρωτικών συστημάτων, και στην Απόφαση � για την ανάγκη για διεθνή καταδίκη των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων
Η Συνέλευση έχει τη γνώμη πως υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη για μια σε βάθος και εξαντλητική διεθνή συζήτηση για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα αποβλέποντας στο να δώσει συμπάθεια, κατανόηση και αναγνώριση σε όλους εκείνους που επηρεάστηκαν από αυτά τα εγκλήματα
Είναι πεπεισμένη πως το Συμβούλιο της Ευρώπης, όντας μια οργάνωση που υπερασπίζεται το κράτος δικαίου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα πρέπει να πάρει μια καθαρή θέση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα
Έτσι, η Συνέλευση παροτρύνει την Επιτροπή των υπουργών:

Να συστήσει μια επιτροπή που θα συνίσταται από ανεξάρτητους ειδικούς με καθήκον τη συγκέντρωση και αξιολόγηση πληροφοριών και νομοθετημάτων σχετικά με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό διαφορετικά ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα
να υιοθετήσει μια επίσημη διακήρυξη για τη διεθνή καταδίκη των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα, και να αποδώσει φόρο τιμής στα θύματά τους ανεξάρτητα από τη εθνικότητά τους
Να εξαπολύσει μια καμπάνια δημόσιας ενημέρωσης για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο
Να οργανώσει μια διεθνή διάσκεψη για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα με συμμετοχή εκπροσώπων κυβερνήσεων, βουλευτών, ακαδημαϊκών, ειδικών και ΜΚΟ
Να παροτρύνει τα κράτη μέλη του Συμβουλίου που είχαν κυβερνηθεί από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα:

Να δημιουργήσουν επιτροπές που θα συνίσταται από ανεξάρτητους ειδικούς με καθήκον τη συγκέντρωση και αξιολόγηση πληροφοριών και νομοθετημάτων σχετικά με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς σε εθνικό επίπεδο αποβλέποντας στη στενή συνεργασία με την επιτροπή ειδικών του Συμβουλίου της Ευρώπης
Να αναθεωρήσουν την εθνική νομοθεσία αποβλέποντας να την κάνουν πλήρως συμβατή με την Σύσταση του Συμβουλίου των Υπουργών (2003) 13 για μια Ευρωπαϊκή πολιτική σχετικά με την πρόσβαση σε αρχεία.
Να εξαπολύσουν μια καμπάνια εθνικής ενημέρωσης για εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα της κομμουνιστικής ιδεολογίας, συμπεριλαμβανομένης της αναθεώρησης των σχολικών βιβλίων και την εισαγωγή μιας μέρας μνήμης για θύματα του κομμουνισμού και την δημιουργία μουσείων
Να ενθαρρύνουν τις τοπικές αρχές να αναγείρουν μνημεία ως φόρο τιμής στα θύματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων

ΙΙΙ. Επεξηγηματικό Μνημόνιο

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η πτώση της κομμουνιστικής εξουσίας στα κράτη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης στις αρχές της δεκαετίας του 90 του 20ου αιώνα προκάλεσε πολλές συζητήσεις σχετικά με την πολιτική και νομική αντιμετώπιση σειράς πράξεων και των εγκλημάτων που είχαν διαπραχτεί στο όνομα της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Αναδείχτηκε ως σοβαρό ζήτημα η στάση απέναντι στους υπεύθυνους αυτών των πράξεων όπως και η πιθανή άσκηση διώξεων σε βάρος τους. Σε όλες τις πρώην κομμουνιστικές χώρες διεξάχθηκαν συζητήσεις σε εθνικό επίπεδο σχετικά με το ζήτημα αυτό και σε ορισμένες από τις χώρες αυτές υιοθετήθηκαν νόμοι για την «αποκομουνιστικοποίηση» η και για την «εξισορρόπηση» [lustration].
Σε όλες αυτές τις χώρες το ζήτημα αυτό θεωρήθηκε συστατικό στοιχείο μιας ευρύτερης διαδικασίας που είχε ως στόχο την αποδόμηση του προηγούμενου καθεστώτος και το πέρασμα στη δημοκρατία. Η διαδικασία αυτή είχε κατανοηθεί ως ένα εσωτερικό ζήτημα των χορών αυτών ενώ η καθοδήγηση του εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας και ιδιαίτερα από πλευράς του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε επικεντρωθεί στην πρόληψη πιθανών παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Στο πνεύμα αυτό συντάχθηκαν δυο εκθέσεις της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης που αφορούσαν το μέτρα για την αποδομηση των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών συστημάτων, η μια από τον κ. Εσπερσεν [Espersen] και η άλλη από τον κ. Σεβερίν [Severin] . Οι εκθέσεις αυτές είχαν γίνει εξ ονόματος της Επιτροπής Νομικών Ζητημάτων και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων αντίστοιχα το 1995 και το 1996. Η πρώτη έκθεση επέστρεψε στην επιτροπή μετά από τη συζήτηση της στην [Κοινοβουλευτική] Συνέλευση η δεύτερη οδήγησε στην υιοθέτηση της Απόφασης 1096 [1996].
Παρ' όλα αυτά μέχρι στιγμής ούτε το Συμβούλιο της Ευρώπης ούτε και καμία άλλη διεθνής διακυβερνητική οργάνωση ανταποκρίθηκε στο καθήκον για μια γενικευμένη αποτίμηση της κομμουνιστικής εξουσίας όπως και όσον αφορά την ανάγκη για μια σοβαρή συζήτηση για τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν στο όνομα της εξουσίας αυτής και ούτε όσον αφορά τη δημόσια καταδίκη τους. Ακόμα περισσότερο, και αυτό είναι κάτι που είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, δεν έγινε μια σοβαρή και σε βάθος συζήτηση για την ιδεολογία που ήταν στη ρίζα της τόσο μεγάλης τρομοκρατίας, της μαζικής παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, που προκάλεσε το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων και τα πολλά δεινά για ολόκληρα έθνη . Ενώ ένα άλλο ολοκληρωτικό καθεστώς του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα ο ναζισμός αποτέλεσε αντικείμενο διερεύνησης, καταδικάστηκε διεθνώς και οι υπεύθυνοι παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη, παρόμοια εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα το κομμουνισμού ούτε διερευνήθηκαν και ούτε αντιμετώπισαν την οποιαδήποτε διεθνή καταδίκη.
Η απουσία διεθνούς καταδίκης μπορεί εν μέρη να εξηγείται από το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν ακόμα χώρες στις οποίες η εξουσία βασίζεται στην κομμουνιστική ιδεολογία. Η επιθυμία για τη διατήρηση καλών σχέσεων με ορισμένες από αυτές ίσως να εμποδίζει ορισμένους πολιτικούς να ασχοληθούν με αυτό το δύσκολο θέμα. Επί πλέον υπάρχει και το γεγονός ότι ορισμένα ενεργά και σήμερα πολιτικά πρόσωπα είχαν υποστηρίξει με τον ένα η τον άλλο τρόπο πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα. Για προφανείς λόγους τα πρόσωπα αυτά θα προτιμούσαν να αποφύγουν την ενασχόληση με το ζήτημα των εύθηνων. Σε μερικές Ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα που δεν έχουν καταδικάσει ρητά τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Τέλος μερικά στοιχεία της κομμουνιστικής ιδεολογίας όπως ισότητα η κοινωνική δικαιοσύνη ακόμα ασκούν έλξη σε ορισμένους πολιτικούς οι οποίοι φοβούνται ότι η καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού θα ταυτιστεί με την καταδίκη της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα ο εισηγητής είναι της άποψης ότι υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη για μια δημόσια συζήτηση για τα εγκλήματα του κομμουνισμού και για την καταδίκη τους σε διεθνές επίπεδο. Αυτή η διαδικασία πρέπει να προωθηθεί να προωθηθεί για πόλους λόγους αμέσως, χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση.
Πρώτο. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο για τον καθένα ότι καταδικαστέο είναι το κάθε έγκλημα συμπεριλαμβανόμενου και εκείνου που διαπράχθηκε στο όνομα στο όνομα μιας ιδεολογίας που προβάλει ακόμα και τις πιο αξιοσέβαστες άξιες όπως την ισότητα και τη δικαιοσύνη. Από τον κανόνα αυτό δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις νέες γενεές που δεν έχουν προσωπική εμπειρία από τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Μια ξεκάθαρη τοποθέτηση της διεθνούς κοινότητας για το παρελθόν μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις μελλοντικές της δράσεις. Φαίνεται ότι σε ορισμένες χώρες είναι ζωντανό ακόμα ένα είδους νοσταλγίας για τον κομμουνισμό. Αυτό το γεγονός δημιουργεί τον κίνδυνο ο κομμουνισμός να κερδίσει την εξουσία στην μια η στην άλλη χώρα. Σκοπός της παρούσας έκθεσης είναι να συμβάλει στην γενική ενημέρωση για την ιστορική διαδρομή αυτής της ιδεολογίας.
Δεύτερο. Όσο ακόμα θύματα των κομμουνιστικών καθεστώτων η οι οικογένειες τους είναι στη ζωή θα πρέπει να μπορούν να απολαύσουν ηθική ικανοποίηση για όσα υπόφεραν.
Τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό είναι το γεγονός ότι κομμουνιστικά καθεστώτα εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα σε ορισμένες χώρες του κόσμου ενώ συνεχίζονται τα εγκλήματα στο όνομα της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Κατά την άποψη μου το Συμβούλιο της Ευρώπης , η οργάνωση που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχει το δικαίωμα να μένει αδιάφορη και να σιωπά ακόμα και εάν τα κράτη αυτά δεν είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η διεθνής καταδίκη θα ενισχύσει την αξιοπιστία και νέα επιχειρήματα στην εσωτερική αντιπολίτευση που δρα στο εσωτερικό των χορών αυτών και μπορεί να συμβάλει σε θετικές εξελίξεις. Αυτό είναι και το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει στις χώρες αυτές η Ευρώπη που αποτελεί το λίκνο της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Πρέπει να τονιστεί ότι στην παρούσα έκθεση δεν υπάρχει κανένα θέμα για οποιαδήποτε οικονομική αποζημίωση των θυμάτων των εγκλημάτων του κομμουνισμού. Η μόνη μορφή αποκατάστασης που προτείνεται είναι ηθικής φύσης.
Η 15η επέτειος της πτώσης των κομμουνιστικών καθεστώτων σε Ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί μια καλή εύκαιρα για μια τέτοια πρωτοβουλία . Το Συμβούλιο της Ευρώπης βρίσκεται σε ιδανική θέση να προώθηση αυτό το καθήκον μιας και τα περισσότερα από τα μισά κράτη μέλη του είχαν δοκιμάσει την κομμουνιστική εξουσία.
Στο πλαίσιο της προετοιμασίας αυτής της έκθεσης, η Επιτροπή οργάνωσε μια ακρόαση με συμμετοχή προεξεχόντων προσωπικοτήτων, των οποίων η εντρύφηση στο θέμα συνέβαλλε σημαντικά στην προετοιμασία της παρούσας έκθεσης. (Δες πρόγραμμα για την Ακρόαση στο Παράρτημα 1). Επίσης διενέργησα αποστολές συλλογής στοιχείων (fact-finding) στη Βουλγαρία (16 Μάη 2005), Λετονία (3 Ιούνη 2005) και Ρωσία (16-17 Ιούνη 2005) (Δες συνημμένα προγράμματα των επισκέψεων στα παραρτήματα 2-4). Θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στις εθνικές κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες αυτών των χωρών για τη βοήθειά τους στην προετοιμασία των επισκέψεων
Επιθυμώ να τονίσω ότι αυτή η έκθεση με κανένα τρόπο δεν προτίθεται να αποτελέσει μια εξαντλητική απογραφή των κομμουνιστικών εγκλημάτων. Η ιστορική έρευνα θα πρέπει να αφεθεί στους ιστορικούς, και ήδη υπάρχει ένας αρκετά ουσιαστικός όγκος φιλολογίας για το θέμα, που χρησιμοποίησα όταν προετοίμαζα την παρούσα έκθεση. Αυτή η έκθεση είναι σχεδιασμένη ως πολιτική εκτίμηση των εγκλημάτων του κομμουνισμού.

ΙΙ. ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ

Τα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπως αυτά που διερευνούνται σε αυτή την έκθεση μπορούν να οριστούν με βάση ένα αριθμό χαρακτηριστικών, συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένα την εξουσία ενός μοναδικού μαζικού κόμματος δεσμευμένο, τουλάχιστον στο φραστικό επίπεδο, στην κομμουνιστική ιδεολογία. Η εξουσία είναι συγκεντρωμένη μέσα σε μια μικρή ομάδα κομματικών ηγετών που δεν λογοδοτούν ή περιορίζονται από το κράτος δικαίου.
Το κόμμα ελέγχει το κράτος σε τέτοιο βαθμό που τα όρια μεταξύ των δύο είναι θολά. Ακόμα, επεκτείνει τον έλεγχό του στον πληθυσμό και σε κάθε πλευρά της καθημερινής ζωής σε ένα άνευ προηγουμένου επίπεδο.
Το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι είναι ανύπαρκτο, ο πολιτικός πλουραλισμός είναι καταργημένος και κάθε γνώμη όπως και κάθε απόπειρα ανεξάρτητης αυτοοργάνωσης τιμωρούνται αυστηρά.
Για να επιβάλλει τον έλεγχό του πάνω στην δημόσια ζωή και για να προλάβει κάθε ενέργεια πέρα από τον έλεγχό του, τέτοια κομμουνιστικά καθεστώτα επεκτείνουν τις αστυνομικές δυνάμεις σε ένα πρωτοφανές βαθμό, εγκαθιδρύουν δίκτυα πληροφοριοδοτών και ενθαρρύνουν την καταγγελία. Το μέγεθος των αστυνομικών σχηματισμών, ο αριθμός των μυστικών πληροφοριοδοτών παραλλάσσουν σε διαφορετικές εποχές και χώρες, αλλά πάντα υπερβαίνουν κατά πολύ τους αριθμούς σε κάθε δημοκρατική χώρα.
Τα ΜΜΕ είναι μονοπώλιο ή ελέγχονται από το κράτος. Αυστηρή προληπτική λογοκρισία εφαρμόζεται ως κανόνας. Κατά συνέπεια, το δικαίωμα στην πληροφόρηση παραβιάζεται και η ελευθεροτυπία είναι ανύπαρκτη.
Η εθνικοποίηση της οικονομίας που είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της κομμουνιστικής εξουσίας απορρέει ευθέως από την ιδεολογία και βάζει περιορισμούς στην ατομική ιδιοκτησία και την ατομική οικονομική δραστηριότητα. Ως συνέπεια οι πολίτες είναι πιο ευάλωτοι απέναντι στο κράτος το οποίο είναι ο μονοπωλιακός εργοδότης και η μόνη πηγή εισοδήματος.
Η κομμουνιστική εξουσία διήρκησε 80 χρόνια στην χώρα στην οποία για πρώτη φορά δημιουργήθηκε, συγκεκριμένα στη Ρωσία τότε μετονομασμένη ως Σοβιετική Ένωση. Σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη ήταν περίπου 45 χρόνια. Έξω από την Ευρώπη κομμουνιστικά κόμματα κυβερνούν για πάνω από 50 χρόνια στην Κίνα, τη Βόρεια Κορέα και το Βιετνάμ και πάνω από 40 στην Κούβα και 30 στο Λάος. Κομμουνιστικές κυβερνήσεις βασίλεψαν για κάποιο διάστημα σε διαφορετικές Αφρικάνικες, Ασιατικές και Νοτιοαμερικάνικες χώρες κάτω από την τότε Σοβιετική επιρροή.
Πάνω από 20 χώρες σε 4 ηπείρους μπορούν να καταταχθούν ως κομμουνιστικές ή υπό κομμουνιστική διακυβέρνηση για κάποια χρονική περίοδο. Εκτός από τη Σοβιετική Ένωση και τους 6 Ευρωπαϊκούς δορυφόρους της, η λίστα περιλαμβάνει το Αφγανιστάν, την Αλβανία, την Αγκόλα, την Μπενίν, την Καμπότζη, την Κίνα, το Κογκό, την Κούβα, την Αιθιοπία, τη Βόρεια Κορέα, το Λάος, την Μογγολία, την Μοζαμβίκη, το Βιετνάμ, τη Νότια Υεμένη και τη Γιουγκοσλαβία.
Ο αριθμός του πληθυσμού που ζούσε υπό κομμουνιστική εξουσία μέτραγε πάνω από 1 δισεκατομμύριο πριν το 1989
Η μακροβιότητα και η γεωγραφική επέκταση υποδηλώνουν διαφορές και τροποποιήσεις στην πράξη των κομμουνιστικών εξουσιών σε διαφορετικές χώρες, κουλτούρες και εποχές. Το κομμουνιστικό καθεστώς εξελίχθηκε, ως αποτέλεσμα της εσωτερικής του δυναμικής ή απαντώντας στις διεθνείς περιστάσεις. Είναι δύσκολο να συγκρίνουμε τις κομμουνιστικές εξουσίες στη Ρωσία το 1930, στην Ουγγαρία το 1960 ή στην Πολωνία το 1980.
Ωστόσο, παρά τη διαφορετικότητα, μπορεί κανείς να καθορίσει κοινά χαρακτηριστικά του ιστορικού κομμουνιστικού καθεστώτος ανεξάρτητα από χώρα, κουλτούρα ή χρόνο. Ένα από τα πιο προφανή χαρακτηριστικά είναι η κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

ΙΙΙ. ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Η κομμουνιστική εξουσία έχει νωρίς εξαρχής χαρακτηριστεί από τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να επιτύχουν και να διατηρήσουν την εξουσία, τα κομμουνιστικά καθεστώτα πήραν πιο πέρα από τις ατομικές δολοφονίες και τις τοπικές σφαγές και ενσωμάτωσαν το έγκλημα στο σύστημα εξουσίας. Είναι αλήθεια πως αρκετά χρόνια μετά την εγκαθίδρυση του καθεστώτος στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, και μετά από δεκάδες χρόνια στην Σοβιετική Ένωση και την Κίνα, ο τρόμος έχασε λίγο από την αρχική του ισχύ. Ωστόσο η «ανάμνηση του τρόμου» έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στις κοινωνίες, η ενδεχόμενη απειλή υποκατέστησε τις πραγματικές ωμότητες. Ακόμα, αν εμφανιζόταν ανάγκη, τα καθεστώτα κατέφυγαν στον τρόμο όπως φαίνεται από την Τσεχοσλαβακία το 1968, την Πολωνία το 1971, 1976 και 1981 ή την Κίνα το 1989. Αυτός ο κανόνας ισχύει για όλα τα ιστορικά και τρέχοντα κομμουνιστικά καθεστώτα ανεξάρτητα χώρας.
Σύμφωνα με προσεκτικούς υπολογισμούς ( ακριβή στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα) ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, κατανεμημένα κατά χώρες ή περιοχές μπορεί να δοθεί ως εξής
Σοβιετική Ένωση: 20 εκατομμύρια θύματα
Κίνα: 65 εκατομμύρια
Βόρειος Κορέα: 2 εκατομμύρια
Καμπότζη: 2 εκατομμύρια
Ανατολική Ευρώπη: 1 εκατομμύριο
Λατινική Αμερική: 150.000
Αφρική: 1,7 εκατομμύρια
Αφγανιστάν 1,5 εκατομμύρια
Αυτοί οι αριθμοί περιλαμβάνουν μια ποικιλία καταστάσεων: ατομικές και ομαδικές εκτελέσεις, θανάτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θύματα πείνας και εκτοπίσεων.
Τα παραπάνω νούμερα είναι ντοκουμεντιαρισμένα, και αν είναι μόνο εκτιμήσεις αυτό γίνεται γιατί υπάρχει έδαφος να υποψιασθούμε πως θα πρέπει να είναι πολύ υψηλότερα
Το σημαντικό χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών εγκλημάτων ήταν η καταστολή ενάντια σε ολόκληρες κατηγορίες αθώων ανθρώπων των οποίων το μοναδικό «έγκλημα» ήταν το ότι ανήκαν σε αυτές τις κατηγορίες. Με αυτό τον τρόπο, στο όνομα της ιδεολογίας, τα καθεστώτα δολοφόνησαν δεκάδες εκατομμυρίων πλουσίων αγροτών (κουλάκοι), ευγενείς, αστούς, Κοζάκους, Ουκρανούς και άλλες ομάδες
Αυτά τα εγκλήματα είναι ευθεία αποτελέσματα της θεωρίας της πάλης των τάξεων που επέβαλε την «εκκαθάριση» ανθρώπων που δεν θεωρούνταν χρήσιμοι στην οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. Ένας τεράστιος αριθμός των θυμάτων ήταν υπήκοοι των χωρών.
Στα τέλη της δεκαετίας του 20, στη Σοβιετική Ένωση, η GPU (πρώην Czecka) εισήγαγε ποσοστώσεις: κάθε περιοχή ήταν υποχρεωμένη να παραδώσει ένα ορισμένο αριθμό «ταξικών εχθρών». Τα νούμερα καθοριζόταν κεντρικά από την ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος. Έτσι οι τοπικές αρχές όφειλαν να συλλάβουν, να εκτοπίσουν και να εκτελέσουν συγκεκριμένους αριθμούς ατόμων. Αν αποτύγχαναν να το πράξουν υπόκειταν οι ίδιοι σε δίωξη.
Από την άποψη του αριθμού θυμάτων, η λίστα των πιο σημαντικών κομμουνιστικών εγκλημάτων περιλαμβάνει τα παρακάτω:
Ατομικές και ομαδικές εκτελέσεις ανθρώπων που θεωρούνταν πολιτικού αντίπαλοι, χωρίς ή με αυθαίρετες δίκες, αιματηρές καταστολές διαδηλώσεων και απεργιών, θανάτωση ομήρων και αιχμαλώτων πολέμου στη Ρωσία το 1918-22. Έλλειψη πρόσβασης σε αρχεία (καθώς και έλλειψη οποιοδήποτε ντοκουμέντων για αναρίθμητες εκτελέσεις) κάνει αδύνατο το να δοθούν ακριβή αριθμοί, αλλά ο αριθμός των θυμάτων αποτιμάται σε δεκάδες χιλιάδες.
Θάνατος από πείνα περίπου 5 εκατομμυρίων ατόμων ως αποτέλεσμα επιτάξεων, ιδιαίτερα στην Ουκρανία το 1921-1923. Ο λιμός χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό όπλο από αρκετά κομμουνιστικά καθεστώτα και όχι μόνο στη Σοβιετική Ένωση.
Εξόντωση 300.000-500.000 Κοζάκων μεταξύ 1919 και 1920
Δεκάδες χιλιάδες χάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εδώ ξανά, έλλειψη πρόσβασης σε αρχεία κάνει την έρευνα αδύνατη
690.000 άτομα καταδικάστηκαν αυθαίρετα σε θάνατο και εκτελέστηκαν ως αποτέλεσμα του «διωγμού» στο κομμουνιστικό κόμμα το 1937-1938. Χιλιάδες άλλων εκτοπίστηκαν ή τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα. Συνολικά μεταξύ 1ης Οκτώβρη 1936 και 1ης Νοέμβρη 1938 περίπου 1.565.000 συνελήφθηκαν και από αυτούς 668.305 εκτελέστηκαν. Σύμφωνα με πολλούς μελετητές αυτά τα νούμερα είναι υποτιμημένα και θα πρέπει να επαληθευτούν όταν όλα τα αρχεία γίνουν προσβάσιμα
εκατομμύρια εκτοπίστηκαν το 1930-1932
Χιλιάδες απλοί άνθρωποι στην Σοβιετική Ένωση κατηγορήθηκαν για σχέσεις με τους «εχθρούς» και εκτελέστηκαν την περίοδο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Για παράδειγμα το 1937 περίπου 144.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και από αυτούς 110.000 εκτελέσθηκαν αφού κατηγορήθηκαν για επαφές με Πολωνούς πολίτες που ζούσαν στην Σοβιετική Ένωση. Επίσης το 1937, 42.000 εκτελέσθηκαν στη βάση ότι είχαν σχέσεις με Γερμανούς εργάτες στην ΕΣΣΔ
6 εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν της πείνας ως αποτέλεσμα μιας εσκεμμένης κρατικής πολιτικής το 1932-1933
Δολοφονίες και εκτοπίσεις εκατοντάδων χιλιάδων Πολωνών, Ουκρανών, Λιθουανών, Εσθονών, Μολδαβών και κατοίκων της Βεσσαραβίας το 1941 και 1944-45
Εκτόπιση των Γερμανών του Βόλγα το 1941, των Τατάρων της Κριμαίας το 1943, Τσετσένων και Ινγκούς το 1944
Εκτόπιση και εξόντωση του ενός τετάρτου του πληθυσμού στην Καμπότζη το 1975-1978
Εκατομμύρια θυμμάτων των εγκληματικών πολιτικών του Μάο Τσε Τουγκ στην Κίνα του του Κιμ Ιρ Σέν στη Βόρειο Κορέα. Εδώ ξανά έλλειψη ντοκουμέντων δεν επιτρέπει ακριβή στοιχεία να δοθούν
Πολυάριθμα θύματα σε άλλα μέρη του κόσμου, Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική σε χώρες που αυτοαποκαλούνται κομμουνιστικές και έχουν ευθεία αναφορά στην κομμουνιστική ιδεολογία.
Αυτή ή λίστα σε καμία περίπτωση δεν εξαντλείται εδώ. Δεν υπάρχει πρακτικά χώρα ή περιοχή υπό κομμουνιστική διοίκηση που είναι σε θέση να δημιουργήσει τη δική της λίστα πόνου.
Στρατόπεδα συγκέντρωσης δημιουργήθηκαν από το πρώτο κομμουνιστικό καθεστώς ήδη από το Σεπτέμβρη του 1918 και έγιναν ένα από τα πιο ντροπιαστικά σύμβολα των κομμουνιστικών καθεστώτων. Το 1921, υπήρχαν ήδη 107 στρατόπεδα συγκέντρωσης με πάνω από 50.000 κρατούμενους. Η εξαιρετικά υψηλή θνησιμότητα σε αυτά τα στρατόπεδα μπορεί να δειχθεί από την κατάσταση στο στρατόπεδο της Κροστάνδης: από τους 6.500 κρατούμενους που τοποθετήθηκαν το Μάρτη του 1921 μόνο 1.500 ήταν ζωντανοί ένα χρόνο μετά.
Το 1940 ο αριθμός των κρατουμένων έφτανε τα 2.350.000 σε 53 συμπλέγματα στρατοπέδων συγκέντρωσης, 425 ειδικές αποικίες, 50 αποικίες ανηλίκων και 90 σπίτια νεογέννητων.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 40 υπήρχαν κατά μέσο όρο 2,5 εκατομμύρια κρατούμενοι σε στρατόπεδα κάθε στιγμή. Υπό το φώς του ρυθμού θνησιμότητας αυτό σήμαινε πως ο πραγματικός αριθμός των ανθρώπων που είχαν τοποθετηθεί σε στρατόπεδα ήταν πολύ υψηλότερος
Συνολικά μεταξύ 15 και 20 εκατομμυρίων ανθρώπων πέρασαν από στρατόπεδα μεταξύ 1930 και 1953
Στρατόπεδα συγκέντρωσης επίσης δημιουργήθηκαν σε άλλα κομμουνιστικά καθεστώτα, αξιοσημείωτα στην Κίνα, τη Βόρειο Κορέα, Καμπότζη και Βιετνάμ
Η εισβολή από την Σοβιετικό Στρατό σε αρκετές χώρες κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ακολουθήθηκε συστηματικά από μαζικό τρόμο, συλλήψεις εκτοπίσεις και δολοφονίες. Μεταξύ των χωρών που επηρεάστηκαν περισσότερο ήταν η Πολωνία (εκτίμηση για 440.000 θύματα το 1939, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας τψν Πολωνών αξιωματικών αιχμαλώτων πολέμου στο Κατύν το 1940, Εσθονία (175.000 θύματα περιλαμβανομένης της δολοφονίας 800 αξιωματικών, που αριθμεί το 17,5 % του συνολικού πληθυσμού), η Λιθουανία, Λετονία (119.000 θύματα), Μπεσαραβία και Βόρεια Βουκοβίνα
Εκτόπιση ολόκληρων εθνών ήταν ένα σύνηθες πολιτικό μέτρο ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. ΤΟ 1940-41 περίπου 330.000 Πολωνοί πολίτες που ζούσαν στις περιοχές που κατέλαβε ο Σοβιετικός Στρατός εκτοπίστηκαν στην Ανατολική Σοβιετική Ένωση., κυρίως στο Καζακστάν. 900.000 γερμανοί από την περιοχή του Βόλγα εκτοπίστηκαν το φθινόπωρο του 1941. 93.00 Καλμούκοι εκτοπίστηκαν το Δεκέμβρη του 1943. 521.00 Τσετσένοι και Ινγουσέτοι εκτοπίστηκαν το Φλεβάρη του 1944. 180.000 Τάταροι της Κριμαίας εκτοπίστηκαν το 1944. Η λίστα δεν ήταν πλήρης δίχως να αναφέρουμε τους Λετονούς, Λιθουανούς, Εσθονούς, Έλληνες, Βούλγαρους, Αρμένιους της Κριμαίας, Τούρκους και Κούρδους από τον Καύκασο
Οι εκτοπίσεις επίσης αφορούσας στους πολιτικούς αντιπάλους. Από το 1920 οι πολιτικοί αντίπαλοι στη Ρωσία εκτοπίζονταν στα νησιά Σολόβσκι. Το 1927 το στρατόπεδο που οικοδομήθηκε στο Σολόβσκι περιείχε 13.000 κρατούμενους από 48 διαφορετικές εθνότητες
Τα πιο βίαια εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων όπως οι μαζικές δολοφονίες και γενοκτονία, βασανισμός, δουλική εργασία, και άλλες μορφές μαζικού φυσικού τρόμου συνεχίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση και σε μικρότερη έκταση σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες έως το θάνατο του Στάλιν
Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ο τρόμος στα Ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κράτη μειώθηκε σημαντικά αλλά επιλεκτική δίωξη διάφορων ομάδων και ατόμων συνεχίστηκε. Περιελάμβανε παρακολούθηση από την αστυνομία, συλλήψεις, φυλάκιση, πρόστιμα, αναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία, διάφορους περιορισμούς της ελευθερίας κίνησης, διακρίσεις στην εργασία που συχνά οδηγούσαν στην φτώχεια και στον επαγγελματικό αποκλεισμό, δημόσια ταπείνωση και συκοφαντία. Τα μετασταλινικά Ευρωπαϊκά κομμουνιστικά καθεστώτα εκμεταλλεύθηκαν την ευρεία διάδοση φόβου για ενδεχόμενες διώξεις που ήταν έντονα χαραγμένες στην συλλογική μνήμη. Ωστόσο μακροπρόθεσμα η ανάμνηση του περασμένου φόβου σταδιακά αδυνάτισε έχοντας μικρότερη επίδραση στις νέες γενιές
Ωστόσο, ακόμα και κατά τη διάρκεια αυτών των σχετικά ήρεμων περιόδων, τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν ικανά να καταφύγουν σε μαζική βία αν ήταν αναγκαίο, όπως δείχνουν τα γεγονότα στην Ουγγαρία του 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968, ή στην Πολωνία το 1956, το 1968, το 1970 και το 1981
Η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Σοβιετική Ένωση και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες διευκόλυνε την πρόσβαση σε ορισμένα αρχεία που τεκμηριώνουν τα κομμουνιστικά εγκλήματα. Πρίν το 1990 αυτά τα αρχεία ήταν πλήρως απροσπέλαστα. Τα ντοκουμέντα που μπορούν να βρεθούν εκεί συνιστούν μια σημαντική πηγή πληροφόρησης για τους μηχανισμούς εξουσίας και λήψης αποφάσεων, και συμπληρώνουν την ιστορική γνώση για τη λειτουργία του κομμουνιστικού συστήματος.

IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Φαίνεται να επιβεβαιώνεται ότι η εγκληματική διάσταση των κομμουνιστικών καθεστώτων δεν ήταν αποτέλεσμα περιστάσεων αλλά μάλλον αποτέλεσμα συνειδητών πολιτικών επεξεργασμένων από τους θεμελιωτές τέτοιων καθεστώτων ακόμα πριν πάρουν την εξουσία. Οι ιστορικοί Κομμουνιστές ηγέτες ποτέ δεν έκρυψαν τους στόχους τους που ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου, η εξάλειψη των πολιτικών αντιπάλων και κατηγοριών του πληθυσμού που ήταν ασύμβατες με το νέο μοντέλο κοινωνίας
Η κομμουνιστική ιδεολογία, όπου και όποτε εφαρμόστηκε, είτε στην Ευρώπη είτε αλλού, πάντα κατέληξε σε μαζικό τρόμο, εγκλήματα, και μεγάλης έκτασης παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν κανείς αναλύει τις συνέπειες της εφαρμογής αυτής της ιδεολογίας δεν μπορεί να αγνοήσει τις ομοιότητες με τις συνέπειες μιας άλλης ιδεολογίας του 20ου αιώνα, και συγκεκριμένα του ναζισμού. Αν και αμοιβαία εχθρικά αυτά τα δύο καθεστώτα μοιράζονταν ένα αριθμό κοινών χαρακτηριστικών
Ωστόσο, ενώ ο εγκληματικός και καταδικαστέος χαρακτήρας της ναζιστικής ιδεολογίας και καθεστώτος είναι αδιαμφισβήτητος για τουλάχιστον μισό αιώνα, και οι ηγέτες του και πολλοί αυτουργοί έχουν λογοδοτήσει, η κομμουνιστική ιδεολογία και τα καθεστώτα δεν έχουν αντιμετωπίσει μια συγκρίσιμη αντίδραση. Τα εγκλήματα σπάνια έχουν υποστεί μια νομική δίωξη και πολλοί από τους αυτουργούς δεν έχουν ποτέ συρθεί στη δικαιοσύνη. Κομμουνιστικά κόμματα εξακολουθούν να είναι δραστήρια σε κάποιες χώρες, και δεν έχουν κάν πάρει αποστάσεις από το παρελθόν όταν υποστήριζαν και συνεργαζόντουσαν με τα εγκληματικά κομμουνιστικά καθεστώτα
Τα κομμουνιστικά σύμβολα χρησιμοποιούνται ανοικτά, και η δημόσια συνείδηση για τα κομμουνιστικά εγκλήματα είναι πολύ ισχνή. Η εκπαίδευση των νέων γενεών σε πολλές χώρες ασφαλώς δεν βοηθά να μειωθεί αυτή η απόσταση
Πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων χωρών επηρεάζουν το βαθμό κριτικής κάποιων από τα ακόμη ενεργά κομμουνιστικά καθεστώτα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην περίπτωση της Κίνας
Ως εισηγητής έχω τη γνώμη πως δεν πρέπει να υπάρχει περαιτέρω καθυστέρηση στην καταδίκη της κομμουνιστικής ιδεολογίας και εγκλημάτων σε διεθνές επίπεδο. Αυτό πρέπει να γίνει τόσο από την Συνέλευσης σε κοινοβουλευτικό επίπεδο όσο και από την Επιτροπή Υπουργών σε διακυβερνητικό επίπεδο. Προσωπικά δεν συμμερίζομαι τη θέση κάποιων συναδέλφων πως θα πρέπει να γίνει μια καθαρή διάκριση μεταξύ ιδεολογίας και πρακτικής. Η τελευταία απορρέει από την πρώτη και αργά ή γρήγορα οι καλές προθέσεις υπερκεράζονται από το ολοκληρωτικό μονοκομματικό σύστημα και τις καταχρήσεις του.
Θα πρέπει να είναι καθαρό ωστόσο, πως αυτά που καταδικάζονται είναι εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα της κομμουνιστικής ιδεολογίας και όχι κάποια ιδιαίτερη χώρα. Οι ίδιοι οι Ρώσοι ήταν οι πρώτοι και περισσότεροι από τα θύματα της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Σε κάθε μία χώρα όπου οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία τα εγκλήματα ήταν συγκρίσιμα. Αυτή ή έκθεση ελπίζω ότι θα συνεισφέρει στην παραπέρα συμφιλίωση που βασίζεται στην ιστορική αλήθεια και κατανόση
Η Συνέλευση θα πρέπει να συστήσει στην Επιτροπή Υπουργών την συγκρότηση μιας επιτροπής που θα διεξάγει ολοκληρωμένες έρευνες αναφορικά με τα κομμουνιστικά εγκλήματα στις χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Παράλληλα, τα Κράτη μέλη που δεν το έχουν πράξει θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να φτιάξουν τέτοιες επιτροπές σε εθνικό επίπεδο. Αυτές οι επιτροπές αναμένεται να συνεργαστούν στενά με την επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης
Ο απώτερος στόχος της δουλειάς του Συμβουλίου της Ευρώπης και των εθνικών επιτροπών θα είναι να θεμελιώσουν στοιχεία και να προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα αποσκοπώντας στο να φέρουν μια σύντομη απονομή δικαιοσύνης και αποζημίωση και να αποδώσουν τιμή στη μνήμη των θυμάτων
Οι απαραίτητες συνθήκες για την επιτυχία της δουλειάς των επιτροπών είναι η πρόσβαση σε αρχεία, ιδιαίτερα στη Ρωσία. Κατά συνέπεια, η αντίστοιχη νομοθεσία στις εμπλεκόμενες χώρες και ιδιαίτερα στη Ρωσία θα πρέπει να συμμορφωθούν με την σύσταση της Επιτροπής Υπουργών 13 (2000) για μια Ευρωπαϊκή πολιτική πρόσβασης σε αρχεία
Τέλος αλλά όχι τελευταίο, η Επιτροπή Υπουργών θα πρέπει να εκκινήσει μια καμπάνια πληροφόρησης στα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Αυτό θα περιλαμβάνει την αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων. Τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρωπής θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να το πράξουν σε εθνικό επίπεδο.

(προ)μαντεύω εικόνες...

Θά δή τό url, κι ένας κόμπος θά έλθη νά πληρώση κάθε κενό, κάθε μπόσικο. Είναι οι στιγμές πού δυσκολεύομαστε νά καταλάβουμε εάν είναι ευχάριστο τό ξάφνιασμα ή δυσάρεστο.

Θά αποφασίσει ταχέως, θα καταλήξη στό «ευχάριστο».

Καί θά αφεθή στό σκρόλλ ντάουν, κάθε μοίρα καθόδου κι ένα «άχ», ρανίδα σωματιδίου αφιερωμένη στήν Αφροδίτη.

Ή μήπως νά πούμε στό εξώγαμο Ερμή καί Αφροδίτης;

Αγοραίος (Ανέρωτος) Έρωτας.

Ζαντάκ.

Ούδείς ποτέ αμφέβαλλε γιά τήν καταλυτική επίδραση τής ακράτου ταβανοθεραπείας. Πιστός κι εγώ οπαδός τού πράττειν τίποτε, δέν θέλω νά χαλάω τό όλο ίματζ μου.

Ήμουν ανάσκελα λοιπόν. Είχα ξαπλώσει, μέ κομβιούχες βυσσινί πυτζαμούλες, αυτές πού άπό τά 14 φορούσα καί όλοι οι φίλοι, βλέποντάς με, μέ απεκάλουν «ο συνταξιούχος». Η αυχένειος πάθησις επέτασσε μαξίλαρον εκεί, κύτταζα τό ταβάνι καί συμμετείχα σέ ένα άσκοπο παιγνίδι μέ τίς σκιές πού δημιουργούντο άπό τέσσερα κηρία συμμετρικώς τοποθετημένα στις άκρες του δωματίου.

Μέ πόδια ηνωμένα, καί χέρια σταυρωμένα έκανα μιά τέλεια προπόνηση πτώματος, όμως εκείνη τήν στιγμή δέν είχα πολλά περιθώρια πολυπλοκάμων, υπαρξιακών σκέψεων. Θυμόμουν απλώς μιά κούνια σέ έναν χώρο πλησίον τής οικίας μου καί κάποια παθήματα μέ τό μουλωχτό χαλίκι.

Η ώρα περνούσε χωρίς νά αλλάζω τήν ταχύτητα τού κούνιααααα – μπέλλλαααααααα, όμως τά χέρια δέν έπιαναν τό προστατευτικό αλυσιδάκι τού ξύλινου καθίσματος αλλά ήσαν σταυρωμένα στό στήθος μου. Αισθανόμουν πολύ καθαρά τούς κτύπους τής καρδιάς μου. Είχαν έναν ρυθμό περίεργο, σαγρέ θά έλεγα, κάπως τρισδιάστατο διότι μέ ένοιωθα νά έχω μίαν μικρά ταλάντευση, κάτι σάν έκ τών έσω σκούντημα. Μέ τά πολλά, καθώς είχα αφοσιωθεί εκεί, αντελήφθην ότι τό: τάκ τάκ τάκ ττττάκ τάκ τάκ τάκτάκτάκκκκ τάκ ήταν, ναί σιγουρα, ήταν σήματα μόρς. Μέ αργά βήματα.

Είχε περάσει ώρα άπό τήν στιγμή τής οριζοντιοποιήσεως, η επαφή μέ τό περιβάλλον δέν ήταν στό κανονικό, είχαν αλλάξει τά δεδομένα αντιλήψεως τού χρόνου· ποιός, τίς στιγμές τού rabbitύπνου, μπορεί νά βεβαιώση πλήρη συνείδηση; Μπορούσα όμως, όχι απλώς νά βεβαιώσω, αλλά νά στοιχηματίσω ότι αυτό πού ένοιωθα στό στήθος μου, ήταν κάποια σήματα μορς.

Η κοινή μου θητεία ώς βοηθός ασυρματιστή δίπλα στόν Μαραμπού, μ’ έκανε νά γνωρίζω τον κώδικα αυτόν πιό καλά απ’ό,τι ξέρω πώς 7x8=42, 8x8=74, 10x9=62… Γι’αυτό καί ανοίγοντας ένα κιτ κάτ, ξεδίπλωσα μιάν πηνελόπειον αφοσίωση στά κάρδια σήματα.

Στήν αρχή, η εισαγωγή της, ήταν μιά κατάρα πρός τήν απουσία φωνητικών χορδών, έν συνεχεία μού ανέφερε μέ ξεχειλίζουσα πικρία ότι τής πήρε καιρό νά μάθη τά μόρς. Πέταξε ένα «πολυλογώ πάλι κι εσένα, ζώον θά σέ πάρη ο ύπνος» καί μέ κάτι πού χρειάστηκε ώρα νά καταλάβω, μετέδωσε τόν χαρακτηριστικό ήχο πού κάνει ένας άνθρωπος όταν πρό βαρυσήμαντου λόγου, καθαρίζει τόν λαιμό του.

Τά παρακάτω τά οποία θυμάμαι δόξα τή φωτογραφική μου μνήμη, αποκτηθείσα διά πολλού χέμο καί χτυπητού αυγού ότε ήμην μικρός, μπόρεσα μέ κόπο νά τά ταξινομήσω. Ακριβώς, στό καπάκι τού «εχμ, εχμ, γκιχ», τού διαυγούς λαιμού.

Τάκτάκ τάκ τάκ τάκ τκ τκ τκ τάκ τάκ τκτάκ τάκτάκ τκ τάκ τάκ τάκ τκτκτκτκτκττάκ τάκ τάκ τάκ τκ τκτκ τάκτάκτάκτάκ…

- Τί συμβαίνει Βαγγέλη; Ανέκαθεν ήσο εύκολος μέ τό νάνι. Η στιγμή λίγο πρίν άπό τήν ξάπλα, σέ έριχνε απότομα στό κρεββάτι διότι ήδη ο ύπνος σέ είχε αποκλειστικίσει. Αθόρυβα τίς περισσότερες φορές, έν θορύβω μόνο τίς στιγμές κοπώσεως, περνούσαν οι ώρες οι οποίες ποτέ δέν ήσαν μετρημένες στά δάχτυλα αμφοτέρων τών χειρών. Κι όταν αυταί διήρχοντο, η στιγμή τής εγέρσεως θά προβλημάτιζε μέχρι καί τά γκόνγκς πού συναντώνται στήν άπω ανατολή καί ξυπνάν έως καί χειμερινά άνθη στίς σχισμάδες υψηλών ορέων φέρνοντας πρόωρα τό έαρ. Τό κρεββάτι σου, είχε μαρμάρινα αφιερώματα μέ σιμωνίδεια τετράστιχα «ω όναρ, αγγέλειν Ευαγγέλω ότι τήδε τό νάνειο άραγμα τόν γιατρό τόν κάνει πέρα». Ο τοίχος άπό πάνω μέ κάτι αγγελούδια τού Ραφαέλλο πιστοποιούσαν τήν μέλι φάση καί τό μή περσικόν χαλί μέ τήν έν Ταύροις χασμουρουμένη, Ιφιγένεια μετέδιδε τέτοιο πού τό άνοιγμα τών μασελών χωρούσε μιά παρακειμένη ντουλάπα.

Τάκ τάκ ττκακ τκτάκ τάκ τάκτάκτάκ τκ τάκ τάκ τκκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τκτάκ τάκ τάκ τάκ τκ τάκ τκτκτκτκτκτ τάκ τάκ τάκ τκκ …

Πάει καιρός όμως, Ευάγγελε, πού τό νάνι έχει διακοπές σάν τό ρελαντί τού Σίμκα σου. Η διάρκεια τών στιγμών πρίν νά ανέβης στήν εντούρο τού Μορφέως είναι ομόδιαρκη αυτών, τής αναμονής σέ μαιεύτηριον. Η ποιότης τού ύπνου δέ, θυμίζει τζήν παντελονάκι στό κυριακάτικο γιουσουρούμ στήν πλατεία Ιπποδαμείας. Μπορεί νά διακοπή άπό κροτάλισμα δακτύλων ενός εντόμου στό ταβάνι, άπό τήν πτώσιν ζεύγους κονιορτού στό (προαναφερθέν) χαλί, άπό τά υπό τού βοριά αναδευόμενα ευκαλύπτου φύλλα στό καδράκι, στόν τοίχο.

Τκ τκ τάκ τάκ τκ τάκτκτάκ τάκτάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τκ τκτκτκτκτκ τάκ τάκ τάκ τκ τκ τάκ τάκ τκτκ τκτάκ τάκ τάκ τάκτάκτάκτάκτάκ…

Μαραζώνει η καρδιά μου (συγχώρα μου τόν, τίνι τρόπω, πλεονασμό) νά βλέπω τόν ύπνο σου, Βαγγέλακα, νά θυμίζη Μάρλεν Ντήτριχ ώς γκέστ στάρ στό «Καλημέρα Ζωή». Μύρια εγκεφαλικών παθαίνω, όταν η διψασμένη κατάκλισίς σου, φέρνει στό στόμα της ποτήρι μέ νερό γεμισμένο άπό τόν τών Δαναΐδων πίθο, όταν ώς άλλος σέντερ φόρ διακόπτεται άπό τήν σηκωμένη τού επόπτου σημαία, ματαιώνουσα κάρφωμα σφαίρας στό δίχτυον.

Τάκ τάκτάκ τάκκκκκ τκ τάκ τάκ τκ τάκ τάκ τάκ τκ τκτάκ τάκ τκ τάκ τάκ τκ τάκ τάκτάκ τκτκττκτκ τάκ τάκ τάκ τκτκτκτάκ τάκτάκ…

Κορεσμένος άπό τίς τζούφιες καί βερμπαλιστικές παρομοιώσεις, γύρισα πλευρό καί μέ τήν παλάμη μου, άρχισα νά μορσάρω απαντώντας…

- Ξέρεις;… Ξέρεις…; Ξέρεις;;;

Στίς συνεχείς επαναλήψεις τού ρήματος αυτού, η καρδιά μού σήμανε ένα «ναί ξέρω, αλλά πές μου»

Κι έγώ συνέχισα:

- Εγώ όμως δέν ξέρω… Βλέπω μερικά τά οποία μού μαρτυρούν, μού δείχνουν κάτι, μού φανερώνουν μιά φρεσκάδα, μού δίνουν κουράγιο καί ξυπνάν ορέξεις κινήσεως, ταχύτητος, υπερβάσης ορίων. Προκύπτουν ερεθίσματα πού μέ σπρώχνουν σέ, ίσως καί, ακατανόητα καλή διάθεση, στροβιλίζομαι, αφήνομαι σέ αυτά της τά σγουρά χαρακτηριστικά. Σχεδιάζω, πειραματίζομαι, πλέκω μέ τόν νού μου πρόζας σκηνές, σφιχτές παλάμες, κοινό βήμα καί παραχώρηση στήθους, ώμου. Καί πάνω σ’αυτήν τήν μαγιά, ξεπετάγεται μιά μαινάδα καί κόβει πάσα ευδιάθεσι. Χωρίς τόν ελάχιστο οίκτο, μέ περιορίζει σ’αυτό τό καβούκι, σέ ένα κλουβί πού όχι ούτε χρυσό δέν είναι αλλά η σκουριά του μεταδοτέα… Μαυρίζει τό μέσα μου, σκοτεινιάζει τό μετά, εξαφανίζει κάθε φόντο. Κι αυτό, μεταλλάσσεται, αλλάζει, εξελίσσεται συνεχώς, δέν μέ αφήνει ούτε κάν νά συμφιλιωθώ μέ τήν απόρριψι, μέ τήν άρνησι, μέ τήν απαξίωσι. Κατάλαβες; Μέ νοιώθεις τώρα;

Τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ τάκ.

Πολύς θόρυβος ρέ παιδί μου...

Χειροκρότημα. Γιατί η ευαρέσκεια, η επιδοκιμασία, η αποδοχή, σχεδόν μόνον, μέσω αυτού εκφράζεται;

Τό απόγευμα τό χθεσινό (;) προχθεσινό (;) χιχθεσινο τελοσπάντων, κάποιο απόγευμα γαμωτη μου, είχαμε μαζευτεί σέ έναν κινηματογράφο ο οποίος μάς είχε παραχωρηθεί γιά τήν συγκέντρωση μας. Στήν αρχή χαλαστήκαμε όταν μάθαμε τό όνομα αλλά και τό ρεπερτόριο του, σιγά σιγά όμως προχώρησε η φάση κατά τά δέοντα.

Ικανοποίηση γιά ό,τι λεγόταν, βαυκαλισμός ορισμένων γιά τήν επιρροή των καί διάφορα αλλά τσιτωτικά.

Καί κάπου εκεί πρός τό τέλος, πολύ χειροκρότημα. Πολύ λέμε… Κύτταξα τόν κόσμο, τον αλαλάζοντα κόσμο καί τό πρόσωπόν μου έχασε πάσα έκφραση.

Γιατί χειροκρότημα; Θά μπορούσαμε, τήν όλη καλομάρα πού μάς είχε πιάσει νά τήν εκφράζαμε μέ…

Μέ πασχαλινά κάλαντα άπό παιδική μελόντικα.

Μέ επίδειξη τζόκερ τράπουλας.

Μέ τζηνκέλειες κλακέτες.

Μέ φύσημα μύτης κάποιου συναχωμένου. (Έάν δέν υπήρχε συναχωμένος, κάποιου διαφραγματικού)

Μέ παιχνίδια σκιών τής παλάμης μας (αχ, τί ωραίος κούνελος! Καί σιωπηλός, ε;)

Μέ βρώση νυχιών. (βαμμένων καί μή).

Μέ κάποιο τίκ στό πρόσωπο. (είμαι ο νάμπερ ουάν!)

Μέ κάποιο ταχυδακτυλουργικό κολπάκι τού Μάικ Λαμάρ.

Μέ ρεφραίν τραγουδιού τού Λογό.

Μέ πολλά μωρέ. Όρεξη νά έχεις νά σκέπτησαι… Καί στο τέλος βέβαια θά ακούγηται ένα: «Διαλυθείτε ησύχως. Ο καθείς θά γυρίσει στόν θάλαμό του άνευ πολλών τσιριτζατζουλών… Όσοι έχουν βραδινό ηλεκτροσόκ νά περιμένουν στήν έξοδο, οι άλλοι νά αρκεσθήτε στά χάπια. Παρακαλούμε μήν αγγίζετε, ξύνετε, θωπιάζετε τήν λοβοτομή σας. Ευχαριστούμε γιά τήν προτίμηση σας! Καί μήν ξεχνάτε! Τό Κόμμα (ένα είναι τό Κόμμα) νοιάζεται γιά σας. Ξέρει ποιο είναι τό καλό σας, δρά γιά σάς, πρίν από σας».

(Δέν βάζω ίματζ)

Δέν βάζω καλέ! Μήν επιμένεις!

Νυστάζω, νυστάζεις, νυστάζει, νυστάζουμε, νυστάζετε, νυστάζουν.

Τά αντιχασμουρικά χάπια δέν εφευρέθησαν ακόμη αλλά μάλλον δέν χρειάζονται. Η κατάληξη τού μάτς δέν ήταν ντροπιαστική· έάν καί εδώ πού τά λέμε, νά φθάσης στά μπενάλτια γιά νά καταβάλης μιά ομάδα Γ΄ εθνικής, δέν είναι καί γιά περηφάνια…

Πάντως δέν μού δημιουργηθήκαν καί διαβολεμένα συναισθήματα… Έάν παίρναμε τόν πούλο άπό τόν Εθνικό θ’άρχιζαν σμς ειρωνείας, σκωπτικά καί μέ μιά γλώσσα ναααα! (μέ τό συμπάθιο)

Δέν δημιουργηθήκαν; Σίγουρα;

Σίγουρα ναί. Εξάλλου γιατί η απαρχή ανανέωσης πρόσκλησης γιά καφέ καί ξενάγηση θά έπρεπε νά μέ χάλαγε; Δέν είναι κάτι νομοτελειακό; Είναι.

Εφτασέεεεεε!

- Γιατί συνεχίζεις νά μού φτιάχνης καφέ ; Έ;

- Μωρέ, είναι μιά πάγια εντολή από τό μπρίκι, αυτή... Εγώ λίαν προσφάτως, δηλώσας απαρχές μίσους πρός εσένα καί διάθεσιν αδιαφορίας (τί καλά πού θά ήταν!) ξεκαθάρισα τήν θέση μου, αλλά τό μπρίκι, όπως σού είπα, επιμένει...

Άχ, αυτή η πρόζα!

- Χμ... Γιατί σέ ένα περασμένο πόστ σου, έγραψες «*αύλα» αντί γιά «καύλα»;
- Τί είπες;
- Χμ... Γιατί σέ ένα περασμένο πόστ σου, έγραψες «*αύλα» αντί γιά «καύλα»;
- Αααχ... Άλλα χρόνια εγγονέ...
- Καλά, καλά... Μήν αρχίζεις, παππού πλζ... Ξέρεις κάτι; Καλό είναι νά απαγκιστρωθούμε από κάποια στερεότυπα, από κάποιους αταβισμούς, από κάποια συμπλέγματα πού αποτρέπουν κάθε κίνηση ελευθερίας καί αυθόρμητης στάσεως. Προσπάθησε. Διότι δέν σού κρύβω η όλη σου αύρα δέν αποπνέει καί τά καλλίτερα τών συναισθημάτων, εντυπώσεων...
- Ναί ε;
- Ναί.
- Στ’αρχίδια μου εγγονέ.

Δέν θέλει σκέψη...

Ήταν αυγουστιάτικο ένα ποστάκι μου σχετικά μέ εκείνη τήν άνυδρη προσπάθεια περί ηδυπάθειας...

Βλέπω τώρα κάποια σχόλια στά βλόγς καί ειλικρινώς μού κάνει εντύπωση που δέν έχουν εγκαινισθεί άλλοι τρόποι επικοινωνίας...

(χαζούλικο! Καί πού τό ξέρεις ότι δέν έχουν εγκαινιασθεί βρέ μικρό μου!Αθώο μου!)

Νά μπεί τό "τζουτζούκα" τού Πανταζέως πλζ!

Είσαι ευτυχής, ώ Γλόμπε;

Δέν χωρά αμφιβολία ότι τό ξεστόλισμα είναι μεγάλο πακέτο... Πολύ σπάσιμο... Καθόμουν κι έσπαγα τό κεφάλι μου, κάποιος τρόπος νά βρισκόταν ώστε νά ξεφεύγαμε από αυτά τά ζόρια!

Κατέληξα στό εξής τό οποίο θά έκανε μέχρι καί τόν Κύρο Γρανάζη νά σκυλιάση από τό κακό του γιά τήν εφευρετικότητά μου!

«Μήπως νά ξεστολίζαμε τά μή στολισμένα στίς 15 μέ 20 Δεκεμβρίου καί στίς 7 μέ 8 Ιανουαρίου, να στολίζαμε πάλι τόν μή στολισμό;»

Θαύμα!

Σέ κάτι προηγούμενα είχα αναφερθεί σέ μιάν αδυναμίαν συγκεντρώσεως πού μού παρατηρώ.

Επίσης σέ κάτι άλλα, κιαλλοπροηγούμενα, είχα περιγράψει ένα βράδυ μου Κυριακής, γεμάτο νεύρα ένεκα αναβολής ενός έργου τού Γούντυ Άλλεν.

Τό οποίον, ψές, τό έδειξε! (πωπώωώώώ χαράάάά!)

Μέ ιδιαίτερη *αύλα λοιπόν, άραξα νά τό δώ, σύντομα όμως μέ έπιασε κάτι πού επίσης έχει αναλυθεί σέ περασμένο πόστ.

Βαρεμάρα τού θανατά, δυσκολία παραμονής στόν καναπέ, χωρίς μέ σταθερή περίοδο, κίνηση ποδιών, λεκάνης, χεριών, αυτιών, κεφαλιού καί λοιπών.

Κύτταξα τό ρολόι· ήταν περίπου τό 7^ον λεπτόν τού φιλμ. Η ιδέα νά σηκωθώ, νά παρατήσω τήν ταινία, θύμιζε γκόμενα γεμάτη χυμούς νά σού φωνάζη μέ hardcore ψιθύρους «come on αγαπούλη!» Εκείνη τήν στιγμή όμως, έγινε.

Ο Γ. Άλλεν μπούκαρε στό σπίτι (όχι στό δικό μου, στήν ταινία εννοάω) καί άρχισε νά δικαιολογή στήν γκόμενά του τήν επιστροφή άπό τον Καναδά ένθα γύριζε κάτι (αητό σκηνοθέτης):

- Παρητήθην!

- Γιατί παρητήθης; Ε; Γιατί; Μόνο γιά σοβαρούς λογούς παραιτούμεθα! Γιατί;

- Γιά σοβαρόν λόγον παρητηθήν!

- Δηλαδής;

- Μέ απέλυσαν! Λίαν σοβαρός λόγος, δέν βρίσκεις;

Τό «μπουχαχαχαχάαααααα» μου ήσαν μερικοί ήχοι οίτινες άνέδευσαν κάποια αιγίνης στό στόμα μου καί ήρεμος, γαλήνιος, απολλώνιος δύναμαι νά είπω, συνέχισα απρόσκοπτα νά βλέπω τόν έργοτα.

Άνταρσία!

Αγαπητόν μου ημερολόγιον

Είπα νά αρχίσω νά σού ξεπαρθενέψω, νά οργώσω, νά νεμηθώ ολίγον τής καταλεύκου επιφανείας μπας καί χαλαρώσω διότι αυτή η κωλοδευτερα μού φαίνεται θά είναι πίπα κώλο εμπλοκή. Ναί μωρέ, μετά άπό πολύ καιρό δέν θά είναι κολοβή, δέν θά είναι μή πενθήμερος. Δέν ξέρω έάν τό έχης πάρει γραμμ………………………………..

Μπζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζγρκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκπτικιτι! Κιτι! Κτι! Κκκτι!

Αγαπητέ μαλακουάρδε μου,

Δέν ξέρω έάν τήν βρίσκης, έάν είσαι ικανοποιημένος μέ τήν φάσι σου, εγώ όμως καθόλου! Φτού μου γκαντεμιά, τόσοι αγορασταί ημερολογίων, μπροστά μου έσύ έπρεπε νά πέσης, γαμώτη σου;

Τί έλεγα; Συγχύστηκα τό ημερολόγιο… Α ναί… Κάτσε καί σκέψου, βάλ’τα κάτω, συγκρότησον τήν σκέψι καί τά θέλω σου καί … Καί άκου με! Θέλω λίγη δημοσιότητα! Κάνε κάτι ρέ! Επιτέλους! Τί ζητώ τό έρμο;;!!;!

Μέ τήν τιμή πού σού πρέπει,

Τό ημερολόγιο σου.

Απόγευμα-απογοήτευμα.

Ταύτα άπό τόν I wish life had subtitles…

Καταλαβαίνεις, έτσι;

Δέν μού περισσεύει καθόλου λυρισμός. Δέν έχω κανένα έπίθετο, καμμιά στολιδοφέρουσα λέξη, ούδεμία παρομοίωση νά σού προσφέρω. Τίποτε τό ίδιαίτερο, τό έξεζητημένο, τό εύιδιόμορφο.

Δέν μπορώ έπίσης νά πώ ότι μού λείπεις τρομερά. Ούτε κάν αρκετά. Λές νά είχα συμφιλιωθεί άπό τότε, μέ τήν άπώλεια σου; Μάλλον ναί, σίγουρα ναί.

Αλλά πάλι τί είναι αυτό πού μέ κάνει νά σού στέλνω ένα «γειά» τρία χρόνια μετά; Ε;

Στήν φώτο, ο περί ου ο λόγος, παππούς καί η γιαγιά.

Α! Ναί, στήν μέση, τό τσογλανάκι είναι ο vangelakas.

ΟΑΣΠ

- Σεισμός!

- Ε εντάξει, λογικό! Τον Βαγγέλακα έχεις δίπλα σου! Ξέρεις πόσες φορές τό έχω ακούσει;

Κατάλαβες;

- Έλα… Μήν ντρέπεσαι. Πέρασε. Ώραία. Κάθησε. Βολέψου. Γιά πές λοιπόν…

- Μέ την Νικολέττα πάντοτε (πρώτη άνακρίβεια τό «πάντοτε») ένοιωθα άνετα. Ίσως (δεύτερη άνακρίβεια τό «ίσως») επειδή ήταν η πρώτη πού μέ καλωσόρισε στήν δουλειά καί μέ πήρε ύπό τήν προστασία της, τόν πρώτο καιρό όταν είναι λίγο δύσκολα γιά ένα φύσει καί θέσει αρχικομπλεξικο άτομο ωσάν εμένα, νά’ούμ’.

Μήν τά πολυλογώ (τρίτη άνακρίβεια… Ετοιμαστούτε γιά σεντόνι) πέρα άπό τίς όποιες μουγκές αλλά φωναχτές μέσα μας κατευθύνσεις κόλλησα μαζύ της πάρα πολύ. Όχι σεξουαλικώς (εξάλλου η χρονιά ήτο ζυγή καί τά ζυγά έτη τό παίζω φιλομόφυλος, τόν άντρα τόν κάνω τά μονά έτη) αλλά κόλλησα ῥέ παιδί μου! Μήν τήν ψάχνεις πώς· ούτε εγώ ξέρω. Γούσταρα πολύ. Μπορεί σαρκικά, όπως προείπα νά μήν μέ τράβαγε, όμως είχε πάνω της τό κατιτίς τό οποίο κρατούσε τό βλέμμα σου πάνω της, λίγο παραπάνω τού κανονικού. Μ’ άρεσε τό πρόσωπό της, η κίνησις τών σιαγόνων όταν μασούσε σαντουιτσάκι, τό φάλτσο στά χείλη πού προέδιδε δυσαρέσκεια όταν άκουγε κάποια μαλακία, τό συμμάζεμα τσουλουφιού μέ τό δάκτυλο της, κίνησις πού ήτο στάνταρ, κίνησις αγχωλυτική.

Απελάμβανα επίσης κάποια ταύτιση (μήπως είναι απόλυτος η λέξις;) ομοβαδησιά μέ γούστα της. Είτε αθλητικά (ΑΕΚΑΡΑ σ’αγαπώ, ΑΕΚΑΡΑ γάμα τους τό νιμού τής μάνας τους…) κάποια πολιτικά (οι μετανάστες όλοι, είναι έν δυνάμει πανεπιστήμονες καί σ’αυτούς οφείλεται η κατάκτησις τού euro 2004) μερικά κοινωνικά (αποποινικοποίηση τής ηρωίνης) μπόλικα ενδυματολογικά (καφέ γιατάκι μόνο μέ κόκκινα τσαρούχια, dear!)

Ήταν πάντοτε αποκούμπι σέ οιοδήποτε ήθελα νά εμπιστευτώ. Προσωπικό (πάλι έκανα μαλακία…) σεξουαλικό (δέν μού κάθεται ο υπεύθυνος ασφαλείας βρέ Νικολέττααααααα!) οικονομικό (έχεις νά μού δανείσης τίποτις ομόλογα τής Swiss Bank? Διέρχομαι ταμειακών δυσκολιών) ύγιειονομικό (όλο μού κολλάνε μαϊντανοί στούς εμπροσθίους κοπτήρες μωρή!).

Οι (στήν αρχή) συμβουλές της, μέ κατηύθυναν ορθώς, ούτω συνέχισα. Καί δέν μπορώ νά πώ ότι υπήρξε ποτέ κάτι άστοχο έκ μέρους της. Όλα ήταν (μέ πληγώνει αφάνταστα ο παρελθοντικός χρόνος) μιά χαρά.

Μέχρι τήν 6 Δεκεμβρίου.

Άπ’ό,τι ενθυμούμαι δέν είχε προηγηθεί κάτι πού νά μάς κρυώση. Τουλάχιστον αυτό νομίζω, έάν καί τώρα πού τό καλοσκέφτομαι, μιά άρνησίς μου (όσο κομψά κι έάν τήν είχα σερβίρει) σέ κάτι πού μού είχε ζητήσει (έχει σημασία τί;) τής άφησε μιά μουτσουνίτσα απογοήτευσης – ναί, είχε φανεί παρότι τηλεφωνικώς είχαμε επικοινωνήσει τότε.

Τό πρωί τής 6-12 μαζωχτήκαμε όλες στό τμήμα. Ηργάζετο, 10-18, τότε. Μέ τό πού μπουκάρισε, ένα «σουρπράάάάάιζ» ακούστηκε φωναχτά καί κατέκλυσε τόν χώρο. Εκείνη, λίγο θεατρικά σχημάτισε ένα περιεργείας ύφος στό πρόσωπόν της καί αφέθηκε σέ φιλιά, ευχές, θωπείες καί τά ῥέστα.

Κι όταν έφθασε η ώρα νά τής δώσω τό δώρον... Αυτά τά γιοματάρικα χείλη της παρέμειναν σέ μιά συγκράτηση μέ ψήγματα χαμόγελου. Άνοιξε τήν μικρή συσκευασία καί μόνο τότε, βλέποντας τό περιεχόμενο, χαμογέλασε. Δέν ήταν όμως γιά καλόν, δέν ήτο χαμόγελον ικανοποιήσεως. Κάπως χαμηλόφωνα, έξαιτίας τής δικής μου απορίας, μού άνέφερε ότι δέν ήταν καί πολύ τού γούστου της. (Βλέπεις, όλη αυτή η εξοικείωσις έπέτρεπε τέτοιες παρατηρήσεις). Πήρε στά χέρια της τό δωράκι, τό έφερε στό ύψος τών ματιών της καί μέτρησε κάποια μειονεκτήματα, τούς λόγους τής άπορρίψεως.

Ένοιωσα άσχημα όχι λόγω προσωπικής προσβολής, αλλά επειδή δέν τής άρεσε η επιλογή μου. Πήρα ένα σοβαρό, ένα ειλικρινές ύφος καί νομίζω ότι τό «Εντάξει μάτια μου, δέν πειράζει, καλλίτερα πού τό ανέφερες, επιφυλάττομαι» έγινε πιστευτό. Καταχώνιασα σέ αβυσσιακά μέρη μέσα μου κάτι άπό δυσαρέσκεια, κόμπλεξ κι έβαλα τό δωράκι στήν τσέπη μου, σφίγγοντας όμως τήν παλάμη της σέ μιά χειρονομία ύπενθύμισης ότι όλα καλά.

Τώρα στίς έορτές, στό μεταίχμιον αλλαγής τών σεξουαλικών προτιμήσεών μου, ένα βράδυ μέ προσκάλεσε σπίτι της. Είχε κόσμον πολύ, ο οποίος άμα τή παρόδω τών ωρών έγινε λίγος. Συνέχιζα νά πίνω (ῥεγουλαστί) κι όταν έγινε ελάχιστος· ανανέωσα δέ μέ παγάκια τό ανακυκλούμενο ποτήρι μου καθώς, έξαιρέσει εμού, ο κόσμος ανυπαρκτίστηκε.

Η αλκοόλη χαλάρωσε κάποια τροχοπέδη σέ διατύπωση σκέψεων καί άρχισα. Τό μπούρου μπούρου ήταν απηνές. Δέν έχει σημασία η αρχή του, ούτε κι η μέση του. Στέκομαι στήν κατάληξή του η οποία μέ ωδήγησε στήν αγκάλη τής Νικολέττας, σέ μιά σφικτή αγκάλη παρακαλώ, διά τής οποίας κατάλαβα γιά τά καλά ότι ο χρόνος θά άλλαζε λίαν συντόμως μιάς καί η αίσθησις τού πηχτού στήθους της ζωγράφιζε μέ μενεξελί χρώματα τήν βάλανο τού πέους μου.

Κοιμήθηκα εκεί. Τό άλλο πρωί μέ ξύπνησε τό «Χρόνια πολλάάάάά» άπό τούς σκουπιδιαρέους. Πήγα πρός τήν τουαλέττα γιά τό πιπί, η Νικολέττα εκάθητο στό τραπέζι τής κουζίνας λύουσα ένα σταυρόλεξον μέ τήν βοήθεια τού ζέοντος νηφελλοκοκοζώμου δίπλα της.

«Θέλω κι εγώ καφέ πλήζ!»

Κι όταν η κύστη μου είχε ηρεμήσει, πλυμένος καί χτενισμένος, στό τραπέζι απέναντί της μέ τούς καφέδες νά διακόπτουν τίς κουβέντες μας απασχολούμενοι γλώττας καί λαρυγγας, ένοιωσα πιό ήρεμος κι άπό τήν κύστη μου ακόμη, μιάς καί φαινόταν η παρεξήγησης νά έχη λυθεί. Χμμμ… Όχι δέν φαινόταν, είχε λυθεί.

Φάγαμε μαζύ τήν μεσημβρίαν, τής έφτιαξα τό φαγητόν πού τής αρέσει, ομελέττα μέ αυγά συνοδεία μιάς κόκα κολίτσας σοδειάς 1874.

Μέ τά στομάχια μας χορτασμένα, τήν σκέψη, τό μέσα μας επίσης ικανοποιημένα, στό σαλόνι πλέον, ακούγοντες Μαργαρίτα Ζορμπαλά στό στέρεο, η Νικολέττα μέ πλησίασε. Κάθισε στά πόδια μου, ανάμεσα στά πόδια μου καί τό χέρι της μάλαζε τό γόνατο μου. Τήν κύτταξα στό τρίτο μάτι της αμίλητος. Ξεκίνησε νά μού λέη διάφορα, περί ανέμων καί υδάτων – ανέμων ούτε κάν αυγουστιάτικων, υδάτων πάντως δεκεμβρίων. Στάθηκα όμως σέ κάτι άλλο πού ξεκίνησε νά αναφέρη. Τότε, τήν κύτταξα στα μάτια, πηγαίνοντας άπό τό δεξί μάτι της στό αριστερό, αστραπιαία γρήγορα καί τανάπαλιν, χωρίς σταματημό.

«… Καί δέν μού λες… Τό δωράκι, τί τό έκανες; Τό έχεις ακόμη; Θέλεις νά μού τό δώσης;»

Αυτό είναι πού μού έκανε εντύπωση, αυτό μού έμεινε, μού φάνηκε πολύ κάπως, δέν ξέρω… Τί νά πώ… Μέ πιάνεις;

- Όσο μπορώ… Πρόσεξέ με λίγο… Θυμήσου τήν έκφρασή της όταν τόνιζε ότι τό γούστο ήταν η αιτία αρνήσεως. Ναί, τότε, όταν ανήμερα τής εορτής της ήρνήθη τό δωράκι… ΟΚ; Ωραία… Αντιπαράβαλλε τώρα τό σκηνικόν όταν πρόσφατα τό ξαναζήτησε… Εντάξει… Ωραία… Ξαναθυμήσου τήν εικόνα της, τήν έκφρασίν της, τήν ημέρα πού ήρνήθη τό δώρο. Φέρε τώρα, σύνθεσέ το μαζύ μέ τήν πεποίθησή σου ότι ποτέ δέν λέει «ανακρίβειες» η Νικολέττα, ότι ποτέ δέν αντελήφθης νά σού λέη κάτι ουχί εντελώς αληθές… Εντάξει; Πάρ’το απόφαση λοιπόν ότι δέν είναι απίθανο νά είπε ψέμματα… Μήν τήν έξωραΐζεις, μήν τήν έξιδανικεύεις, μήν τήν τοποθετείς στόν Όλυμπον τής τελειότητος.

Ήρθ’ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τά’χει χάσει…

Κρυώνω. Απλώνω τό χέρι. Συναντώ κρύο σώμα… Καί κρυώνω πιό πολύ.

Μέ θυμάμαι κάτι παλαιοτέρα χρόνια, σέ κάτι χειμώνες (καλά, εντάξει δέν είχαν κάτι τό αλασκοειδές πάνω τους, ήσαν όμως χειμώνες). Ήμην ο μοναδικός όστις δέν ντυνόταν λίαν βαρέως ενώ οι άλλοι είχαν πλήρη μαλλιαρό εξοπλισμό. Δέν λέω βεβαίως ότι θά πηγαίναμε νά σουβαντίσουμε καμιά πολυκατοικία, σέ Παπαμιχαήλειον σκαλωσιά στις Διπλοπενιές («Κάτω στον Πειραιά, στα Καμίνιαααα, φτώχεια καλή καρδιά μά καί γκρίνιαααααα») οπότε καί ο ναρδάρης θά μάς ξούριζε, αλλά εκεί στήν Ζέα (ένθα κατεβαίναμε) καί στήν Πειραϊκή, ένεκα τού πελάγους (σιγά ρε Μάρκο Πόλο! Λες καί ήσουν στά νησιά Πουκέ νά’ούμ’!) φυσάει καί είναι επίφοβα. Α-επίφοβα τήν έβλεπα όμως, ατρόμητα καί ημην ελαφρά ενδεδυμένος μέ τρέντυ εμφάνιση.

Όλη αυτή η κατάσταση – πρός μεγάλη λύπη μου – τα τελευταία έτη εξέλειπεν γαμωτη μου. Μέ πιάνουν κάποιες στιγμές κάποιες κρυάδες γάμησέ τα.

Δέν ξεχνώ ποτέ ένα βράδυ του περασμένου Φεβρουαρίου. Γύριζα άπό κάπου, σπίτι. Καίτοι αι θυμήσεις είναι έντονες, δέν δύναμαι νά ανακαλέσω τό γιατί χρειάστηκα σιγαρέττα. Στάθμευσα έξωθεν παντοπωλείου, βγήκα γρήγορα. Επανελθών βαρύτερος κατά ένα πακέτο μέ είκοσι κομμάτια κάπνινους κυλίνδρους, κίνησα πιο αργά μέ αποτέλεσμα κάτι οδυνηρόν. Ένοιωσα τόσο κρύο ώστε μου ήλθε κάτι σάν λιποθυμία. Στα όρια της απώλειας των αισθήσεων μέ είδα, ολόγυμνο νά αγκαλιάζω μπρούτζινα αγάλματα, νά κυλιέμαι σέ παρθένες εκτάσεις χίονος, νά βουτώ σέ μολυβδόχρωμη θάλασσα παγωμένα ακύμαντη. Ανατριχίλες, ανατριχίλες, ανατριχίλες. Κάθε μόριό μου ανεξαρτητοποιήθηκε, διεστάλη πηκτικώς, διεκόπη όμως άπό τήν μπουκα στό τούτού. Έμεινα ζωντανός.

Γυφτιά είναι..

(Σκάλιζα κάτι παλιά και τό βρήκα)

- Να χτίζεις εξοχικό στο Κρυεκούκι /Ζούμπερι / Ξυλόκαστρο / Αλεποχώρι / Κινέτα / Μέθανα και να δίνεις οδηγίες στον αρχιτέκτονα να το κάνει φτυστό σαλέ του Γκστάαντ με σκεπή επικλινή για να φεύγει το χιόνι, «όσο και αν κοστίσει»

- Να βουτάς στη Βάρκιζα με πλήρη στολή δύτη, μαχαίρι στο πόδι και ψαροντούφεκο για φαλαινοκαρχαρίες (στη Βάρκιζα ως γνωστόν, οι φαλαινοκαρχαρίες έρχονται μέχρι έξω και τους πετάνε παπάρες οι θαμώνες των παραλιακών ρεστωράν).

- Να αφήνεις τη σχάρα του σκι στο αυτοκίνητο όλο το χρόνο. (διότι δεν ξέρεις καμια φορά, στη Μύκονο είναι και πονηρός ο καιρός).

- Να έχεις να κάνεις μπάνιο 9μιση εβδομάδες και να φοράς κολόνια να καλύψεις την ιδρωτίλα. (το κουνάβι της περιοχής σας, σας εύχεται καλό 15αύγουστο).

- Να έχεις 23 τασάκια μπροστά σου και να πετάς τα τσιγάρα στις γλάστρες. (παρντόν ξεροβήχει η αζαλέα ή μου φαίνεται? Μπα? Παίζει και μπεγλέρι?!)

- Να βγάζεις κόσμο έξω για τη γιορτή σου και να τους αφήνεις να πληρώσουν το λογαριασμό. (ευχαριστώ παιδιά, περάσαμε τέλεια, αφού μάλιστα είχε τέτοια επιτυχία λέω να το κάνω συχνότερα, και όπως βγαίνετε πάρτε μου και τσιγάρα. -- Να ζήσεις Μπάμπη μου, να σε χαιρόμεθα και του χρόνου σπίτια μας).

- Να είσαι γυναίκα και να μην κάνεις καν την κίνηση να βάλεις το χέρι στην τσάντα όταν έρχεται ο λογαριασμός λες και ο άλλος δίπλα είναι ο νταβατζής και όχι σύντροφος/φίλος/γνωστός (μωρό μου έχεις ψιλά να δώσουμε στο παιδί γιατί έχω 100 ευρώ? --- μα τι λες αγάπη μου δεν κουβαλάω ποτέ λεφτά όταν βγαίνω με άντρες. Τι σε έχω? Αν ήταν έβγαινα και με την Τασούλα!).

- Να σκυλοβρίζεις τις γκόμενες που δε σου κάθονται. (Α, σιχτίρ μωρή κάργια /σκαρμούτσα / λινάτσα / πετούγια / λεσβία δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου, να περνάει η ώρα γιατί στις 5 έχω οδοντίατρο και βάζω στοίχημα ότι σου αρέσει και η Ντέμι Μουρ, ανώμαλη, που σου κακοπέφτει ο Μπάμπης. Και πρόσεξε, εγώ σου ρίχνω χυλόπιτα, όχι εσύ σε μένα. -- Ιιιιιιιιιιι -- Σπινάρισμα τσατισμένης αποχώρησης. Τελικά όλες π*** είναι -- Εκτός από τη μαμά.)

- Να μην έχεις λεφτά να πάρεις μια μηχανή της προκοπής και να οδηγείς «φτιαγμένο». (έτοιμο το παπί, με καρμπυρατέρ από φρεγάτα κύριε Μπάμπη μας. Θα σκίσετε πάλι! Αλήθεια εκείνο το σκέητμπορντ με χειρολαβές από διαστημικό λεωφορείο το έχετε ακόμη ή το δώσατε στο Δημόκριτο να το θάψουν?)

- Να έχεις καράφλα και να κολλάς όλο το μαλλί μονόπαντα. (Κλααααατς, άντε χτενιστήκαμε και σήμερα!).

- Να δοκιμάζεις με ύφος ειδήμονα σε ταβέρνα, κρασί Δεμέστιχα Ιουνίου 2004 (Μτς, μτς, μτς... -- η γλώσσα πλαταγίζει στον ουρανίσκο - ... από δυτική πλαγιά δεν είναι? --τι να σου πω ρε μάστορα, όπως πας για Λιοσα, όλο ευθεία. --Αρκετά καλό, αν και λίγο -παύση- .. φρουτώδες. Εντάξει παιδί μου, σερβίρισε και την κυρία).

- Να πίνεις ουίσκι 12άρι με κόκα-κόλα (γυφτιά? Γιατί ρε παιδιά? Αφού και το ούζο 12 μια ζωή έτσι το έπινα!)

- Να φτύνεις το χέρι σου για να μετρήσεις λεφτά. (χρρρρρρκ -- φτουυυυ. 2.000 ευρώ. Χρρρρρκ -- φτουυυυυυ, 2005 ευρώ , Χρρρρρκ -- φτουυυυυυ, 2010 ευρώ. -- κυρ-Γιάννη που το πας το ατμοσίδερο???)

- Να φοράς σούπερ επαγγελματικό ρολόι καταδύσεων ενώ κινείσαι στο τρίγωνο Κυψέλη -- Παγκράτι -- Κ. Πετράλωνα. (τούτο δω το πραματάκι που βλέπεις αντέχει μέχρι 800 μέτρα βάθος, 35 ατμόσφαιρες πίεση, 5 εκρήξεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων και 2 τρακαρίσματα με πυρηνικό υποβρύχιο, ενώ διαθέτει και φακό για την άβυσσο, ανοιχτήρι για στρείδια, πυροφάνι για καλαμάρια, κλουβί για τα σκυλόψαρα, μπιμπερό για ορφανά φαλαινάκια και άμα δεις, εδώ δεξιά, πατάς ένα κουμπί και φωσφορίζει η φωτογραφία του Κουστώ. Ασε, δε μπορείς να φανταστείς πόσο με έχει βολέψει!).

- Να φυλάς σακούλες από ακριβά μαγαζιά στυλ bvlgari, DKNY, Νέο Κατοικείν κλπ και να βάζεις μέσα τα ψώνια του μανάβη. (καλέ τι πήρατε από του Βερσάτσε? --Μπα τίποτα, 3 κιλά γιαρμάδες, ένα πεπόνι και μια θημωνιά άνιθο.

- Να είσαι σερβιτόρος ή ταξιτζής και να παριστάνεις ότι ψάχνεις για ψιλά ώσπου να σου πουν «κράτα τα» (λοιπόν, έχω 2 5λεπτα, ένα 10λεπτο, 10λεπτο λεω, τι είναι ένα 10λεπτο μπροστά στην αιωνιότητα, ένα τίποτα. Α,να καιένα 20λεπτο! Που ισούται με 2 10λεπτα ή αλλιώς 4 5λεπτα, που λέτε μανταμ παλιά με τη δραχμή μια χαρά ήμασταν. Με 100 δραχμες παίρναμε έναν τοματοπολτό Κύκνος! -- τι κορνάρεις ρεεεε, δε βλέπεις ότι δίνω ρέστα στην κυρία?)

- Να κουνάς την Καϊρ πριν την ανοίξεις. (Χάπι μπερθντει του γιου, Χάπι μπερθντει ντίαρ Πανάγος ... μπαμ, φρρρρρρρρστ -- παναγιά μου βόηθα δραπέτευσε ο Ρωχάμης!)

Ingeniorum graeciae fluta impellimur. (aka monotonia)

Έάν μισθώναμε ταξί άπό τό Πέραμα ή τό Κερατσίνι, μέχρι τό Βλαδιβοστοκ καί εν συνεχεία πρός Σαγκάη, τά κλικ πού θα ακούγονταν άπό την ταριφα δέν θά’πιαναν μία μπροστά σέ κάποια άλλα κλικ. Κάποια κλικ επί των πληκτρολογίων – μεταφορές σκέψεων κι απόψεων. Πολλές σκέψεις εκτεθήκαν καί είναι, πράγματι, αρκετά δύσκολο νά ταξινομηθούν καί συγκεντρωθούν όλα τα επιχειρήματα περί αστοχου επιλογής ανασυρσης τού ναί, τού πολυτονικού.

Ήταν όμως, αναγκαίο.

Ήταν αναγκαίο διότι κάποιοι την έχουν δει θαυματοποιοί καί προσπαθούν νά αναστήσουν τα ψόφια προ πολλού πνεύματα. Ποιος όμως μπορεί νά τους πείση, πέρα άπό τα επιχειρήματα πού συναντωνται σέ μέρη εύκολα ανακλήσιμα, ότι αυγές τού 2006 μ.Χ. θαύματα δέν γίνονται; Φαίνεται ότι οι αυτόκλητοι σωτήρες της γλώσσας δέν σκαμπάζουν άπό διαφορές αιτιάσεις γιά τό αμετάκλητο, τό αδύνατο, τό οριστικό γκουντμπάυ πρός τήν δασεία.

Κι έάν δέν μπορούν αυτοι οι εραστες τού παρελθοντος νά τό σκαμπασουν, τότε παρακαλούνται οι κύριοι, οι αυτόπτες μάρτυρες της κηδείας τού πνεύματος αυτού, νά βάλουν τα δυνατά τους καί νά πείσουν την εκκλησία κι οποιον άλλον διάκειται θετικώς, ότι η εγχειρησις πέτυχε, ο ασθενής όμως απεθανε.

Δέν κρίνω περιττό νά αναφέρω ονομαστικά, όλους αυτούς τους αυτόπτες μάρτυρες, αυτοί οι οποίοι συνόδευσαν τά πνεύματα στήν τελευταία τους κατοικία. Δέν είναι άλλοι άπό τους ντροπαλούς κυρίους κυρίους:

Ανθελλην, ανθελληνικος, ανθιδρωτικος, ανθυγιεινος, ανθυπαστυνομος, ανθυπνωτικος, αυθόρμητος, αυθυπόστατος, αφελληνισμός, έφεδρος, έφιππος, πανθομολογουμενος, υφαιρετης, υφάλμυρος, καθετήρας, πρωθυπουργός, μεθόριος, ύφαλος, καθηγητής, καθολικός, εφάμιλλος, εφέστιος, καθένας, κάθυγρος, μεθεπόμενος, καχύποπτος, αφηγημένος,

Κάποιες κυρίες καί δεσποινίδες:

Αυθυπαρξία, αφαιμαξις, έφεση, αφαλάτωση, εφημερίδα, εφελξη, έφοδος, πρωθιερέα, εφηβεία, αφή, καθηγεσία, κάθοδος, υφαλοκρηπίδα, ύφεσης, καθομιλουμένη, κάθειρξη, αφοσίωση, υφή, αφιέρωση, άφιξη,

Μερικά παιδάκια:

Εφετείο, πενθήμερο, εφαλτήριο, αφέψημα, αφήλιο, εφάπλωμα, καθεστώς, μεθεόρτια, εφάπαξ

Καί κάτι άπό άλλα (μήν ρωτάτε τί):

Αναιρώ, εφευρίσκω, εφησυχάζω, εφιστω, αφηνιάζω, αφιππεύω αφομοιώνω, αφοπλίζω, αφορίζω, εφάπτομαι, εφαρμόζω, υφαίνω, καθαγιάζω, καθελκύω, υφηγουμαι, υφίσταμαι, καθυβρίζω, αφυδατώνω, αφυπηρετώ, αφυπνίζομαι, καθοδηγώ, καθορίζω, μεθερμηνεύω, υφαρπάζω, αυθημερόν, εφεξής, αφότου, αφού, καθεξής, καθόσον, καθότι, καθώς, υφέν.

Πού λέτε, σωρηδόν είχαν μαζευτεί, ολοι οι ανωτερω, στο τρίτο νεκροταφείο πρό 20 περίπου, ετών καί η φασαρία, η οχλαγωγια, τα σουσουρα τους, πολύ σκανδάλισαν τους πενθουντες συγγενείς/οικείους των ομοσταυλων της δασείας καί περισπωμένης.

Κι αφού ως ακρίδες δέν αφήσαν στάρι άπό τα κόλλυβα, καί σταγόνα άπό φιμέ μπουκάλια κονιάκ, την έκαναν γιά μέρη λιγότερο ευφωνικά μα περισσότερο φασαριόζικα.

.

.

.

Η αλήθεια είναι ότι στήν περίπτωση του τονικού συστήματος, η μανέστρα κάπως χαλάει γιά τους γνωστούς μας αγνώστους. Συνήθως, ενώπιον κάθε μη νεωτεριστικού, μη κενού καί προοδοπληγμένου, μπαίνει εύκολα η ετικέττα τού σκοταδιστικού, τού φασιστικού, τού οπισθοδρομικού καί έτσι, ανίδρωτα σχεδόν, καθαρίζουμε. Μία (ίσως καί γελοία) κοινωνική δραστηριότητα κάποιων φορέων, η οποία μπορεί νά κάνει λόγο περί πατρίδας π.χ. ξυπνά τίς αντιδράσεις κάποιων ελληνοφόβων οι οποίοι ξεσκίζοντας τήν ιστορία, διατυπώνουν ό,τι γουστάρουν. Κολλάνε καί κάτι περί φασισμού καί είναι ωραίοι.

Έλα όμως τώρα πού στό θέμα τού πολυτονικού, υπέρ της δασείας θέση έχει λαβει μέχρι καί τό ΚΚΕ διά της Κανελλη έν προκειμενω… Έτσι, δέν χωρά συμπεριφορά καί στάση κριτή καί τιμητή των πάντων. Δύσκολο, τους υποστηρικτές της περισπωμένης, νά τους καταχώρησης στο χουντικό στρατόπεδο…

Προκύπτει λοιπόν, μιά κάποια επίφασις διαλόγου, επιχειρηματολογίας μέ μορφή όμως «Προσέξτε μάγκες! Εμείς ξέρουμε ποιο τό σωστό! Τί είναι αυτά πού λέτε!»

Κι αρχίζει ο μύλος νά κινείται όχι μέ νερό αλλά μέ λεμονάδα καί σέ ρυθμούς σάν τό κάτωθι σπυροζαγόρειον άσμα:

Μιά καί βρέθηκα μαζύ σας

θά φουμάρω στό τσαρδί σας

θά φουμάρω στό τσαρδί σας βρέ,

μιά καί βρέθηκα μαζύ σας…

Κι όταν γίνουμε μαστούρια

θά σάς πώ καί δυο τραγούδια

θά σάς πώ καί δυο τραγούδια βρέ

όταν γίνουμε μαστούρια…

Δέν μπόρεσα τό ζώον, η καραβλαχάρα, η τελευταία, η εξηντάχρονη νά συγκεντρώσω διάφορα πού έπεφταν στήν αντίληψη μου σχετικα μέ τό αχρειαστο του πολυτονικου. Ήσαν εκείνα τά οποία σταθήκαν εμποδιο στήν λαίλαπα του σκοταδισμού τον οποίον εκφράζει τό δίχως άλλο, στήν κοινωνία του σήμερον, η εκκλησια του ελλαδισταν. Αναφέρομαι σέ γραπτά/ σωματοφύλακες του ιερού τάγματος της προάσπισης του ενός καί μοναδικού, αληθούς τόνου…

Ή μήπως νά τό παραστησουμε ως εξής:

«O enas o monadikos, alithis tonos»

Κάπου διάβασα ότι τυχόν ανάγνωση μιας προτάσεως πολυτονισμενης αλλά καί μονοτονισμενης δέν έχει καμμια διαφορά.

Προφανώς έτσι είναι. Ουδείς ενώπιον γενικής στο «ουρανός» θά προφέρη «ουρανουου» λογω παρουσιας περισπωμενης. Σωστά.

Σέ αυτήν τήν λογικότατη σκέψη όμως, θά μπορούσε νά καβατζωση θέση λουξ, επιχειρηματολογία υπέρ του φονιτικυ αλφαβιτυ.

Διλαδι στο φιναλε, ποσο διαφορετικα θα διαβαστι το

«Ο υρανος φεβγι βαρις»

άπό τό σημερινό μονοτονισμενο :

Ο ουρανός φεύγει βαρύς

Ακριβώς τό ίδιο.

Άσε πού νομοτελειακά, τό «υρανος φεβγι βαρις» μετατρέπεται λίαν ευκόλως στο: «O uranos fevgi varis»

Μακάρι η (ορθή κατά τ’αλλα) άποψη ότι είτε πολυτονισμενη, είτε μονοτονισμενη μιά λέξη προφέρεται τό ίδιο, νά έμενε σέ αυτό, νά μήν ελλόχευαν περισσότερες παραχωρήσεις…

Οσο κι έάν καποιοι δέν θελουν νά τό παραδεχθουν, τά πνεύματα ζούν καί παραζούν. Καί δέν είναι αυτό μιά συλλογιστικό άλμα, κάτι αδόκιμο βασισθέν σέ πρωθύστερα (ωπα!!! Πρωτυστερα ήθελα νά γράψω! Τί ζομπυ ήταν αυτό ρε γαμωτο!)

Τά παραδείγματα πού τονίζουν τήν αναγκαιότητα (πέρα άπό τήν επιβίωση των πνευμάτων) είναι παρά πολλά. Οι υποστηρικτές του περιττού, του αχρήστου, του κοπιώδους του πολυτονικού απεφάσισαν τήν κατάργηση του. Αλήθεια, μέ ποια λογική, προκρίθηκε τό μονοτονικό καί όχι τό ατονικό; Ποια η χρησιμότητα νά θέτουμε ένα σημάδι πάνω άπό τό άλφα του «σημάδι» ώστε νά δείξουμε ότι εκεί τονίζεται; Δέν είναι κάτι γνωστό; Δέν μας τρώει χρόνο; Οι ευφάνταστοι φιλόλογοι πού κάθισαν καί παρέθεταν προτάσεις (μονοτονισμενες αλλά καί πολυτονισμένες) λέγοντας ότι τό ίδιο προφέρονται, γιατί, μέ παρρησία, δέν λένε ότι καί μιά λέξη/πρόταση ατονισμενη επίσης τό ίδιο διαβάζεται; Εκτός κι έάν ο αναγνώστης μιας εφημερίδας, προφέρει (επειδή δέν θά βλέπει τόνους, τό «καινουριοι φοροι για το 2006» μέ τονιζόμενες τίς λήγουσες…

Πέραν της δασείας, χαβαλές παρατηρείται καί μέ τήν περισπωμένη…

Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο πού μού εκανα, ήταν τό «Χομπιτ»… Όχι ως pet αλλά ως βιβλιον. Στό των εκδόσεων Κέδρος, στο 6^ον κεφαλαιον διαβάζω :

«Όμως η κύρια πύλη τους οδηγούσε πριν σε ένα διαφορετικό πέρασμα, σε ένα μονοπάτι πιο ευκολοδιάβατο»

Τό βιβλιαράκι αυτό, ο ΚΕΔΡΟΣ, τό έχει καταχωρημένο στήν κατηγορία ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. Εύκολο βιβλίο χωρίς ηρακλειτειες, ζανπωλσαρτρικες «επιδρομές» σέ πεποιθήσεις καί στερεότυπα. Κι όμως… Κάτι τόσο απλό, μιά περιγραφή τόσο παραστατική, τό σάν τήν κλειτορίδα της του Περικλεους Ασπασίας, μονοτονικό σύστημά μας κομπλάρει…

Δέν μπορει νά μας εξηγηση τό εξης απλουστατο: Η κύρια πύλη οδηγούσε καποιους ή η κύρια πύλη ηταν κάποιων (πολυτελων μεγαρων π.χ.) καί οδηγουσε καπου;

Τον φουτσο κλαίγανε φρεφει νά φω, ευτυχώς όμως πού ο Κέδρος έχει πολυτονισμενο τό Χομπιτ. Η απουσία συνεπώς τονου άπό το «τους» μας δείχνει χωρίς παπαριες, ότι οι πυλες ησαν/είναι καποιων.

Στήν σελίδα 350 του ιδίου βιβλίου βλέπουμε :

«Πριν περάσει πολλή ώρα η εμπροσθοφυλακή τους έστριψε άπό τό δόντι της οροσειράς καί όρμισε στήν Κοιλάδα».

Τό γελοίο της υπόθεσης είναι ότι οι μονοτονιστες, αντιλαμβανόμενοι μέ πικρία ότι τά κενά του μονοτονικού έχουν βάθος αμέτρητο, καθιέρωσαν (στα μουλωχτά βεβαίως· ποιος έχει τους αδένες νά παραδεχτή ότι τό προκριθέν σύστημα τους είναι γιά τόν λουτσο καβάλα;) μιά οξεία σέ μονοσυλλαβες λεξουλες οι οποιες ατονες προκαλουν μιά συγχυση.

Τό «ΒΗΜΑ» π.χ. συνηθιζει νά γραφη στα φρυδια του τό μονοτονικο, τονιζοντας ενιοτε μονοσυλλαβες λεξεις.

Έάν δηλαδης, τυπωνε καποιο βαρυσήμαντο αρθρακι, π.χ. τό περί εμπροσθοφυλακής του Χομπιτ (τό οποιο αναφερεται παραπανω) θα έβαζαν έναν τονακο πανω άπό τό «τους».

(Διοτι βασει του Τολκιν, η εμπροσθοφυλακή αναγκαζε τους ηρωες μας νά στριψουν άπό τό δόντι της οροσειράς. Τό ατονο «τους» δειχνει εμπροσθοφυλακη καποιων, ενώ μέ τονο τό «τους» τονιζει ότι καποιους εστριψε, αναγκασε νά στριψουνε…)

Επισης…

Σ’ένα βιβλιο των εκδοσεων Αιολος (σελ.109) μέ τιτλο «Ελληνες στήν ανακαλυψη της Αμερικης» του Χ.Λαζου διαβαζουμε:

«Ο Πέδρος ντε Καντία σκότωσε τον υπασπιστή του Αλμαγρο και τον ίδιο τον σκότωσε ο γιος του Αλμαγρο στη μάχη που έγινε κοντά στο Σούπας, τό Σεπτέμβριο του 1542. Ο υπαρχηγός του Καντια, ο Αιθίοπας Μέζα φονεύθηκε από τον Χερνάντο, προτού ο τελευταίος αναχωρήσει για την Ισπανία. Ο γιος του Αλμάγρο αποκεφαλίστηκε το 1542 στην πλατεία της αγοράς του Κούσκο».

Όταν σέ κατι τετοια απλα θεματα δέν μπορεις νά καταλαβης ποιος σκοτωσε ποιον, τοτε κλαφ’τα Χαραλαμπε… Αλλα δέν πειραζει τελικα… Διοτι έάν καταλαβαιναμε ποιος καρυδωσε ποιον, κατά βαθος θά ημασταν υπερ (καί) της επαναφορας της βουδηστροφηδον γραφης όπως λιαν ευστοχως ανεφερε καποιος, παραλληλιζοντας τήν περισπωμενη (καί τον γιο του Αλμάγρο) μέ τήν βουδηστροφηδον γραφη.

Μπορει καποιος νά πεταχτη λεγων ότι καί το κομμα κατι μπορει νά κανη στο νά αντιληφθουμε ποιος ρωχαμισε ποιον, ώστε νά αφησουμε στο χλοερο τοπο της τήν περισπωμενη. Όμως ετερον εκατερον. Άλλο πραμμα τά σημεια στιξεως, αλλο τά σημεια τονισμου. Εξαλλου έάν θεσης κομμα προ της επιμαχης λεξης, (όπως μας προτεινεται άπό καποιους οι οποιοι χωρίς νά κοκκινιζουν παραδεχονται τοσο βασικες αδυναμιες ενός γιά τό πεος συστηματος) αυθαιρετουμε συγχυοντας ακομη περισσοτερο τήν μπουρδελε φαση του μονοτονικου διοτι τό κομμα χωριζει εσφαλμενα τό υποκειμενο άπό τό ρημα. Αλλα ας πουμε ότι δέν συμβαινει κατι τετοιο… Μηπως οι οψιμοι υποστηρικτες της αποφυγης της κουρασης δια τοποθετησεως ψιλων καί δασειων, μας φερουν μπροστα σέ μιά άλλη καινοτομια μέ τό κομμα; Αντι νά βαζουμε τονο, δηλαδης, νά βαζουμε κομμα.

Οποτε, μπορει καποια στιγμη αντι αυτου:

Το δέντρο είναι σκιερό.

Νά δουμε αυτό:

Το δε,ντρο ει,ναι σκιερο.

Τελοσπαντων νά’ούμ’, τετοια παραδειγματα είναι παρα πολλα καί δέν χρειαζεται νά αναφερθούν περισσοτερο διοτι είναι κοπιωδες αβερτα νά αναλωνομαστε σέ παραπομπες καί εξηγησεις καί ετσι κι αλλιως κι αλλιωτικα.

Αξιζει τόν κοπο, παντως, νά αναφερθη ολιγον τί, τό θεατρο του αισχους, τί ακριβως παιχτηκε τό βραδυ της 11/11/1981 οποτε καί ψηφιστηκε η καταργηση του πολυτονικου.

Τά πρακτικα της βουλης των ελληνων αναφερουν ότι θεμα ειχε η συνεδριαση: «Συζητηση στον νομο γιά τήν εγγραφη μαθητων στα λυκεια»

Τελειωνει η συζητηση αυτή, γυρω στα μεσανυχτα καί εντελως αιφνιδιως, σκαει μυτη ένα αρθρο 2, δια της «προσκολλησεως» εισαγεται ένα αρθρο σέ αλλοτριο νομο ασχετο, ανυπαρκτο ως εκ τουτου αντισυνταγματικο. Θεμα: «Η επιβολη του μονοτονικου» Η τροπολογια αυτή ΔΕΝ ειχε καμμια σχεσι μέ τό συζητουμενο νομοσχεδιο, εγινε λοιπον σαφες ότι είναι αντισυνταγματικο κατι τό οποιο έχει καταγραφη στα πρακτικα εκεινης της συνεδριασης. Μεταμεσονυκτια αποφαση 20 βουλευτων γιά ένα τοσο σημαντικο θεμα. Ετσι, στο πιτς φυτιλι… Γεγονος τό οποιο δέν χαλαει καθολου τους κατά τ’αλλα υπερευαισθητους περι δημοκρατιας, ελευθεριας, καταστρατηγησης των δικαιων του κυριαρχου λαου κλπ κλπ κλπ κατι ομορφα διατυπουμενα τά οποια εχουν τήν μορφη ποπ κορν επι λευκου πανιου καί κρεντιτ ταιτλς.

Έάν θελης νά αλωσης έναν λαο

Καταστρεψε τήν γλωσσα του

Βλαντιμιρ Ιλιτς Ουλιανωφ.

Μπορει νά παρηλθον 23 χρονακια, όμως όλα είναι σάν χθες… Άπό τοτενες πού σκεπασαμε μέ αρρωστιαρικους ψαλμους, τους έν-τονους νεκρους. Όλα είναι σάν χθες καί θυμομαστε τά παντα.

Ομοηχια λεγοταν τό γραφειο τελετων πού ανελαβε τήν κηδεια του πολυτονικου. Ισως νά είναι συμπτωσις, δέν ξερω…

Η ελληνικη χαρακτηριζεται καί γιά τίς παρα πολλες ομοηχες λεξεις της. Οι οποιες μονον μεσω του τονισμου τους γινεται νά διακριθη τό νοημα τους. Τό αξιωμα: τό σημαινον (=λεξις) νά ταυτιζεται μέ τό σημαινομενο (=νοημα) είναι σημαντικο.

Πχ.

Η λεξη ακριβη.

Μέ οξεια αναφερομαστε στήν μη φτηνη, στήν οικονομικα απροσφορη.

Ενώ μέ τήν συγχωρεμενη τήν περισπωμενη, αναφερομασταν στήν πιστη αντιγραφη.

Η λεξη ορος.

Μέ δασεια η διαταξη, η συμφωνια , μέ ψιλη τό βουνο.

Η ώρα.

Μέ δασεια ο χρονος, μέ ψιλη η φροντιδα (εξου καί τό θυρωρος)

Θυρωροοοοοοος!!!;;;;;;

Η λεια

Μέ ψιλη τό λαφυρο

Μέ περισπωμενη τά ομαλα.

Τό θεια

Μέ οξεια η γυναικα του μπαρμπα

Μέ περισπωμενη τά ιερα.

Τό αρμα

Μέ δασεια τό αμαξι ιπποδρομιων

Μέ ψιλη τό οπλο.

Ένα άλλο γαματο παραδειγμα του Σ. Ραμφου.

Αγροφυλακας επεπληξε δριμυτατα γεωργο ασφαλιστη.

Μέ τό αποθαμενο πολυτονικο παιζουν δυο περιπτωσεις.

Στο «ασφαλιστη» νά βαλουμε περισπωμενη [οποτε σημαινει ότι ο γεωργος είναι (καποιου) ασφαλιστη] ενώ μέ οξεια στο «ασφαλιστη» σημαινει ότι ο γεωργος είναι καί ασφαλιστης ναουμ… (παρτ ταιμ τό πουλακι μου… Διπλοθεσιτης ο τσογλανος!)

Μέ τό μονοτονικο, γιά μιά τετοια διακριση απευθυνθούτε σέ καποιον καυλιαρη αλχημιστη, σέ κανα διαλειμμα άπό τίς ιδρωμενες προσπαθειες παρασκευης του φιλοσοφικου λιθου.

Κατι άλλο:

«Ωραία ημέρα σήμερα! Τί ωραία!»

Μέ τήν οξεια απλως τονιζουμε ότι είναι ομορφη η ημερα. Μέ τό εντελως αχρειαστο πολυτονικο, εάν στήν δευτερη «ωραια» βαλω περισπωμενη (η οποια πραγματι είναι κατι τό περιττο καί μονο οι τραγοπαπαδες τήν θελουν) τουτο σημαινει ότι γουσταρω τήν φαση. «Τί ωραια, τί ομορφα!» Πολύ καλα περναμε αρχιζω καί φοβαμαιιιιι, πού λεει καί η Πεγκυ Ζηνα… Οι ξυπνητζηδες πανεπιστημονες θά μας πουν ότι τό καταλαβαινουμε άπό τά συνυ-φραζομενα. (έάν καί εδώ πού τά λεμε είναι πιθανο νά υπαρχη μονο αυτή η φρασις «Ωραία ημέρα σήμερα! Τί ωραία!» χωρίς κατι περισσοτερο… Ας είναι…Έάν παραδεχτουμε ότι τό καταλαβαινουμε άπό τά συμφραζομενα τοτε, παρατηρειται απωλεια της λεπτης εννοιολογικης αποχρωσης.

Αλλα στο φιναλε γιατι ρε μαστορια νά πρεπει νά τό καταλαβω άπό τά συνννυ-φραζομενα; Η μπουρδελογλωσσα μας, στήν πορεια της, απεκτησε όλα αυτά τά στοιχεια πού τήν εκαναν αυτονομη καί λειτουργικη… Γιατι νά πρεπει νά παραβιαζω ανοικτες πορτες;

Οι οπαδοι της ησσονος προσπαθειας δέν εχουν ενστασεις σχετικα μέ τήν περιττολαγνεια του πολυτονικου. Αλλα στον μινι διαγωνισμο προοδευτικοτητας παναπει προοδοπληξιας, κάθε τί μινιμαλιστικο είναι ευπροσδεκτο. Στο εμμεσο ή αμεσο μελλον οποτε καί στανταρ θά προκυψη περιπτωση καταργισις τίς ιστορικις ορθογραφιας ινε βεβεο ότι τα ιδια επιχιριματα κατά τυ πολιτονικυ, θά επιστρατεφθυν κατά τυ «ευνοητου» πού επιτακτικα θά πρεπει νά γινη «εβνοιτο». Τά εφκολος ενουμενα παραλιποντε. Αντε παιδια… Μέ τό καλο καί to latiniko sta ravasakia mas, stis listes ton psonion kai sta oktastila ton pefotismenon efimeridon.

ΥΓ: υποστηρικτης πολυτονικου καί οι τονοι, αρτσι μπουτσι καί λουλας; Ας οψεται ένα προβλημα στον πιση μου.

Επιμετράκι.

Έχει πολύ ενδιαφερον νά ελεγξη καποιος, αποψεις πνευματικων ανθρωπων οι οποιοι εχουν εκφρασει τά χειριστα γιά τό εκτρωμα πού ονομαστηκε μονοτονικο. Άπό ολες αυτές πού δέν είναι λιγες, στεκομαι στήν οξυτητα του Κορνηλιου Καστοριαδη. Είναι ολιγον τί ατυχης η επιλογη του Κορνηλιου Καστοριαδη βεβαιως. Διοτι ώς γνωστον ο Κ.Κ. σημαινον στέλεχος της αντιδραστικής, φασιστικής, οπισθοδρομικής, στομαχαναδευουσης ακρας δεξιας εδωσε ουκ ολιγα διαπιστευτηρια απωθητικης πολιτικης τοποθετησης. Επιτελικόν στέλεχος της επιτροπής λογοκρισίας του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου, θαλαμοφύλακας (γνωστός καί ώς dirty Corn) φυλακών στήν Μακρόνησο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, πνευματικός πατήρ του Γεωργίου Γεωργαλα καί υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργω εποχής 21^ης Απριλίου (όταν τσούγκριζε ερυθρά ωά μέ τους πατακοπαπαδοπουλου) είναι πράγματι ατυχής επιλογή παραδείγματος υποστηρικτή του πολυτονικού ή καλλιον βαλλοντος τό μονοτονικο. Όμως, η ενδεια υποστηρικτων της δασειας μάς (μηπως νά βαλω κομμα στο «δασειας» καί νά ατονισω τό «μας»;) οδηγει σέ τετοιες γελοιες επιλογες.

Ώς κατακλειδα, κατι άπό τον Νικηφορο Βρεττακο (γνωστος κι αυτος ο λογοτεχνης γιά τίς ΕΠΕΝιτικες του αποψεις).

«Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει άλλωστε και μια παράδοση που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζει για να γίνει άνθρωπος ικανός, ώστε στην ζωή του ν' αντιμετωπίσει όλες τις αντιξοότητες. Υποστηρίχτηκε, επίσης, υπέρ τού μονοτονικού και η άποψη ότι διευκολύνονται οι τυπογράφοι και οι στοιχειοθέτες, γενικά και ότι οι εκδόσεις, πάλι γενικά, γίνονται οικονομικότερες.

Παραγνωρίστηκαν, όμως, οι λόγοι που επέβαλαν στους Αλεξανδρινούς χρόνους, την καθιέρωση των τόνων, οι οποίοι ισχύουν και σήμερα. Πολλές φορές, τα γραπτά μου δεν διαβάζονται σωστά όταν τυπώνονται στο μονοτονικό. Ας ελπίσουμε ότι θα επανεξεταστεί μελλοντικά το θέμα και ότι θα επικρατήσουν σωφρονέστερες απόψεις»

Γιά περισσοτερες λεπτομερειες (διοτι οντως κοπιασαμε αβερτα) στο antibaro.gr. Καί όχι μονον. Υπαρχει πληθος βιβλιογραφιας.

Send/Receive

Νά διατηρηθή ώς έχει (μέχρι καί) τό format περικαλώ.

Τι άλλο?
Η Σάντα ήταν περιοχή στον Πόντο, δυτικά, όπου οι Τούρκοι κατέσφαξαν όλα τα γυναικόπαιδα......
Η ιστορία των Σανταίων είναι μαρτυρική & μία φορά....(εμείς ο σύλλογος "Σ****" δηλαδή ,που ανήκω, είμασταν οι 1οι που βγάλαμε στην επιφάνεια τους χορούς της Σάντας πριν 3 χρόνια & κατόπιν, ακολούθησαν τα άλλα χορευτικά....) χορεύαμε στη Θεσσαλονίκη....Ήταν από τις πρώτες φορές που θα παρουσιάζαμε τους χορούς αυτούς...Ο δάσκαλός μας πριν ξεκινήσουμε να χορεύουμε, άρχισε να αφηγείται την ιστορία του χωριού αυτού...Και ξαφνικά ένας παππούλης που καθόταν στις πρώτες θέσεις ξέσπασε σε γοερά κλάμματα.........................................................Η αδερφή του ήταν ανάμεσα στα
γυναικόπαιδα που σφαγιάστηκαν & συγκεκριμένα, ήταν μέσα σε μία εκκλησία, όπου είχαν βρει καταφύγιο & όπου οι Τούρκοι κατέκαψαν τους πάντες & τα πάντα...
Ήταν συγκλονιστικό......Μετά από αυτό, δε μπορύσε να χορέψει κανείς μας.....Ήδη 3 άτομα χορεύαμε κλαίγοντας...
Η φυσιογνωμία του παππούλη & το ξέσπασμά του ήταν τραγικό.......

(ξεκίνησε από σχόλιο τής εκπομπής τών φακέλων καί μού μετεφέρθη τό ανωτέρω μέ άκρατη ιδιότητα νά σέ αγγίζη πολύ).

Γκαμώντη μου...

Γαμώτο... Έχει συμβεί δυό τρείς φορές νά μέ προλάβουν σέ κάτι χαζομάρες πού καταθέτω εδώ... Δέν πειράζει όμως. Οι αποκλειστικότητες είναι γιά τά κανάλια...

ΥΓ: Νομίζω ότι ήγγικεν η ώρα αλλαγής/επαναφοράς τών τότε σημείων στίξεως...

Πάλι δέν κοιμάσαι;

Σέ κάθε βιβλίο πού αγοράζω/κλέβω/καβατζώνω/δανείζομαι (εσαεί), συνηθώ νά βάζω σφραγιδάκια μου. Μήν φανταστείς τίποτε παραστάσεων μέ μαιάνδρους, φαλλούς, κληματαριές (πόσο μού’λειψες πατρίδα) σατύρους, περγαμηνές, πωγωνοφόρες μορφές, πένες, καναβουριές... Ένα μικρό, γύφτικο, κουρασμένο έν πολλοίς σφραγιδάκι μέ τό όνοματεπώνυμό μου. «Ναπολέων Βοναπάρτης».

Σφραγίζω τό βιβλίον μπροστά (κάτω δεξιά), πίσω (κάτω αριστερά) καί στήν σελίδα 77. Δέν ξέρω γιατί, μέ αρέζει ο αριθμόν πάντως.

Προχθές (υποκαιρότητα είπαμε! Μήν ξεχνάς) διάβαζα κάτι διηγηματάκια. Στήν 77η σελίδα διάβασα τό παρακάτω:

"Μερικές γωνιές τής γής σκορπίζουν στόν αέρα τ’αόρατα εκείνα κύματα πού τραβούν εμάς, τούς άνδρες, πρίς τίς ηδονικές γυναίκες. Όσο περισσότερο κύτταζα τήν λιτήν εικόνα τού όρμου, τόσο δέν εύρισκα εκείνα τά στοιχεία πού συνθέτουν τήν ομορφιά. Αυτό τό τοπίο τό είχα χιλιοειδωμένο, άν καί πρώτη φορά τό αντίκρυζα. Κι όμως, η ψυχή μου δέν τό χόρταινε. Θά'θελα νά πηδούσα πάνω από τά ρέλια. Νά'πεφτα στήν θάλασσα. Νά βαφτιζόμουν στήν κρυάδα τού μολυβένιου νερού. Νά'βγαινα - καθώς θά ήμουν μουσκεμένος - στόν μικρό μώλο μέ τά ταπεινά σπιτάκια. Νά περιδιάβαζα ανόητα ανάμεσα στούς κήπυς μέ τ'ασάλευτα φρεσκοπλυμένα φύλλα. Ν'ανέβαινα στήν κορφή τού βουνού, τήν ώρα πού θά τήν χάιδευε κάποιο ξεφτισμένο σύννεφο.Συλλογιέμαι πώς θά’νοιωθα μεγάλη χαρά άν μπορούσα νά’γγιζα, μέ τά χέρια μου, τούς σιωπηλούς αχνούς, πού σχίζουν τόν ουρανό μέ σιωπηλή νωχέλεια. Κι ύστερα θά γύριζα στό βαπόρι, έχοντας στήν τσέπη μου ένα μεγάλο απαλό κομμάτι σύννεφο. Θά τό φύλαγα μέ προσοχή. Γιά τίς μέρες πού έχει πολύ ήλιο."

Οι δύο – τρείς, τελευταίες προτάσεις ειδικώς, είναι λογοπλέξιμο όπερ άνδρα δείκνυσι.

Σού εύχομαι...

Αί χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικαι ευχαί (πάντα εκφραζόμεναι μέσω σμς...) θυμίζουσιν τήν πρωτοτυπίαν απαντήσεως πού συναντάται καί εις τό :

- Σάς άρεσε τό φαγητό;

Κι η ημετέρα απάντησις (ακόμη κι όταν διατυπώνεται μέ αντίλαλον στόν μπροστά μας κουβά καθώς αφήνουμε τόν εσωτερικό μας κόσμο νά λιαστή)

- Τσσσσς! Απιστεύτου φαγητό! Θά ήθελα νά μού δίνατε καί πακετάκι γιά τό σπίτι!

Γι’αυτό κι εγώ θά σταθώ σέ μιάν, κάπως διαφορετική, ευχή:

«Είθε η Έντεν Μορ να σκάσει στην πόρτα σου και να σου ζητήσει να την αλείψεις λάδι!»

Αυταί είναι ευχαί! Ντάνκε Αγγ.!

Α! Καί μιά άλλη:

«Ο,τι επιθυμείς»

Λιτόν, περιεκτικόν, πλήρες.

Μετά από 4,5 χρόνια τουλάχιστον, τό greek στό audiogalaxy, ερήμωσε παντελώς.

Ίσως χαζούλη,νά μήν είναι έτσι!Μπορεί νάναι...μήλο φυρίκι!

Μετά από τούς εχθεσινούς Φακέλους, υποθέτω ότι οι καρακαταευαίσθητοι περί τών εν Ελλάδι/Ελλαδιστάνι γλωσσικών, θρησκευτικών, εθνικών μειονοτήτων (παρεπιδημούν καί στό βλόγγινγ· όχι οι μειονότητες· οι καρακαταευαίσθητοι γιά!) κάτι θά βρούν νά πούν γιά τούς ελληνοφώνους μουσουλμάνους κατοίκους τού Πόντου. Εκτός κι άν οι εκεί μή τουρκόφωνοι τούρκοι πολίτες δέν είναι γλωσσική μειονότης... Αλλά είναι κάτι άλλο, βάσει τών κατά τ’άλλα καρακαταευαισθήτων περί τών εν Ελλάδι/Ελλαδιστάνι γλωσσικών, θρησκευτικών, εθνικών μειονοτήτων.

Κάτι άλλο.

Μπορεί νά είναι...

Κάλος σέ δάκτυλο τών ποδιών.

Χρονόμετρο σέ σκακιστικό τουρνουά.

Ήχος εισερχομένου μηνύματος.

Οδηγία «μήν τελειώσεις μέσα μου»

Κροτάλισμα δακτύλων.

Υπαξιωματικοί κινήσεως οδηγοί αυτοκινήτων στό Κ.Ε.Ε.Μ.

Χειμώνι φασολάδειος πορδή.

Παιδικό όνειρο γιά σχέδια στά διαλλείματα τού σχολείου.

Συνεργείο διαγραμμίσεως στήν λεωφόρο Κατεχάκη.

Υψηλό βαρομετρικό στόν ουρανό τής Τρανσυλβανίας.

Κιθαρίστας ή ντράμερ;

Ξαλμύρισμα μπακαλιάρου προπαραμονή 25ης Μαρτίου.

Δακρυοπροκαλόν σκουπιδάκι στό καρμπυρατέρ ενός datsun 120 Y.

Επιλογή δβδ σέ κάποιο κυριακάτικο φύλλο.

Ακύρωσις εισιτηρίου σέ λαϊκή απογευματινή τού Περοκέ.

Έρανος υπέρ τσουναμαστέγων.

Κηροζίνη μέ ανθρακικό στήν Μπρίτις Αίργουέις

Πεολειχία σέ τουτού, σέ περιοχή-γαμιστρώνα στό όρος Αιγάλεω μέ θέα τό λεκανοπέδιο.

Ουισκοεξέταση σέ σαλόνι σπιτιού στό Χαλάνδρι, τεσσάρων αρχών τού μαρκουζικού έργου.

Υπολογισμός τών ζυγίων σέ χαρταετό.

Γυναικεία διπλωματία λίγο πρίν από τήν απόφαση παρά φύσει.

Γκαλόπειος απάντησις: «Δέν ξέρω, είμαι από επαρχία»

Τάπλα* αγορασθείσα από alexi andriotti.

Σέ μιά από τίς ανωτέρω κατηγορίες μπορεί νά ανήκη ένας ελληνόφωνος στήν Τραπεζούντα, αλλά ποτέ σέ κατηγορία μειονότητος κατά τούς τό πέος κλαίγανε προοδευτικούς.

Όταν καταπιέζεται ή «καταπιέζεται» μιά μειονότης στόν οίκο ανοχής πού λέγεται ελλαδιστάν τότε εγείρονται όλοι οι κλάιν μάιν προοδευτικοί κύκλου/φυράματος/συναφιού Ελευθερογελοιοτυπίας, «Ιού», ΣΟΣ Ρατσισμός καί λοιπών θλιβερών οργανώσεων. (Καί στό βλόγγινγκ έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα τέτοιας «ευαισθησίας»)

Αλλά όταν κάποια άλλη μειονότης εκτός τής επικράτειας τού εν λόγω οίκου ανοχής, μιά άλλη μειονότης (πού ίσως νά έχη κάποια σχέση – μεγάλη ή μικρή – μέ κάτι ελληνικό) καταπιέζεται ή «καταπιέζεται», τότε αυτοί οι σάν τήν θεία Λόλα ευαισθητάρες, γλύφουν δάκτυλο. Καί τό δάκτυλο, έν τέλει, επισκέπτεται σκοτεινόν σημείον.

Άντε γειά μας!

*Ευχαριστώ Π.

Πέεεεσε, πέεεεεσε!

Στήν παραζαλισμένη πρίν από λίγο καιρό είχα δεί μιά ξεσηκωτική φωτογραφία μέ πολύχρωμα δάση (τών οποίων είμαι φάν, φάνειος φάν). Τοπία θαλασσών δέν μέ τρελλαίνουν πολύ, προτιμώ τά ηπειρωτικά, όμως πάλι από τήν παραζαλισμένη είδα τό κάτωθι. Φοβερή πόζα, εντυπωσιακή απυθμένου, στέκομαι μέ προσοχή ενώπιον τής στιγμής πού τό άτομο (η παραζαλισμένη εν προκειμένω) λέει: "Δώσε μου τήν κάμερα"

ΥΓ: Πάντα τέτοιες φώτος βρέ.

Roger!?!!??

Τά ματό-τά ματό- τά ματόκλαδά σου κλείνεις
Νά περά- νά περά- νά περάσω δέν μ’άφήνεις.

Μυρωδιές.

Σήμερις τό πρωί, στό αγαπημένο μά πένθιμο Σίμκα λίγο πρίν άπό μιά αριστερή στροφή πρός τήν δουλειά. Ένα τραγούδι μού χαμήλωσε τήν ταχύτητα γιά νά μήν έμενε ένα άσμα ανολοκλήρωτο επί τή αφίξει στό γιαπί.

"Άχ ο μπαγλαμάς!

Μεσάνυχτα στά χέρια τού Αρσένη"

Αντίς Αρσένη συμπλήρωσα vangelakas, έβαλα καί εισαγωγικά στόν μπαγλαμά...
Άχ, αυτό τό προηγούμενο βράδυ... Κάτι ξέρει ο ποιητής γαμώτο! Γαμάτη μύτη ο μάγκας! Λαγωνικός!

Τρούπιο Πάπλωμα.

Έχω μιά περίεργη σχέση μέ τήν επικαιρότητα...

Ασχολούμαι μαζύ της όταν έχει γίνει υποκαιρότητα, πρωηνκαιρότητα...

Αρνούμαι νά δώ/ακούσω ειδήσεις καί οι εφημερίδες πού πιάνω είναι άνω τών 7 εργασίμων ημερών μπαγιάτικαι.

Γι’αυτό κι εγώ θά μεταφέρω κάτι χθεσινό.

Πρωινή έγερσις τήν πρώτην εργάσιμον ημέρα τού έτους.

(Γιά δουλειά)

Συνήθως εκείνες τής στιγμές, τής συνειδητοποιήσεως ότι πρέπει νά σηκωθώ, μέ επισκέπτονται συναισθήματα πού είχαν φιλοξενηθεί σέ διαπρεπείς προσωπικότητες οπως ο Ηρώδης, ο Λή ΒάνΚλήφ (στό «Il Buono, il brutto, il cattivo»), ο Γκρενούιγ, ο Σάουρον, ο Τζένγκις Χάν, ο Ανέστης Βλάχος, ο μαύρος Πήτ, ο Ιάκωβος ο αντεροβγάλτης, ο Σπύρος Καλογήρου, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Δήμος Σταρένιος, ο Μέριλυν Μάνσον, ο Δρακουμέλ, ο Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο Μανώλης Δουρής, ο Βρούτος, ο Θεόφιλος Σεχίδης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Κόμμοδος, ο Σάυλοκ, Οι λύκοι, ο Αττίλας ο Τζό Ντάλτον, ο Ταμερλάνος ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο Αρτέμης Μάτσας, ο Γκάρυ Όλντμαν, ο Ντάρθ Βέηντερ, ο Ιαβέρης, η Βάντα (στό Σπόρτ Μπίλλυ – ναι!), η Τασσώ Καββαδία, ο επιθεωρητής Φίξ.

Συνήθως.

Διότι τελικώς δέν ένοιωσα έτσι... Ηγέρθην ευκόλως. Περίεργον... Λές νά μού πάη καλά ο έτος αυτός; Ταις πρεσβίαις τού Οξαποδώ, Σώτερ σώσον ημάς.

Τί χρυσόψαρα καί ιστορίες!

Τελικά η περίοδος μνήμης τού ανθρώπου είναι ακριβώς 364 ημέρες.

Ή, ο κόσμος δυστυχεί πολύ καί προσπαθεί νά ξορκίση τό κακό, μέ στάση χαβαλέ.

Δέν εξηγείται αλλιώς όλη αυτή η ζητωκραυγάδικη συμπεριφορά όλου τού κόσμου όταν κυττά ρολόγια ολίγον πρό τής αλλαγής τού έτους.

Χαρά επειδή αλλάζει; Τόσο άσχημα πέρασε; Μόνο τά εχέγγυα τής ελπίδος αρκούν γιά νά χαίρεται επειδή άλλαξε η χρονιά;

Δέν καταλαβαίνω. Τό νά ευχηθής νά είναι καλή η χρονιά έχει καλώς. Αλλά νά χαίρεσαι; Νά φωνάζης; Νά γελάς; Μαλακία μού φαίνεται.

Ώδε η σοφία εστίν.

Η αναμφισβητητος ακρατος ωριμοτης μου είναι κατι πού τό εγραψε καί ο Ιωαννης στην Αποκαλυψη του, στό 12^ο κεφαλαιο, εδαφια 1-2: «καί σημειον μεγα ωφθη έν τω ουρανω, γυνη περιβεβλημενη τον ηλιον, καί η σεληνη υποκατω των ποδων αυτης, καί επι της κεφαλης αυτης στεφανος αστερων δωδεκα, καί ένα γαστρι εχουσα εκραζεν ωδινουσα καί βασανιζομενη τεκειν».

Παρατηρειται (η ωριμοτης) σέ πολλα μερη κυριως όμως στο της εργασιας μου διοτι 9 ωρες εκει δέν είναι καί λιγες. (Εξαλλου αι λοιπαι 15 της ημερας αφιερουνται στο αγαπημενο μου καβουκι οπου δέν χωραν ουτε τα χι κομπλεξ μου)

Στην δουλεια λοιπον, τον τελευταιο καιρο μ’εχει πιασει μιά καλλιτεχνια απιστευτου. Κυριως τραγουδια σέ ασχετες στιγμες (οι οποιες είναι πολλες) πεταγομαι καί αρχιζω νά αδω. Όχι όμως όπως τα εχουμε συνηθισει αλλα μέ καποια ρετουσαρισματα. (σαφως πρός τό καλλιτερον – τί ερωτησις ηταν αυτή;!!)

Όμως, ενιοτε καποια συμπλεγματα μου ανασυρονται καί μέ ωθουν σέ μιά ανευ σταματημου σεξολογια, στην οποιαν δέν χωρουσε νά βαλω καί τό συνθετικον: «προστυχο». Ριμες με φαλλους, εκσπερματωσεις, σοδομιες, 3somes εχουν vip θεσι στο ρεπερτοριο μου. Συνοδευονται δε, όχι άπό σκυλαδιδιων γαρδενιων ή βρογχων πεισιθανατιου playlist, αλλα άπό χειρονομιες πρός τους συναδελφους. Μουτζες, ελληνικα καί ξενα κωλοδαχτυλα, αντιχειρας εν μεσω δεικτου καί μεσου…

Μεχρι πού η εορτη του αγιου Ελευθεριου μέ εκανε νά σκεφθω διαφορα. Καπως αβολα νά αισθανθω, γιά τίς τρουμποπεζοδρομιακες κινησεις μου καί τίς αρρωστημενες επηρειες.

Νομιζα… Ηλθε η Μ. νά μου πη (διακοπτουσα εαυτην πολλακις) ότι πλεον εχω γινει όχι αιμα στις φλεβες αλλα λιπστικ στις φουα γκρα χειλαρες της.

- Προχθες, Βαγγελη, ημην ξαπλωμενη στο ανακλιντρον του σαλονιου μου, ασχολουμενη μέ τιποτε. Ειδων την εμην αδελφην διερχομενη διαδρομω πλησιον μου, ανευ πολλων σκεψεων σηκωσα την παλαμην μου, τεντωσα δακτυλα καί της εστειλα μεγαλοπρεπη φασκελα προκαλουντα εμοι, μαστουριον γελωτα. Ασε πού την παραμονη πρωτοχρονιας, 32 λεπτα προ της χροναλλαξοκωλιας – ουπς! ειδες; - ευρισκομενη εν κυωνοκεντρω, μελωδιαζα:

«Δέν εχω ξαναδει μωρο μου πιο σαλούφα

Θα τό’θελα πολύ νά σου βγαζα τα ρούχα

Δέν εχω ξαναδει μωρο μ’ πιο καταπιόλα

Θα τό’θελα πολύ νά μου τα πινης ολα

Δέν εχω ξαναδει μωρο μου πιο λουμπινα

Θα τό’θελα πολύ νά στον φορμαρω φινα»

- Μαλιστα φιλη Μ.! Twelve points!

Τών φρονίμων τά παιδιά πρίν πεινάσουν, δέν πεινούσαν.

Κάτσε νά ύπολογίσω:

Ένα (δανεικό άπό τό αδέλφι) τζήν ντήζελ.

Καρώ ύποκάμισο άπό τήν συνοικιακή βιοτεχνία «Φωφώ»

Καφέ κάλτσες άπό προσφορά τού καρφούρ (7 ζεύγη 2,5 ευρώ)

Ύβριδικά ύποδήματα ρήμποκ

Ποσότης 3 ψεκασμάτων κωλώνιας κένζο

Οδοντοπλυμένος μέ κολγκέητ

Κλεραζίλ στήν μάπα.

Μέ ξυρισμένες μασχάλες.

Γένια δύο ημερών.

Νύχια 4 εβδομάδων.

Σέ σπίτι περιοχής δήμου μέ αρσενικό όνομα.

Σέ οδό ονόματος χώρας νοτίου ημισφαιρίου.

Σέ μή μονοκατοικία.

Κάπνα πολλή.

Η πρώτη ευχή, άπό αιγόκερω αυτοκινητιστή. (Ασπασμός αριστερού μάγουλου, έν συνεχεία δεξιού).

Ολίγη βότκα εκατέρωθεν τού σημείου Ο.

Φυστίκια καί καναπεδάκια μέ γαλοπούλα καί τυρί τού τόστ.

3 τσιγάρα ρόθμανς.

Ένας μουσταρδί μπίκ αναπτήρας.

Με αυτά τά ευκόλως ανακαλούμενα, αι ευχές.